Het grote BeyondGaming Dating topic

[Diatonico]

't Was geen verwijt hoor, @Diatonico, gewoon een vraag

Ik vind sturen in't begin wel fijn, gewoon om een beetje af te toetsen of je wel op dezelfde golflengte zit. Zo kan je er ook wel snel de "send nudes" kerels er van tussenuit vissen zoals Mulan al eens zei, en gewoon mensen met een compleet andere vorm van humor of die compleet anders in het leven staan. Ik weet dat je veel mist van intonatie en lichaamstaal door berichtjes te sturen maar het is nu ook niet alsof je beiden compleet in een emotieloze robot verandert.

Ik ben zelf niet iemand die vaak meerdere gesprekken tegelijk had, en heb ook nooit gedate met meerdere mensen tegelijk (ook geen first dates). Ik vind dat niet fijn, en zo 17 keer diezelfde spreekbeurt doen over jezelf komt ook elke keer minder en minder oprecht over (ook al is het telkens gewoon de waarheid en de feiten). Ik kan ook gewoon niet goed mijn aandacht spreiden, ik focus mij liever op 1 ding/persoon per keer. Maar dat is mijn keuze en wat voor mij werkt, ik zou het wel gesnapt hebben moesten mijn dates toen gezegd hebben ja ik heb nog dates (/gehad) momenteel.

Die first dates waren trouwens: Iets gaan drinken (2e date iets gaan eten), iets gaan drinken (2e date naar een concert en iets gaan drinken), gaan wandelen met de hondjes, (2e date gezelschapspelletjes in een koffiebar), naar een game-café (2e date cinema en iets gaan drinken). Ik doe liever wel iets waar ge gewoon kunt babbelen, niet direct cinema want dat vind ik een beetje awkward om zo eerst 2uur naast nen quasi onbekende te gaan zitten, is niet goed voor de zenuwen in mijn geval

Goh, als je via tinder ofzo elkaar leert kennen snap ik het wel.
In mijn geval ging het via een (betalend) speeddating event. De gemiddelde 'send nudes' kerel gaat niet betalen om dan 2u te gaan babbelen met vrouwen wetende dat hij enkel haar contactgegevens krijgt als zij ook voldoende onder de indruk was
En met die 7min heb je wel al een idee van de 'vibe' van die andere, dus lijkt het me niet onlogisch om naar de eerste date te springen.

 

[MisterV]

Laten we eerlijk zijn, het is nu eenmaal zo dat geen enkele van die redenen een meisje van haar stoel laat glijden van botergeilheid.

Ik glij ook niet van mijn stoel van botergeilheid wanneer een 30+ vrouw zichzelf nog “meisje” zou noemen .

 

[TNTim]

Toen ik met mijn ex had afgesproken, had ik de dag erna ook nog een date gepland. Die eerste date viel goed mee, dus ook eerlijk gezegd dat ik de dag erop nog een date had gepland, maar wel wou zien wat het met hem zou worden.
De afspraak met date 2 laten doorgaan (was al eens afgezegd geweest wegens ziekte) maar dan wel eerlijk gezegd dat ik gisteren een date had gehad en wou zien wat dat zou worden. Ik zie hier niets verkeerd mee.

No offence, maar in de plaats van uw ex zou ik van die mededeling nu niet bepaald vrolijk geworden zijn.
Als hij head over heels was na die eerste date, ga jij de dag erna ff op date met iemand anders. Topmoment voor hem.

Ben al 20 jaar uit het circuit en mogelijks is de verhouding momenteel compleet scheefgetrokken zodat vrouwen zich makkelijker zoiets kunnen veroorloven, maar ik had zoiets vroeger helemaal not done gevonden.
Ofwel was de date voor beiden goed en zit er meer in, wat exclusiviteit van beide kanten veronderstelt, ofwel stopt het na die ene date en gaat ieder zijn/haar weg.

 

[Mulan]

No offence, maar in de plaats van uw ex zou ik van die mededeling nu niet bepaald vrolijk geworden zijn.
Als hij head over heels was na die eerste date, ga jij de dag erna ff op date met iemand anders. Topmoment voor hem.

Eigenlijk was hij nummer 2 en die andere nr 1. Ik had dus al eerder afgesproken met die ander maar moeten uitstellen wegens ziekte. Op woensdag aan de telefoon zei mijn ex: "Oh, trouwens, ik kan vrijdag om 18u in Oudenaarde zijn om samen iets te gaan eten. Deal?" Dus ik heb ja gezegd en de zaterdagochtend NOG eens de date met nr1 afzeggen vond ik ook niet netjes. En die zondag stond mijn ex al terug aan mijn deur hoor, vrolijk genoeg!

Ben al 20 jaar uit het circuit en mogelijks is de verhouding momenteel compleet scheefgetrokken zodat vrouwen zich makkelijker zoiets kunnen veroorloven, maar ik had zoiets vroeger helemaal not done gevonden.
Ofwel was de date voor beiden goed en zit er meer in, wat exclusiviteit van beide kanten veronderstelt, ofwel stopt het na die ene date en gaat ieder zijn/haar weg.

Het was puur een ongelukkige timing waardoor er 2 dates op minder dan 24u gepland waren. Shit happens. Met geen van beide was er op voorhand romantisch gestuurd of gebeld geweest, gewoon wel heel nieuwsgierig of het irl ook zou klikken. Bij de ene dus wel, bij de andere niet.

 

[Deleted member 14]

Er is een groot verschil tussen thuis wonen wegens een specifieke situatie en een plan hebben, of gewoon thuis wonen zodat je op uw 30+ nog steeds 80% van uw loon achter kunt laten op café.

Ik drink geen alcohol en gaan nooit op café eigenlijk

Conclusie: wat minder de Calimero uithangen en die spaarboek aanspreken, Jonas! Vanaf volgende maand krijg je van vadertje staat elke maand nog eens 193 EURO korting om s'morgens je espressomachine aan te zetten om je onenightstand een kopje aan te bieden.

Oke, ik ben dus een calimero had het ALWEER beter niet gezegd en hier alles publiek te gooien. bye

 

[TNTim]

@Mulan
Nymfo!

 

[Mulan]

Oke, ik ben dus een calimero had het ALWEER beter niet gezegd en hier alles publiek te gooien. bye

Je krijgt HEEL veel normale, beleefde en ondersteunende feedback. Laat 1 iemand die wat geïrriteerder reageert je niet tegenhouden om hier te posten, want dan krijg je de goeie feedback OOK niet meer te lezen.

 

[Nemio]

Goed, ook even aan het rondkijken op verschillende apps.
Na een relatie van ongeveer 10 jaar die enkele jaren geleden ten einde liep (voor er sprake was van COVID) is het voor mij ontwaken in een nieuw soort dating wereld.

Door mijn ligging in de Vlaamse rand onder Brussel merk ik dat de grootste concentraties van potentiele Nederlandstalige matches toch wat verder weg liggen terwijl ik vroeger bij wijze van spreken kon daten met mensen van een dorp verder.

Gent, Leuven, Mechelen liggen elk bv op zo'n 45 minuten rijden van mij (zonder file!) en ik aarzel om met mensen van die regio's af te spreken omdat dat mss niet haalbaar is en ik daar geen ervaring mee heb.
Mogelijk denk ik al te ver maar ik wil niemand zijn tijd verspillen.

Als ik zie dat het gaat om iemand met kinderen dan moet ik er wsl ook mee rekening houden dat zij daardoor wat meer gebonden zijn aan hun onmiddellijke omgeving.

Wat zijn jullie persoonlijke ervaringen hiermee?

 

[Mulan]

Goed, ook even aan het rondkijken op verschillende apps.
Na een relatie van ongeveer 10 jaar die enkele jaren geleden ten einde liep (voor er sprake was van COVID) is het voor mij ontwaken in een nieuw soort dating wereld.

Door mijn ligging in de Vlaamse rand onder Brussel merk ik dat de grootste concentraties van potentiele Nederlandstalige matches toch wat verder weg liggen terwijl ik vroeger bij wijze van spreken kon daten met mensen van een dorp verder.

Gent, Leuven, Mechelen liggen elk bv op zo'n 45 minuten rijden van mij (zonder file!) en ik aarzel om met mensen van die regio's af te spreken omdat dat mss niet haalbaar is en ik daar geen ervaring mee heb.
Mogelijk denk ik al te ver maar ik wil niemand zijn tijd verspillen.

Als ik zie dat het gaat om iemand met kinderen dan moet ik er wsl ook mee rekening houden dat zij daardoor wat meer gebonden zijn aan hun onmiddellijke omgeving.

Wat zijn jullie persoonlijke ervaringen hiermee?

Hoe honkvast ben jij?
Ik heb gedatet met mensen 100km verder terwijl ik een eigen huis had. Maar dat was voor mij toen geen no-go als prille dertiger.
Verhuizen was nooit uitgesloten voor mij. Mijn huis kon verkocht of verhuurd worden desnoods?
Mijn ex woonde een uur rijden van mij, maar zijn werk was even ver rijden van bij mij als van bij hem, dus verhuizen bracht geen nadeel voor hem.

Nu met een dochter liggen de kaarten gans anders. Nu ligt mijn perimeter op 20km en als de ander ook kinderen heeft, is zelfs dat al "ver" vind ik.

Dus denk ik dat je vooral de vraag moet stellen hoe bereid jij bent om te verhuizen indien je de match van je leven tegen komt.
De ene zal zeggen: "tot het einde van de wereld desnoods!" Een ander zal zeggen: "no way, gans mijn leven speelt zich af rond deze kerktoren, ik wil zelfs tussen 6 planken hier nog niet vanonder komen!"

 

[Sylverscythe]

Goed, ook even aan het rondkijken op verschillende apps.
Na een relatie van ongeveer 10 jaar die enkele jaren geleden ten einde liep (voor er sprake was van COVID) is het voor mij ontwaken in een nieuw soort dating wereld.

Door mijn ligging in de Vlaamse rand onder Brussel merk ik dat de grootste concentraties van potentiele Nederlandstalige matches toch wat verder weg liggen terwijl ik vroeger bij wijze van spreken kon daten met mensen van een dorp verder.

Gent, Leuven, Mechelen liggen elk bv op zo'n 45 minuten rijden van mij (zonder file!) en ik aarzel om met mensen van die regio's af te spreken omdat dat mss niet haalbaar is en ik daar geen ervaring mee heb.
Mogelijk denk ik al te ver maar ik wil niemand zijn tijd verspillen.

Als ik zie dat het gaat om iemand met kinderen dan moet ik er wsl ook mee rekening houden dat zij daardoor wat meer gebonden zijn aan hun onmiddellijke omgeving.

Wat zijn jullie persoonlijke ervaringen hiermee?

Ik vind dat men afstanden in België nogal snel opblaast. Zeker in de hele datingfase vind ik 45 minuten niet echt veel, en als het iets wordt doe je dat toch met plezier om daarna een oplossing te zoeken? Uiteindelijk zit je "midden door" ook al snel met zo'n reistijd voor een korte afstand over allerlei snertwegen.

Kinderen zijn inderdaad een complicatie, maar als jullie van in het begin beiden weten waarmee je begint, zie ik het probleem niet.

Overigens kan je ook eens in het Frans of Engels proberen in Brussel.

 

[Marsu]

Ik drink geen alcohol en gaan nooit op café eigenlijk



Oke, ik ben dus een calimero had het ALWEER beter niet gezegd en hier alles publiek te gooien. bye

Je krijgt toch heel veel goede raad en feedback?

Zubrowka doet er ludiek een schepje boven op, maar een slechte bedoeling zit er niet bij denk ik.

Als dat het enige is wat je uit alles hebt opgepikt vraag ik me af of je wel echt open staat voor goede raad…

 

[Buon]

Je krijgt toch heel veel goede raad en feedback?

Zubrowka doet er ludiek een schepje boven op, maar een slechte bedoeling zit er niet bij denk ik.

Als dat het enige is wat je uit alles hebt opgepikt vraag ik me af of je wel echt open staat voor goede raad…

De enige raad die ik zie is dat hij moet verhuizen of het wordt anders niks. En een hoop mensen die daar mee akkoord gaan
Da’s vast een bedenking die hij zelf ook al gemaakt had.

 

[iamhollywood]

Ik ben precies een van de enige, maae ik zou bvb nooit daten met een meisje die nog thuis woont. Toont voor mij een gebrek aan zelfstandigheid en zelf vertrouwen en ik vind dat persoonlijk belangrijk in een persoon.

Probleem is dat eens men de 30 gepasseerd is, men vooral iemand zoekt om een ‘nestje’ mee te bouwen. Speeltijd is meestal voorbij en men zoekt de ideale betrouwbare mama/papa. Op die leeftijd wordt men kritisch want dat moet het gaan zijn. Op uw 20ste kunt ge het nog luchtig aandoen, op uw 40ste en ouder hebt ge mogelijk al kinderen en zoekt ge vooral iets dat werkt met de kinderen (zolang deze nog thuis wonen).
En als daar zoals Carrion een goed verhaal aanhangt (even thuis op adem komen na een relatiebreuk) dan gaan de meesten dat wel ok vinden, maar iemand die nog nooit heeft alleen gewoond dat doet mensen aarzelen want is die wel klaar om voor een gezin te gaan? Voordeel van een man te zijn is dat ge dan weer wel kunt gaan vissen bij de jongere grietjes .

Toen ik nog aan het daten was woonde mijn mama bij mij in. Zij was aan het revalideren van een zwaar ongeval. Zij ging in het weekend wel bij haar vriend logeren dus vrijdag-zondag had ik het huis voor mij alleen. En zelf dat vonden mannen lastig hoor. Mijn vriend deed wel zijn best, vb passeerde onderweg naar de bakker en bracht een taartje voor mij EN de mama mee, hij bracht er wel begrip voor op, maar hij is wel blij dat die situatie voorbij is (mama is met haar vriend gaan samenwonen zodra die op pensioen ging). Hij vernoemt altijd dat wat er ook met ons ouders gebeurt, we gaan hun helpen zo goed als we kunnen maar niet meer door iemand in huis te nemen. En denk dat iedereen van de ouders intussen wel begrijpt hoe moeilijk het is met 2 koppels onder eenzelfde dak te wonen, ze brengen spontaan de conversatie op gang als in ‘is er in de buurt van jullie nieuw huis een goei b&b/hotel als we een weekend met ons kleinkind willen doorbrengen’, niemand durft de logeerkamer nog op te eisen .

 

[Marsu]

De enige raad die ik zie is dat hij moet verhuizen of het wordt anders niks. En een hoop mensen die daar mee akkoord gaan
Da’s vast een bedenking die hij zelf ook al gemaakt had.

Dat is ook niet helemaal correct. Verschillende mensen zeggen ook waarom nu nog thuiswonen op een bepaalde manier over komt. Hij vroeg dan ook aanvankelijk of het misschien een problematische situatie was omdat hij merkte dat interesse snel vervaagde wanneer dat naar boven kwam.

Nu zijn er veel valide punten naar boven gekomen. Sommigen contra de notie van noodzaak om alleen te gaan wonen, meesten pro. Toch allemaal zaken waar je iets constructiefs mee kan doen, al is het enkel wat zelfreflectie voorlopig.

Als je zit te kniezen omdat iets niet lukt, je krijgt input om een bepaald aspect aan te passen om verbetering te bekomen en je gaat alles straal voorbij om een comment te zwaar op te nemen en vermoedelijk niets er aan te doen… Dan lijkt het dat je niet open staat om je probleem echt aan te pakken.

De conclusie is imo niet resoluut ‘verhuizen of dan wordt het niets’, er kan begrip zijn voor bepaalde situaties. Maar het is wel duidelijk dat de gemiddelde mens op een bepaalde leeftijd verlangt naar liefde met zo weinig mogelijk obstakels en de mogelijkheid om pure privacy en intimiteit te kunnen beleven.

Als we 14-25 zijn kijken we niet op dat we bij onze partner thuis komen en de ouders zijn daar ook. Dat is in die fase van ons leven doorgaans een realiteit waar je niet om heen kan en dus geen probleem. Maar vanaf een bepaalde leeftijd moet je echt je eigen persoon worden en losbreken van dat leven thuis. Of dat is toch de gang van zaken voor de gemiddelde mens, zonder daarmee het één of het ander te willen afbreken. Veel mensen knappen af op schoonouders die vaker dan 1x per week langskomen, laat staan dat ze er (potentieel) altijd zijn…

Het is in ieder geval informatie waar je mee aan de slag kan. Doe er iets mee of niet, maar aanvaard dan ook de gevolgen van die keuze.

 

[Buon]

Als we 14-25 zijn kijken we niet op dat we bij onze partner thuis komen en de ouders zijn daar ook. Dat is in die fase van ons leven doorgaans een realiteit waar je niet om heen kan en dus geen probleem. Maar vanaf een bepaalde leeftijd moet je echt je eigen persoon worden en losbreken van dat leven thuis. Of dat is toch de gang van zaken voor de gemiddelde mens, zonder daarmee het één of het ander te willen afbreken.

Voor de gemiddelde mens in België. Er zijn veel culturen waar dat wel zou kunnen, maar niet in België waar je als je geen huisje tuintje keukentje hebt en niet met een baksteen in de maag geboren bent al gauw als abnoraal beschouwd wordt. Jammer hoe kleingeestig mensen kunnen zijn in dit land (of misschien de westerse cultuur in het algemeen).

 

[KnightOfCydonia]

Voor de gemiddelde mens in België. Er zijn veel culturen waar dat wel zou kunnen, maar niet in België waar je als je geen huisje tuintje keukentje hebt en niet met een baksteen in de maag geboren bent al gauw als abnoraal beschouwd wordt. Jammer hoe kleingeestig mensen kunnen zijn in dit land (of misschien de westerse cultuur in het algemeen).

Langs de andere kant, ik denk niet dat in van die andere culturen waar nog langer thuiswonen wél oké is dat je daar moet verwachten te vogelen voor het huwelijk...
Toch niet onder hetzelfde dak als de (schoon)ouders. Dus het is maar wat je kleingeestig wilt noemen.

En ja, dan krijg je van die love hotels, die zijn hier in België ook wel, maar euhm, tja, in tegenstelling tot wat hier werd gesuggereerd dienen die waarschijnlijk zelden tot nooit voor normale koppels, eerder affaires vermoed ik.

 

[Sylverscythe]

Voor de gemiddelde mens in België. Er zijn veel culturen waar dat wel zou kunnen, maar niet in België waar je als je geen huisje tuintje keukentje hebt en niet met een baksteen in de maag geboren bent al gauw als abnoraal beschouwd wordt. Jammer hoe kleingeestig mensen kunnen zijn in dit land (of misschien de westerse cultuur in het algemeen).

Klopt maar in die andere culturen zal er dan weer iets anders abnormaal zijn waar hier niemand van wakker ligt hoor.

 

[Marsu]

Voor de gemiddelde mens in België. Er zijn veel culturen waar dat wel zou kunnen, maar niet in België waar je als je geen huisje tuintje keukentje hebt en niet met een baksteen in de maag geboren bent al gauw als abnoraal beschouwd wordt. Jammer hoe kleingeestig mensen kunnen zijn in dit land (of misschien de westerse cultuur in het algemeen).

Alleen gaan wonen en een zelfstandige unit vormen vanaf dat mogelijk is, is niet bijster gek. Uiteindelijk is het een kwestie van alle ruimte beschikbaar hebben om zonder externe invloeden met je toekomstige partner iets op te bouwen en niet met je ouders er bij of met hun neus tegen de ramen gedrukt. Sorry, maar het is onrealistisch om te verwachten dat die dingen geen impact hebben op andere 30-something mensen die niet al te lang willen wachten tot jij zelfstandig wordt.

En ik heb dat heel respectvol gezegd met expliciet ruimte voor mensen die anders zijn of gegronde redenen hebben om thuis te blijven wonen. Ik heb naasten die ouder zijn en nog steeds thuis wonen. Geld te over en resoluut beslist om thuis te wonen wegens gemakkelijkheid, angst voor eenzaamheid. Maar een relatie opbouwen of zelfs vinden verloopt moeizaam.

En los van privacy en intimiteit: Je bent voor je potentiële partner veel meer een gok en een project dan iemand die alles al op orde heeft op dat vlak. Het is een extra element waar veel mensen niet mee willen dealen. En dan kan je gaan wachten tot iemand je leven instapt die daar gemakkelijk langs kijkt maar goed…

Het komt simpel weg neer op: Het is helemaal ok en de meeste andere mensen zullen je daarvoor nooit veroordelen. Maar je maakt het jezelf bewust moeilijker want je weet wat de gemiddelde voorkeur is. En net zoals niemand jou kan verwijten dat jij je eigen voorkeuren hebt kan je dat omgekeerd ook niet doen.

Wil je thuis wonen tot je bijna de boot mist of langer? Dan moet je hopen dat je partner daar mee akkoord wilt gaan. Dat geldt even goed voor andere afwijkingen van de norm. Wil je bus life doen en nooit wat kopen? Again, je zal moeten hopen dat je partner daar in mee gaat. Dat zijn allemaal keuzes die je maakt, dat zijn risico’s die je neemt. Maar boos zijn op ‘de Belgische maatschappij’ omdat jij kiest om een meer onpopulaire aanpak te nemen? Dat is toch wat verregaand.

Is dat kleingeestig van mij om het zo te zien? Neen, dat is eerder snappen wat de gevolgen van bepaalde keuzes zijn, zonder dat ik zelf een waardeoordeel daar aan vast koppel.

 

[ugar]

Mijn broer huurde indertijd een studio, op een boogscheut van het ouderlijk adres (eigenlijk aan de overkant van de straat). Best of both worlds, dat was redelijk goedkoop, hij was alleen als hij alleen wou zijn, maar ging vaak 's avonds langs om gewoon mee te eten. En voor zijn vriendinnetjes was hij duidelijk voldoende zelfstandig.

 

[Screw2020]

Nog bij de ouders wonen op zich vind ik niet per se een dealbreaker. Hangt er vanaf hoeveel je zelf in het huishouden bijdraagt. Iemand die afwisselt met de ouders om boodschappen te doen, te koken, de was te doen, te poetsen (niet enkel de eigen slaapkamer), ... toont voor mij aan dat je wel zelfstandig kan en wil zijn en inderdaad voor het financiële/sociale aspect nog thuis woont, en dat de stap naar samenwonen op organisatorisch vlak geen al te grote aanpassing zou zijn.

Ik wil dat financieel bijdragen wel maar zij willen het niet aanvaarden. Ok, momenteel krijg ik 0 inkomsten. Toen ik werkte ging ik af en toe boodschappen betalen (al dan niet via maaltijdcheques). Als het nodig zou zijn komt het er wel van.
Als ze iets willen moeten ze het op zich gewoon vragen. Ik vraag altijd wat er moet gebeuren om iets te doen maar plots beginnen ze met iets zonder dat ik ervan afweet. Als ik het vraag weten ze zelf het antwoord niet.
0 structuur en 0 organisatie.

Meehelpen met koken is een no-go en de rest wil m'n moeder niet. Perfectioniste die alles zelf wil doen. Ten koste van haarzelf. Heel ambetant om te zien hoe ze achteruitgaat en alsnog machteloos moeten toekijken. Als er iets wijzigt is er een probleem.