Black Sabbath

Black Sabbath

Heb nog eens Masters of reality opgezet maar wie zingt er eigenlijk op solitude? Klinkt niet echt Ozzyiaans
Ik wou het net komen zeggen, ik heb dat moeten opzoeken omdat ik het niet kon geloven dat het Ozzy was, maar het lijkt wel degelijk zo te zijn. :tongue: Die wil ik hem dan zeker nageven, maar voor de rest wel weer meer van hetzelfde met nog een paar positieve uitschieters (instrumentaal dan) zoals het in een bovenstaande post vermelde Children of the Grave.

Nu heb ik het wel even gehad met Ozzy, dus tijd om Heaven and Hell eens in zijn geheel op te leggen.
 
Ik wou het ook net komen zeggen. Ik heb dat moeten opzoeken omdat ik het niet kon geloven dat hij het was, maar het lijkt erop dat het toch hem is. Die wil ik hem dan nog wel nageven, maar voor de rest wel weer meer van hetzelfde, met een paar positieve uitschieters zoals het in een bovenstaande post vermelde Children of the Grave.

Nu heb ik het wel even gehad met Ozzy, dus tijd om Heaven and Hell eens in zijn geheel op te leggen.
En geeft ge hem de hoest op sweet leaf ook na?
 
Buiten wat bekende nummers een newbie op vlak van Black Sabbath. Ga me eerst concentreren op hun eerste zes albums denk ik.

@Jules 'ezechiel 25:17' Winnfield : staan er op die eerste zes albums nog (veel) nummers als Changes? Want dat kan ik tbh ook niet horen :p.
 
Bon overzichtje/rangschikking van vandaag

1) Masters of reality: top van begin tot eind met children of the grave als hoogtepunt. De riffs van Iommi klinken groots, de bass van Butler past perfect en Ward geeft zichzelf ook helemaal. Ook de teksten zijn sterk ( lord of this world vooral) en Ozzy doet dat hier ook goed. Die interludes passen hier ook.

2) Heaven and Hell: Dio is een zalige vervanger en het lijkt ook alsof Iommi hier meer zen gang kan gaan omdat hij niet moet letten op Ozzy die de riff moet kunnen volgen. De riffs zijn sneller en Dio in bloedvorm. Die young blijft mijn persoonlijke favoriet op dit album.

3) Black Sabbath: heerlijk debuut, er zit nog iets teveel blues in om van echte metal te kunnen spreken voor mij maar de duisternis die de titeltrack brengt kan je niet overtreffen.

4) Vol 4: minst favoriete van de eerste 6 albums. Changes is verschrikkelijk en de interludes overbodig. Wheels of confusion en Snowblind steken er wel voor mij bovenuit.

5) 13: niks memorabel maar wel nog altijd goed. Ze zoeken iets teveel de donkerte op van de beginjaren en loner klinkt iets teveel als NIB

.
 
sab.jpg
 

Hoe metal metal werd.

(Maar gaat niet zo heel diep in op Black Sabbath, geeft eigenlijk meer vluchtig hun invloeden weer in een halfuurtje).
 
Heb trouwens ooit Iommi zen autobiografie gelezen dus bij deze een paar fun facts.

Dio heeft ooit bijna met John Bonham gevochten toen die zei ' that guy can sing bloody well for a midget'

Bill Ward is ooit bijna vergiftigd toen ze besloten hem goud te verven met wa loodverf.

Tijdens een tour heeft een piloot ooit eens Ozzy late vliegen en dat was niet direct die man zijn beste idee

Ik heb een paar jaar terug de "autobiografie" van Ozzy gelezen en vond het eigenlijk echt wel heel interessant. Dus ik zou deze ook zeker aanraden.
Heeft mij ook een andere kijk gegeven op Ozzy: hij neemt zichzelf niet te serieus, weet dat hij veel sjans heeft gehad en waardeert ook bepaalde mensen om zich heen.

Muzikaal vind ik Black Sabbath ook wel zeker interessant, maar ik moet er voor in de mood zijn (maar dat heb ik met alles dat aanleunt bij doom/stoner metal).
 
Al die Changes haat...dat is een beestig nummer, Ozzy heeft gewoon shit delivery.
 
Moeilijk om te kiezen tussen al die klassiekers. Waarom zouden we moeten kiezen?! Hier geen probleem met Ozzy zijn zang, Bradley zijn Changes komt mijlen achter het origineel.
Sabbath met Dio is gewoon een andere band dan Sabbath met Ozzy.
Gelukkig heb ik beiden live kunnen aanschouwen. The Sign of the Southern Cross mogen ze op mijn funeral draaien.
Toch een bloempje voor de Tony Martin periode. Oa Headless Cross is een pareltje op gebied van epic doom.
 
Damn, was deze compleet uit het oog verloren.
Ik ben waanzinnige fan van hun eerste twee albums, maar merkte wel een enorme dip in kwaliteit sinds dan. Op enkele nummers na, heb ik weinig gehad aan post-Paranoid Sabbath. Met de komst van Dio kwam er nieuw leven in de band, en met Heaven and Hell ook nog een paar hella tracks uitgebracht, maar dan weer was de magie weg voor mij.

Wat denken jullie?

Hoog tijd om heel hun discografie nog eens af te gaan en zien of ik misschien van gedachten verander.
 
Terug
Bovenaan