Ik zie het telkens als afwijzing.
Eerst had ik geen matches dus niemand moest mij hebben, speeddates waar je geghost wordt later, en nu telkens van een paar matches een afwijzing en de manier waarop, bah.
Oh amai ze zeer leuk daten, mentaal is dat zeer zwaar die day after. Ik begin zelf ”bang” te worden van vrouwen, en ik ga me moeilijker openstellen sowieso. Want ze raken me elke keer diep.
Nu ga ik hier weer een preek krijgen van “Jonas, je trekt het u teveel aan”. Ja dat is nu eenmaal ik.
Morgen neem ik nog eens contact op met de psycholoog. Want ik begin met zelf enorm in twijfel te trekken en steek de fout constant op mezelf waardoor ik me zeer slecht voel tot andere dingen zelf
sorry voor de negatieve vibes, maar moest het ergens kwijt
Trek het jou niet aan, dat heeft absoluut niets met jou te maken, dat is gewoon hoe heel dat online daten werkt. Je zou eens moeten weten hoe vaak ik in een colère mijn account verwijderd heb om dan iets later het nog eens een kans te geven.
Zoals ik al vaker gezegd heb, mensen (ja zowel MANNEN als vrouwen

) komen in een gigantische visvijver terecht en weten begod niet meer wat men wil. Daarnaast heeft men een rugzak waar men intern mee worstelt. Velen belanden op tinder na een recente breuk, ze komen alleen te vallen en hopen dat pijnlijk gevoel te stillen door eens op tinder rond te neuzen terwijl er veel miserie nog niet tegoei verwerkt is. Voor velen is het een pleistertje op de gapende wonde die ze meesleuren.
Ik ben als vrouw ook geghost geweest hoor. Ik heb vaak met iemand 3-4 maand gedate om dan aan te voelen dat de vibe en het enthousiasme mindert en plots al het contact stil valt. Met de meest uiteenlopende verhalen: je bent enkele maanden aan het daten en dan plots komt hij tot het besef dat hij een grote reis gepland heeft (dat wist ik al van de eerste date) en dat hij toch het maximum uit die reis wil halen na een pijnlijke relatiebreuk en zich dus meer op die reis wil focussen dan het daten / mega onzekere kerel die door zijn exvrouw maandenlang bedrogen werd met de buurman die dan uiteindelijk toch terugkeert naar zijn ex (bedrog op niveau van: achter zijn rug zich ziek op het werk melden/ verlof nemen om met de buurman een dagje naar de wellness te trekken etc, die hebben effectief hun huis omwille van hun breuk verkocht met alle mogelijke financiële gevolgen vandien) / kerels waarmee je paar keer op date ben geweest, die uw whatsapp ganse dagen opeisen aan aandacht en plots verdwijnen omdat ze evenzeer andere vrouwen daten / tot het toppunt (om het belang van dien rugzak te benadrukken): kerel verliest met zijn ex hun kindje na x-aantal maanden zwangerschap, zij is effectief van dat kindje moeten bevallen en hebben hun doodgeboren kind nog enkele dagen bij hun gehad. Ze groeien in hun verdriet uit elkaar, zij vlucht weg in het uitgangsleven, komt daar iemand nieuw tegen en verlaat hem om met die nieuwe kerel een nieuw leven te beginnen (waaronder de geboorte van een gezond kindje). Ik ontmoet hem op tinder, vlotte kerel van 35, strategie consultant die dagelijks C-level management begeleidt met de meest gevorderde projecten. Een imago en een persoonlijkheid waarvan je op zijn minst zou verwachten welk gebroken persoon je voor jou hebt. Ik was intussen meter geworden van een flinke zoon van mijn beste vriendin. Dat kindje (en de nabijheid van dat kind in ons directe omgeving) bracht natuurlijk bij hem heel wat naar boven. Waardoor hij mijn beste vriendin benaderd heeft dat hij gevoelens voor haar had. Ik had na die ontdekking het contact verbroken, staat hij ineens bij mijn hond aan de omheining te wenen dat we toch nog eens samen moeten gaan uitwaaien aan zee. Kortom: ja er zijn ook gebroken labiele mannen op tinder die het vrouwen moeilijk en lastig maken.
Het grote voordeel dat ik had was dat ik wel een vrij actief sociaal leven had. Ik kon mijn verhaal en ervaringen actief bij vrienden kwijt en voelde in die warmte van mijn omgeving dat het niet aan mij lag.
Dat is met corona natuurlijk wel weggevallen. Dat is de eerste periode geweest dat ik mij echt slecht gevoeld heb. Er waren wel de wekelijkse online-drinks en online sportlessen, maar ik miste mensen rondom mij waardoor je wel sneller aan uzelf gaat twijfelen. In die leegte en stilte heb ik toch nog eens tinder een kans gegeven. En dan ben ik mijn huidige vriend tegengekomen. Al vrij snel voelde ik het grote verschil: hij wou er wel voor gaan, die verzette hemel en aarde om bij mij te zijn. Dat is een gevoel die je bevestigd ziet in de meest kleine dagdagelijkse dingen. Ondanks alle tegenslagen en haat-liefde-relatie met tinder heb ik bij hem niet te minste twijfel gehad. Er waren geen spelletjes, wij hebben nooit moeten wachten op 'wie stuurt nu eerst' tijdens de date zelf maakten wij al spontaan volgende plannen, er was geen twijfel of aarzeling, we wisten beiden wat we wouden en grijpen actief die kans.
Het is effectief een zoektocht naar dat 1e dekseltje op jouw potje. Je moet maar eens kijken naar 'first dates'/'naked attraction'/'blijven slapen' etc, er is vaak een geslaagde match met een zekere positieve vibe waarbij achteraf blijkt dat men 'nog wat gestuurd heeft maar het nooit tot een 2e date gekomen is'. That's just part of the game.
En als het dekseltje echt past, dan gaat dat een natuurlijk en vlot verhaal zijn. Ik ben heus niet de enige die dat kan bevestigen, ik heb hier nog verhalen zien passeren van tinderdates die uiteindelijk uitgemond zijn in huisje/huwelijk/kindje. Evenzeer in mijn directe vriendenkring zitten koppels die na een frustrerend proces aan online daten/speeddates hun dekseltje gevonden hebben.
Vrijwel elke kerel met wie ik op date geweest ben kloeg hoe lastig het op tinder er aantoe gaat, er zijn effectief mensen op facebook/instagram blijven hangen en daar zie ik toch ook mooie verhalen passeren met opmerkelijk een corona-babyboom

.
Zoek de oorzaak absoluut niet bij uzelf. Neem even een break. Maar als je opnieuw tinder een kans geeft, omring u dan met mensen bij wie je uw verhaal kwijt kan, dat je op geen enkel moment uzelf onterecht verliest.