Tonerider
Well-known member
om eerlijk te zijn: ik ben ook een binnenvetter. Ik kan irritaties hebben over zaken en daar gewoon inwendig met bezig zijn zonder iets te zeggen en dan gebeurt er iets kleins waardoor de emmer overloopt en ik heftig reageer. Mijn ex had het daar ook wel moeilijk mee, want die wist dan niet waarom ik zo hevig reageerde en ik pakte dan mijn biezen om naar de mediamarkt te gaan om daar wat af te koelen want anders zou ik dingen zeggen die kwetsten. En eenmaal afgekoeld kon ik dan terug naar huis om te zeggen wat er allemaal schortte.
Maar ja, als ik dan wel open was en teveel van mijn ergernissen uitte (niet altijd naar haar gericht, maar vooral als ik in het verkeer zat of onrechtvaardigheid op tv zag) dan was ik een grumpy old man (ze heeft trouwens ooit zo'n plaatje gekocht. ik dacht dat het om te zwanzen was, maar nu weet ik dat ze het toen meende
).
Langs de andere kant kan ze me weinig verwijten. Ze zei altijd dat ik te weinig praatte, maar eigenlijk heeft ze zelf keiveel belangrijke zaken voor me verzwegen. Vertellen over jan en alleman, maar ze heeft me wel altijd in de waan gelaten dat we een goed huwelijk hadden tot de bom barstte tijdens onze opeenvolging van depressies en de waarheid opborrelde. Blijkbaar was ik helemaal niet goed genoeg voor haar. Was ze ook al verliefd geweest op iemand uit onze vriendenkring omdat hij haar meer aandacht gaf. Maar als ik dan vroeg waar ik dan specifiek de mist in gegaan was, dan kwam er geen antwoord. Het is daarom dat ik ook zo gekwetst was. Ik ben een getroubleerd iemand, maar ze had me juist 'gekozen' omdat ze iets breekbaar in me zag. Ik ben graag thuis, maar dat wist ze al van tijdens onze verkering. Ik ben niet sociaal, maar ook dat wist ze al van tijdens onze verkering. Dus eigenlijk ben ik verworpen op allemaal zaken die ze al op voorhand wist. Maar terwijl ik dacht dat we een goed team waren omdat zij mij uit mijn cocon hielp en ik haar wat afremde zodat ze haarzelf niet voorbij liep, was dat blijkbaar voor haar eerder een bron van ergernis. Of denk ik toch, want ik heb eigenlijk nooit een antwoord gekregen op het waarom.
Op zich is dat hoofdstuk wel afgesloten voor mij. Ik weet dat ik nooit antwoord ga krijgen op die vraag en ik weet dat ze op het einde ook al iemand anders had, alhoewel ik dit pas te weten gekomen ben doordat ik een vaag vermoeden had en het haar in de (voor)laatste week of zo gewoon gevraagd heb. Ze heeft nooit geen pokerface gehad bij rechtstreekse confrontaties, dus ik wist het direct. En dat maakte het voor mij wel gemakkelijk om bye bye te zeggen en het schuldgevoel waar ik mee worstelde van me af te werpen.
Maar natuurlijk blijf ik wel haperen op die gedachte van hoe iemand die u eerst graag zag om wie je was je uiteindelijk kan verwerpen om wie je bent. Ik was ook altijd overtuigd dat ik haar voor 100% kon vertrouwen en op haar kon rekenen, want ze heeft an sich altijd goed voor mij gezorgd.
Dus hoe kan ik ooit zeker zijn dat de volgende die ik tegen kom, me weer niet kapot maakt na een tijd? Is dat een risico dat ik nog wil nemen? Langs de ene kant wel, want wat is een leven waard als je gewoon helemaal alleen op deze aardbol rondloopt en geen liefde kan geven of ontvangen? Maar de pijn, het verdriet van verlies... geen idee of ik nog zo'n diep dal zou overleven.
Maar ja, als ik dan wel open was en teveel van mijn ergernissen uitte (niet altijd naar haar gericht, maar vooral als ik in het verkeer zat of onrechtvaardigheid op tv zag) dan was ik een grumpy old man (ze heeft trouwens ooit zo'n plaatje gekocht. ik dacht dat het om te zwanzen was, maar nu weet ik dat ze het toen meende
).Langs de andere kant kan ze me weinig verwijten. Ze zei altijd dat ik te weinig praatte, maar eigenlijk heeft ze zelf keiveel belangrijke zaken voor me verzwegen. Vertellen over jan en alleman, maar ze heeft me wel altijd in de waan gelaten dat we een goed huwelijk hadden tot de bom barstte tijdens onze opeenvolging van depressies en de waarheid opborrelde. Blijkbaar was ik helemaal niet goed genoeg voor haar. Was ze ook al verliefd geweest op iemand uit onze vriendenkring omdat hij haar meer aandacht gaf. Maar als ik dan vroeg waar ik dan specifiek de mist in gegaan was, dan kwam er geen antwoord. Het is daarom dat ik ook zo gekwetst was. Ik ben een getroubleerd iemand, maar ze had me juist 'gekozen' omdat ze iets breekbaar in me zag. Ik ben graag thuis, maar dat wist ze al van tijdens onze verkering. Ik ben niet sociaal, maar ook dat wist ze al van tijdens onze verkering. Dus eigenlijk ben ik verworpen op allemaal zaken die ze al op voorhand wist. Maar terwijl ik dacht dat we een goed team waren omdat zij mij uit mijn cocon hielp en ik haar wat afremde zodat ze haarzelf niet voorbij liep, was dat blijkbaar voor haar eerder een bron van ergernis. Of denk ik toch, want ik heb eigenlijk nooit een antwoord gekregen op het waarom.
Op zich is dat hoofdstuk wel afgesloten voor mij. Ik weet dat ik nooit antwoord ga krijgen op die vraag en ik weet dat ze op het einde ook al iemand anders had, alhoewel ik dit pas te weten gekomen ben doordat ik een vaag vermoeden had en het haar in de (voor)laatste week of zo gewoon gevraagd heb. Ze heeft nooit geen pokerface gehad bij rechtstreekse confrontaties, dus ik wist het direct. En dat maakte het voor mij wel gemakkelijk om bye bye te zeggen en het schuldgevoel waar ik mee worstelde van me af te werpen.
Maar natuurlijk blijf ik wel haperen op die gedachte van hoe iemand die u eerst graag zag om wie je was je uiteindelijk kan verwerpen om wie je bent. Ik was ook altijd overtuigd dat ik haar voor 100% kon vertrouwen en op haar kon rekenen, want ze heeft an sich altijd goed voor mij gezorgd.
Dus hoe kan ik ooit zeker zijn dat de volgende die ik tegen kom, me weer niet kapot maakt na een tijd? Is dat een risico dat ik nog wil nemen? Langs de ene kant wel, want wat is een leven waard als je gewoon helemaal alleen op deze aardbol rondloopt en geen liefde kan geven of ontvangen? Maar de pijn, het verdriet van verlies... geen idee of ik nog zo'n diep dal zou overleven.
Laatst bewerkt:
