Het grote BeyondGaming Dating topic

[Deleted member 611]

Toch beetje een rare visie.

FB dating werkt wel degelijk.

En als mensen singles anders behandelen of raar bekijken trek je met de verkeerde mensen op.

Ik blijf het eigenaardig vinden, nooit een reactie. Duwen die dan allemaal op het kruisje, bij het zien van mijn like?
Probleem aan het systeem is dat na een like gegeven te hebben, je dat bewuste profiel nooit meer terug ziet, tenzij de andere partij een like geeft.
Op dat moment match je dan, dan lukt het weer wel. Men zou beter een melding systeem invoeren bij een match.
En ik trek niet op met mensen die singles anders bekijken, ik lees of hoor soms dat er bij bepaalde singles vraagtekens komen.
Men durft dan te vergelijken met een werknemer met een cv van twee pagina's. Zo van "amai, ge hebt al veel pogingen gedaan, maar nog niks naar uw goesting gevonden?".

 

[Screw2020]

Je gaat dan toch wat coherenter uit de hoek moeten komen, vrees ik, zowel in theorie als in de praktijk.
Alle respect voor uw situatie, het leven is niet gemakkelijk, maar dit is gewauwel en het neigt bovendien nogal naar zelfmedelijden.

Bijvoorbeeld: "Wetende dat wat ik hier schrijf misschien te erg is in functie van de realiteit (ervaring versus realiteit an sich)"
Wat bedoel je daar zelfs mee? Je hebt helemaal niets geschreven dat concreet is.

Als ik concreet zou gaan schrijf ik een boek. Walls of text zijn voor mij een kenmerk.

Ik heb mezelf onder een rots gestoken en nu wil ik bewust boven komen piepen maar ik weet niet hoe of wat.

Concreet houdt de geciteerde zin in dat ik het erger maak dan het mogelijks in realiteit is. Dat heb je nu eenmaal als je enkel over (bepaalde) zaken nadenkt zonder dat daar weerwerk tegen is. Als iemand vrienden heeft, dan worden er onderling verhalen uitgewisseld en wordt alles gerelativeerd. Als die vriendengroep er niet is of er is niemand of te weinig gelegenheden om die gedachten te uiten krijg je een ongezond gegeven. Ik heb ooit gerefereerd naar 'heien', dat is wat ik virtueel bij mezelf doe. Mezelf constant in de grond kloppen en dat heeft natuurlijk een heel negatieve invloed. Als je van niet beter weet, dan is het heel moeilijk om zo'n denkpatroon te veranderen.

Wat daarvoor helpt zijn, volgens mij, positieve ervaringen in sociale contexten. Nu ben ik helemaal niet goed in smalltalk of informele gesprekken. Dat is vaker wel dan niet de basis om een contact aan te gaan. Sociale angsten zijn ook van de partij. Veel volk is momenteel een no-go en als er omgevingslawaai is, is sociale interactie dat evenzeer. Ik kan de ander immers niet begrijpen als er (een teveel aan) omgevingslawaai is.
Mogelijks is er ook het gegeven 'controlefreak' of toch iets in die aard. Wat doelt op 'go with the flow'. Niet weten wat er (kan) gegebeur(t/en) is blijkbaar heel eng. Op dit moment. Ik moet dus ervaren dat het allemaal niet zo eng is. Zelfs best leuk kan zijn.

Of kort gezegd (op jouw vraag om concretisering): het is altijd donkerder in gedachten dan werkelijkheid uiteindelijk is.

Ik zou heel graag het concept van de Columbus toepassen. Je hebt een richting waar je naartoe wil maar uiteindelijk draait het gewoon om de reis en niet de bestemming. Alleen zijn daar tig factoren die het voor mij eng maken waardoor ik steeds de zaken uitstel/niet doe. Die drempel wordt zo mogelijk nog zoveel groter hoe langer dit feestje duurt.

Mensen hebben bepaalde verwachtingen van een 30-jarige en de angst (of wetenschap ondertussen?) dat ik die niet per definitie kan inlossen zorgt ook voor een verlammend effect. Misschien zie ik het, zoals ik al zei, veel te zwart en is er mogelijks niks (of toch weinig aan de hand) maar gevoelsmatig is dit wel hoe ik het ervaar. Of misschien breek ik mezelf opnieuw af nog vooraleer iemand anders dat kan doen.

Nu ik toch bezig ben. Ik lees, net zoals velen, ervaringen van anderen en dan heb ik schrik dat ik hetzelfde veroorzaak (lees: negatieve ervaring voor de ander). Ik wil immers niet de oorzaak zijn van negatieve ervaringen maar door m'n onkunde zal ik die wel uitlokken. Dubbel ongewenst. Soit. Hoe meer je over iets nadenkt, hoe destructiever je conclusies kunnen zijn. Ik heb de foute dingen geloofd van tijdens m'n schooltijd (over mezelf) en ben die blijven geloven.

Zwartkijker moet hier ook nog ergens tussen komen. Ironisch genoeg vooral in functie van mezelf want voor de ander is het vaak het omgekeerde. Dan stel ik me wèl heel ondersteunend op (of zou ik dat willen doen vermits er weinig of niemand is om dat te doen).

 

[Tristan]

Ik heb lang gedacht over wat ik hier zou schrijven maar net wat inspiratie opgedaan. 't Is maar dat ik eigenlijk enigszins moedeloos wordt van wat ik lees. Iet of wat in de trant van "Heeft het überhaupt zin dat ik het probeer?"

Achtergrond: 30, man, Markske-achtig persoon dat zo'n 99% van de tijd in z'n hoofd leeft. Naar mijn beleving gepest te zijn tijdens m'n schooltijd, altijd buitenbeentje geweest. Dat heb ik uiteindelijk meegenomen tot en met nu. Veel te weinig sociale contacten gehad om goed te zijn aka onder een zelfgeïnstalleerde rots geleefd ('geleefd'). Comfortzone die zo groot is als m'n hoofd. Een hoofd dat quasi nooit stilstaat, enigszins continu in overdrive. Alles overganalyseerd tot er weinig of niks van overblijft. Alles theorie, geen praktijk. Wetende dat wat ik hier schrijf misschien te erg is in functie van de realiteit (ervaring versus realiteit an sich). Volgens mij kan hier nog wat maar 't is alleszins al een begin.

"Go with the flow", het principe waar ik angstzweet van krijg. Vooral indien er andere personen aan te pas komen en als dat op persoonlijk (informeel) vlak gebeurt.
Er is een wezenlijk verschil tussen de formele en informele benadering waarbij die eerste minder problemen ondervindt alhoewel die ongetwijfeld ook beïnvloedt wordt door het informele aspect.

Ik zou heel graag zowel letterlijk als figuurlijk nabij iemand zijn. Warmte ervaren?

Gevoelsmatig lijkt het vrij onmogelijk of anders gezegd 'hopeloos'. In praktisch en rationeel opzicht mogelijks niet maar ik heb geen flauw benul over hoe ik het zou kunnen aanpakken. Maar hoe langer het nog zal duren, hoe moeilijker het zal zijn om dichter bij real life te geraken.

Dit zal (voor sommigen) heel gek klinken maar ik vergelijk het met een zwerfkat die een plaats zoekt waar die wel zichzelf kan zijn. Nooit zelf een kat of ander huisdier gehad (op enkele guppies na dan) maar er is toch een voorkeur voor katten (vandaar de referentie, I guess).

Een klein stukje uit m'n verhaal, al was het maar om het (nog) eens van me af te schrijven. Dat werkt wel (een beetje)

Ik denk dat je grootste stressfactor, je grootste bezorgdheid is, je zelfbeeld is.

Waarover voel je je zo onzeker? Weet je dat?

Misschien moet je eens speeddating proberen. Geen verwachtingen hebben, durf jezelf te zijn en proberen te genieten van de gesprekken.

 

[Screw2020]

Ik vind het wat verwarrend, bedoel je dat je weinig sociale contacten hebt, nog nooit een relatie hebt gehad en die stap nu wél zou willen zetten maar niet weet hoe?

Yeah, sorry!

Er zijn weinig sociale contacten. Nog minder tot geen personen waar ik mee op dezelfde golflengte zit.
Nog nooit een relatie gehad, hooguit één keer een date waaruit niets volgde (maar da's ook al zeer lang geleden).

Ik weet gewoon niet hoe ik het informele moet aanpakken. Ik heb evenmin veel algemene kennis of iets in die aard door voorgaande specifieke interesses. Dat ging op zich wel breed maar wel in de nauwe context van die interesses. Het meer diepgaande (of wat ik toch zo noem) ligt me beter maar je hebt maar al te vaak smalltalk nodig om tot die diepgaandere zaken te komen. Het spontane zit ergens diep verborgen onder een ondoordringbare laag (bescherming?).

Ironisch genoeg kom ik blijkbaar wel heel zelfzeker over tijdens een sollicitatiegesprek maar da's formeel en daar is het vaak belangrijk om over het antwoord na te denken. De enige reden waarom ik toen de job niet had kwam voort uit het feit dat een andere sollicitant wèl ervaring had in de sector. Dus dat lukt me dan wel.

 

[Z3r0]

Ik blijf het eigenaardig vinden, nooit een reactie. Duwen die dan allemaal op het kruisje, bij het zien van mijn like?
Probleem aan het systeem is dat na een like gegeven te hebben, je dat bewuste profiel nooit meer terug ziet, tenzij de andere partij een like geeft.
Op dat moment match je dan, dan lukt het weer wel. Men zou beter een melding systeem invoeren bij een match.
En ik trek niet op met mensen die singles anders bekijken, ik lees of hoor soms dat er bij bepaalde singles vraagtekens komen.
Men durft dan te vergelijken met een werknemer met een cv van twee pagina's. Zo van "amai, ge hebt al veel pogingen gedaan, maar nog niks naar uw goesting gevonden?".

Je krijgt nochtans wel een melding als je een match hebt en ook als iemand je liked.
En 40 personen liken is natuurlijk ook zoveel niet kan je bij Tinder geen 100 personen per dag liken?

En dat je na de like gegeven te hebben het profiel niet meer ziet is toch normaal?
Zo werkt elke dating app

Heb je een leuke bio en foto's?

 

[Mulan]

Yeah, sorry!

Er zijn weinig sociale contacten. Nog minder tot geen personen waar ik mee op dezelfde golflengte zit.
Nog nooit een relatie gehad, hooguit één keer een date waaruit niets volgde (maar da's ook al zeer lang geleden).

Ik weet gewoon niet hoe ik het informele moet aanpakken. Ik heb evenmin veel algemene kennis of iets in die aard door voorgaande specifieke interesses. Dat ging op zich wel breed maar wel in de nauwe context van die interesses. Het meer diepgaande (of wat ik toch zo noem) ligt me beter maar je hebt maar al te vaak smalltalk nodig om tot die diepgaandere zaken te komen. Het spontane zit ergens diep verborgen onder een ondoordringbare laag (bescherming?).

Ironisch genoeg kom ik blijkbaar wel heel zelfzeker over tijdens een sollicitatiegesprek maar da's formeel en daar is het vaak belangrijk om over het antwoord na te denken. De enige reden waarom ik toen de job niet had kwam voort uit het feit dat een andere sollicitant wèl ervaring had in de sector. Dus dat lukt me dan wel.

Ik denk dat je daarvoor best eens met een psycholoog praat? Zodat je heel concrete tools en tips kan krijgen om je sociale vaardigheden aan te scherpen? Zodat je signalen correct leert interpreteren, kan oefenen,....?

 

[the_tiger]

Dat lijkt mij ook een goed idee. Ik had zelf ook gelijkaardige problemen, maar wel veel minder extreem. Ik zelf ben bij een psycholoog gegaan die EMDR gebruikt en ben daar zeer tevreden van.

 

[Screw2020]

Ik denk dat je grootste stressfactor, je grootste bezorgdheid is, je zelfbeeld is.

Waarover voel je je zo onzeker? Weet je dat?

Misschien moet je eens speeddating proberen. Geen verwachtingen hebben, durf jezelf te zijn en proberen te genieten van de gesprekken.

Toch wel een aantal elementen. Zowel fysiek als wat persoonlijkheid betreft (ironisch genoeg is die mogelijks nog deels niet ontdekt, net vanwege het onder de rots leven). Ik heb blijkbaar heel wat situaties/reacties/gedragingen/... ervaren als een vorm van afwijzing. Al dan niet onterecht. Vrij destructief is het wel als dat chronisch is (voor zover mogelijk 30 jaar).

Speeddating is toch pure smalltalk? Da's voor mij zoals een proces op de computer/smartphone dat blijft hangen en heel veel energie verbruikt. Dan gaat het vat snel af. Genieten zit er dan niet in.

 

[Screw2020]

Ik denk dat je daarvoor best eens met een psycholoog praat? Zodat je heel concrete tools en tips kan krijgen om je sociale vaardigheden aan te scherpen? Zodat je signalen correct leert interpreteren, kan oefenen,....?

Ik heb al veel gepraat met psychologen maar daar doet het probleem zich niet voor. Misschien wordt het zo onderschat omdat ik daar niet blokkeer, integendeel. Daar ben ik vrij vlot, kan ik mij voldoende uitdrukken,... Blijkbaar is het volledig contextgebonden.

Het lijkt alsof het ontstaat van zodra er persoonlijke gevoelens bij komen kijken.

Ik ga het proberen te concretiseren d.m.v. een voorbeeld. Je hebt twee situaties waarin steeds dezelfde persoon de hoofdrol speelt (naast mezelf natuurlijk). Is het een formele setting (vraagstelling omwille van een probleem of iets in die aard), dan is er praktisch nooit een probleem. Is het daarentegen een informele setting (waarbij ik persoonlijk betrokken ben), dan ga ik de mist in en ga ik in mentale overdrive, begin ik alles te overdenken en gebeurt er uiteindelijk juist niks.
Het moment dat ik er belang aan hecht, wordt het veel te belangrijk waardoor ik 'freeze'.

Zo'n oefensetting zou heel handig zijn maar eigenlijk is de wijde wereld dat ook al. Ik zou het kunnen bekijken als een experiment maar da's rationeel versus irrationeel en het irrationele krijgt de overmacht.

Geen idee of dit duiding schept, of het net onduidelijker maakt...

 

[Mulan]

En als je dat zou oefenen in een veilige setting, zou je daar minder op blokkeren, daarom dat ik een psycholoog voorstel om specifiek hierrond aan te werken.

 

[Screw2020]

Dat lijkt mij ook een goed idee. Ik had zelf ook gelijkaardige problemen, maar wel veel minder extreem. Ik zelf ben bij een psycholoog gegaan die EMDR gebruikt en ben daar zeer tevreden van.

Hmmm, net even gekeken op EMDR-Belgium.be en vindeentherapeut.be. Blijkbaar een verschillend 'aanbod'.

Ik zal het als aanvulling op de huidige therapeute bekijken want praten alleen helpt dus duidelijk niet. Of ik haak af bij de huidige en bekijk het even met iemand die wel aan EMDR-therapie doet.

 

[Deleted member 1888]

Ging er hier niet onlangs een groepke naar de speeddate samen? Of heb ik mij dat ingebeeld?

Ik was geweest. En WAT een ervaring zeg, het was m'n eerste speeddate. Van anderhalf jaar braaf thuis "opgesloten" te zitten naar een gesprek met 13 singles. Een grote stap dus. Je zat ook niet tegenover elkaar, maar pal naast mekaar, vond ik wat vreemd in het begin, maar werd het dan gewoon.
Het was vooral LEUK. De gesprekken van 6 a 7 minuten is wel extreem kort. Helaas worden wel vaak standaardvragen gesteld als "wat doe je qua werk?". Als ze mij dat vragen, vraag ik uit beleefdheid hetzelfde terug. De volgende keer wil ik wat leuke originele vragen voorbereiden om het wat interessanter te maken. Dus voor mij zeker voor herhaling vatbaar. Die 13 waren allen wel leuke mensen om als vriendin te hebben, maar kheb er 4 aangeduid om op een 2de date te gaan(en ik was zeker niet te streng of zo). 2 mensen mij, maar helaas geen matches.

Als 35 jarige kon ik kiezen uit 3 leeftijdsgroepen
-25-35jaar==>ik zat in deze groep, en ik was ook effectief de oudste.
-28-38jaar
-35-45jaar

@Jonas89 , nogmaals bedankt voor de link.

Ik denk niet dat ik @fear of devil aan kan en zeker niet de verplichte 7 minuten

Meh, it's your loss.

 

[Squidward]

Als ik concreet zou gaan schrijf ik een boek. Walls of text zijn voor mij een kenmerk.

Ik heb mezelf onder een rots gestoken en nu wil ik bewust boven komen piepen maar ik weet niet hoe of wat.

Concreet houdt de geciteerde zin in dat ik het erger maak dan het mogelijks in realiteit is. Dat heb je nu eenmaal als je enkel over (bepaalde) zaken nadenkt zonder dat daar weerwerk tegen is. Als iemand vrienden heeft, dan worden er onderling verhalen uitgewisseld en wordt alles gerelativeerd. Als die vriendengroep er niet is of er is niemand of te weinig gelegenheden om die gedachten te uiten krijg je een ongezond gegeven. Ik heb ooit gerefereerd naar 'heien', dat is wat ik virtueel bij mezelf doe. Mezelf constant in de grond kloppen en dat heeft natuurlijk een heel negatieve invloed. Als je van niet beter weet, dan is het heel moeilijk om zo'n denkpatroon te veranderen.

Wat daarvoor helpt zijn, volgens mij, positieve ervaringen in sociale contexten. Nu ben ik helemaal niet goed in smalltalk of informele gesprekken. Dat is vaker wel dan niet de basis om een contact aan te gaan. Sociale angsten zijn ook van de partij. Veel volk is momenteel een no-go en als er omgevingslawaai is, is sociale interactie dat evenzeer. Ik kan de ander immers niet begrijpen als er (een teveel aan) omgevingslawaai is.
Mogelijks is er ook het gegeven 'controlefreak' of toch iets in die aard. Wat doelt op 'go with the flow'. Niet weten wat er (kan) gegebeur(t/en) is blijkbaar heel eng. Op dit moment. Ik moet dus ervaren dat het allemaal niet zo eng is. Zelfs best leuk kan zijn.

Of kort gezegd (op jouw vraag om concretisering): het is altijd donkerder in gedachten dan werkelijkheid uiteindelijk is.

Ik zou heel graag het concept van de Columbus toepassen. Je hebt een richting waar je naartoe wil maar uiteindelijk draait het gewoon om de reis en niet de bestemming. Alleen zijn daar tig factoren die het voor mij eng maken waardoor ik steeds de zaken uitstel/niet doe. Die drempel wordt zo mogelijk nog zoveel groter hoe langer dit feestje duurt.

Mensen hebben bepaalde verwachtingen van een 30-jarige en de angst (of wetenschap ondertussen?) dat ik die niet per definitie kan inlossen zorgt ook voor een verlammend effect. Misschien zie ik het, zoals ik al zei, veel te zwart en is er mogelijks niks (of toch weinig aan de hand) maar gevoelsmatig is dit wel hoe ik het ervaar. Of misschien breek ik mezelf opnieuw af nog vooraleer iemand anders dat kan doen.

Nu ik toch bezig ben. Ik lees, net zoals velen, ervaringen van anderen en dan heb ik schrik dat ik hetzelfde veroorzaak (lees: negatieve ervaring voor de ander). Ik wil immers niet de oorzaak zijn van negatieve ervaringen maar door m'n onkunde zal ik die wel uitlokken. Dubbel ongewenst. Soit. Hoe meer je over iets nadenkt, hoe destructiever je conclusies kunnen zijn. Ik heb de foute dingen geloofd van tijdens m'n schooltijd (over mezelf) en ben die blijven geloven.

Zwartkijker moet hier ook nog ergens tussen komen. Ironisch genoeg vooral in functie van mezelf want voor de ander is het vaak het omgekeerde. Dan stel ik me wèl heel ondersteunend op (of zou ik dat willen doen vermits er weinig of niemand is om dat te doen).

Probeer het eens zo te bekijken (en dit is geen verwijt of zo, dit is een eenvoudige maar vaak vergeten waarheid) What other people think of you, is none of your god damned business.
Daaruit volgt: het is niet jouw verantwoordelijkheid om te voldoen aan het beeld dat anderen ‘zouden kunnen’ van jou hebben.
De meeste mensen zullen je niet moeten. Hell, de meeste mensen die je wel moeten, zijn heus ook niet zo gek op jou.
Begin met jezelf te aanvaarden, je bent echt niet minder dan 95% van de anderen. Iemand die ok is met zichzelf, zal een stuk aantrekkelijker worden.

 

[Mulan]

Super dat het jou zo goed bevallen is!
Is een concept dat me ook veel meer aanspreekt dan online dating!

 

[Screw2020]

Probeer het eens zo te bekijken (en dit is geen verwijt of zo, dit is een eenvoudige maar vaak vergeten waarheid) What other people think of you, is none of your god damned business.
Daaruit volgt: het is niet jouw verantwoordelijkheid om te voldoen aan het beeld dat anderen ‘zouden kunnen’ van jou hebben.
De meeste mensen zullen je niet moeten. Hell, de meeste mensen die je wel moeten, zijn heus ook niet zo gek op jou.
Begin met jezelf te aanvaarden, je bent echt niet minder dan 95% van de anderen. Iemand die ok is met zichzelf, zal een stuk aantrekkelijker worden.

't Is precies alsof ik mezelf niks gun. Ik ben blijkbaar keihard voor mezelf. Nja, niet moeilijk dat ik dan niet voldoe als de vereisten simpelweg onhaalbaar zijn.

Ik had engineering of iets in die aard moeten studeren. Dan had ik misschien ook geleerd hoe ik mezelf kan opbouwen i.p.v. steeds met de grond gelijk te maken (ik hou van analogieën dus ik veronderstel dat er in die context genoeg analogieën te vinden zijn).

Sinds juni ben ik afgestudeerd (gestopt met werken, terug gaan studeren, fulltime) maar de studiekeuze was eigenlijk heel rationeel. Gevoelsmatig had ik beter voor iets anders gekozen. Al zijn er misschien wel alternatieve opties.
Ik woon ook nog thuis dus wat heel handig is op bepaalde vlakken maar ik ervaar de thuissituatie als disfunctioneel dus die helpt ook helemaal niet. Maar eerst werk vinden vooraleer te verhuizen, al zijn er wel reserves maar in het huidige klimaat kunnen die snel verdwijnen.
Verhuizen naar een stad zou handiger zijn qua mogelijkheden want een boerendorp kent ook z'n beperkingen. Heel rustig allemaal maar heel onhandig als je iets van leven wil opbouwen. Soit.

Om terug te komen op jouw bericht. 't Is ietwat paradoxaal, enerzijds wil ik voldoen voor toch één iemand maar anderzijds gun ik mezelf die mogelijkheid niet om een dergelijk persoon tegen te komen.
Ik denk ook dat je anderen nodig hebt om een correct referentiekader op te kunnen bouwen om realistische vereisten/doelstellingen te kunnen bepalen. Da's toch één van de zaken die voortkomen uit een vriendengroep (al bekijk ik het nu misschien te theoretisch).

 

[Squidward]

't Is precies alsof ik mezelf niks gun. Ik ben blijkbaar keihard voor mezelf. Nja, niet moeilijk dat ik dan niet voldoe als de vereisten simpelweg onhaalbaar zijn.

Ik had engineering of iets in die aard moeten studeren. Dan had ik misschien ook geleerd hoe ik mezelf kan opbouwen i.p.v. steeds met de grond gelijk te maken (ik hou van analogieën dus ik veronderstel dat er in die context genoeg analogieën te vinden zijn).

Sinds juni ben ik afgestudeerd (gestopt met werken, terug gaan studeren, fulltime) maar de studiekeuze was eigenlijk heel rationeel. Gevoelsmatig had ik beter voor iets anders gekozen. Al zijn er misschien wel alternatieve opties.
Ik woon ook nog thuis dus wat heel handig is op bepaalde vlakken maar ik ervaar de thuissituatie als disfunctioneel dus die helpt ook helemaal niet. Maar eerst werk vinden vooraleer te verhuizen, al zijn er wel reserves maar in het huidige klimaat kunnen die snel verdwijnen.
Verhuizen naar een stad zou handiger zijn qua mogelijkheden want een boerendorp kent ook z'n beperkingen. Heel rustig allemaal maar heel onhandig als je iets van leven wil opbouwen. Soit.

Om terug te komen op jouw bericht. 't Is ietwat paradoxaal, enerzijds wil ik voldoen voor toch één iemand maar anderzijds gun ik mezelf die mogelijkheid niet om een dergelijk persoon tegen te komen.
Ik denk ook dat je anderen nodig hebt om een correct referentiekader op te kunnen bouwen om realistische vereisten/doelstellingen te kunnen bepalen. Da's toch één van de zaken die voortkomen uit een vriendengroep (al bekijk ik het nu misschien te theoretisch).

Punt 1 is gewoon al dat je veel en veel te veel denkt. Je bent zodanig gewoon aan ‘op jezelf’ zijn dat je ‘jezelf’ bent beginnen zien niet zozeer als levend iets maar als iets waar je eigenlijk denkt buiten te staan. Je brein lijkt vergeten te zijn dat er een mens van vlees en bloed is die moet ‘gedirigeerd’ worden en bekijkt diezelfde mens met een ongezonde detachment. Jij bent geen studieobject voor jezelf, dat is geen manier van leven.
Vooraleer dus te beginnen met de connectie met anderen, eens beginnen met de connectie met jezelf. Als het ware de ‘jij’ die van bovenaf naar je leven kijkt terug binnen vissen.
Het risico aan teveel introspectie is dat je dingen gaat willen begrijpen die in feite niet moeten begrepen worden. Wat ne mens ne mens maakt, soit.
Het zou niet slecht zijn om ondanks ‘maar mijn reserves enz’ toch te proberen om op jezelf te gaan wonen. Dat is sowieso al een schone lei. Ik zeg niet dat je dan als een hedendaagse Sonny Crocket de meiden moet/zal gaan binnenrijven maar gewoon al de absolute zekerheid van dat wit blad papier zal je positief ervaren.
En vergeet ook niet dat de wereld nooit groter doch kleiner geweest is. Je kan overal naartoe en alles zien en ervaren. En dat moet geen backpacking in India zijn (God verhoedde).

 

[jawadde001]

Ik krijg het zo op mijn heupen van al vrouwen op die datingsapps die enkel wat willen praten, maar afspreken zit er nooit in...

 

[Screw2020]

Punt 1 is gewoon al dat je veel en veel te veel denkt. Je bent zodanig gewoon aan ‘op jezelf’ zijn dat je ‘jezelf’ bent beginnen zien niet zozeer als levend iets maar als iets waar je eigenlijk denkt buiten te staan. Je brein lijkt vergeten te zijn dat er een mens van vlees en bloed is die moet ‘gedirigeerd’ worden en bekijkt diezelfde mens met een ongezonde detachment. Jij bent geen studieobject voor jezelf, dat is geen manier van leven.
Vooraleer dus te beginnen met de connectie met anderen, eens beginnen met de connectie met jezelf. Als het ware de ‘jij’ die van bovenaf naar je leven kijkt terug binnen vissen.
Het risico aan teveel introspectie is dat je dingen gaat willen begrijpen die in feite niet moeten begrepen worden. Wat ne mens ne mens maakt, soit.
Het zou niet slecht zijn om ondanks ‘maar mijn reserves enz’ toch te proberen om op jezelf te gaan wonen. Dat is sowieso al een schone lei. Ik zeg niet dat je dan als een hedendaagse Sonny Crocket de meiden moet/zal gaan binnenrijven maar gewoon al de absolute zekerheid van dat wit blad papier zal je positief ervaren.
En vergeet ook niet dat de wereld nooit groter doch kleiner geweest is. Je kan overal naartoe en alles zien en ervaren. En dat moet geen backpacking in India zijn (God verhoedde).

Hello! Bedankt voor jouw input!

Ik vraag me af in hoeverre ASS (staat zwart op wit) of eerder hypersensitiviteit hierin een rol kan spelen? Ik heb de indruk dat ik vroeger veel zaken veel negatiever ervaren heb dan de impact die het gebeuren had mogen hebben. (Cfr. schoolperiode bijv.) Altijd anders gevoeld en misschien daar ook te veel op gefocust. Ik heb mezelf ook wel vergeleken met een observator of een vogel die boven 't stad vliegt. Iemand die 'alles' ziet gebeuren maar nooit actief deelneemt. Ik lijk me te bewust van zaken en daardoor focus ik er ook op waardoor ik ook blokkeer.
Eens kijken wat het internet zegt over herconnecteren met jezelf...

Dat alleen gaan wonen is momenteel niet zo handig vermits ik geen werk heb (net afgestudeerd). Ik heb er wel al veel over nagedacht, ook dat ik misschien beter naar een stad trek (Gent, om maar een voorbeeld te geven). 't Ding is, ik heb 3 jaar (in werkelijkheid minder vanwege corona) op kot gezeten en ik heb m'n gewoontes meegenomen. Quasi alle mogelijkheden zijn tenietgedaan door het verleden dat ik blijf meeslepen. Dat ervaar ik dan weer als pijnlijk, wetende dat ik al jaren gewerkt heb, dan gestopt ben met werken om terug te gaan studeren en uiteindelijk blijf ik in 't straatje zonder einde. Ik maak het voor mezelf onmogelijk om de mogelijkheden van het leven te benutten.
Ik heb ook al gedacht om te verhuizen naar 't buitenland maar dan is mijn diploma quasi waardeloos...

Er is nog veel werk aan de winkel en professionele hulp is allemaal goed en wel, het is geen natuurlijke situatie. Hoe langer ik alleen blijf, hoe dieper ik mezelf duw. Want dat is het issue, 't feit dat ik alleen ben met m'n gedachten waardoor die abnormale proporties aannemen. Ik moet zoeken naar een setting die mij ligt (wat heel gevoelsmatig is).

 

[Squidward]

Hello! Bedankt voor jouw input!

Ik vraag me af in hoeverre ASS (staat zwart op wit) of eerder hypersensitiviteit hierin een rol kan spelen? Ik heb de indruk dat ik vroeger veel zaken veel negatiever ervaren heb dan de impact die het gebeuren had mogen hebben. (Cfr. schoolperiode bijv.) Altijd anders gevoeld en misschien daar ook te veel op gefocust. Ik heb mezelf ook wel vergeleken met een observator of een vogel die boven 't stad vliegt. Iemand die 'alles' ziet gebeuren maar nooit actief deelneemt. Ik lijk me te bewust van zaken en daardoor focus ik er ook op waardoor ik ook blokkeer.
Eens kijken wat het internet zegt over herconnecteren met jezelf...

Dat alleen gaan wonen is momenteel niet zo handig vermits ik geen werk heb (net afgestudeerd). Ik heb er wel al veel over nagedacht, ook dat ik misschien beter naar een stad trek (Gent, om maar een voorbeeld te geven). 't Ding is, ik heb 3 jaar (in werkelijkheid minder vanwege corona) op kot gezeten en ik heb m'n gewoontes meegenomen. Quasi alle mogelijkheden zijn tenietgedaan door het verleden dat ik blijf meeslepen. Dat ervaar ik dan weer als pijnlijk, wetende dat ik al jaren gewerkt heb, dan gestopt ben met werken om terug te gaan studeren en uiteindelijk blijf ik in 't straatje zonder einde. Ik maak het voor mezelf onmogelijk om de mogelijkheden van het leven te benutten.
Ik heb ook al gedacht om te verhuizen naar 't buitenland maar dan is mijn diploma quasi waardeloos...

Er is nog veel werk aan de winkel en professionele hulp is allemaal goed en wel, het is geen natuurlijke situatie. Hoe langer ik alleen blijf, hoe dieper ik mezelf duw. Want dat is het issue, 't feit dat ik alleen ben met m'n gedachten waardoor die abnormale proporties aannemen. Ik moet zoeken naar een setting die mij ligt (wat heel gevoelsmatig is).

Ik denk dat jij voor een stuk mij bent. Het enige wat ik kan zeggen is - en ik meen het - probeer jezelf even te vergeten. Het verleden zal er altijd zijn en de neiging om de dingen dieper of anders te voelen… daar zal je ook mee blijven zitten. In plaats van (of samen met) zeer analytisch, kan dit je ook zeer empathisch maken. Hetgeen leven pijnlijker maakt voor jou, maar jou bijzonderder maakt voor anderen. Er zullen personen zijn die bij jou een veilige haven gaan vinden, op een manier die ze op heel weinig andere plaatsen gaan vinden.
Je mag ook niet naar het leven kijken als een grote taart die je aan het missen bent. Bijzonder weinig mensen ‘leven echt ten volle’. Daar hebben we geen tijd voor, geen geld en vaak ook geen zin. Je bent niemand, ook jezelf, iets verplicht behalve gewoon een beetje ok zijn met je dagelijks leven en je eigen keuzes. Nobody knows what they’re doing.

 

[KnightOfCydonia]

Oké, tijd om ofwel één van mijn bizarre hersenpinsels bevestigd te krijgen, ofwel om (hopelijk) het gewoon opzij te schuiven:
een eerste date overdag, omdat zij een drukke agenda heeft en 's avonds terug moet gaan werken...

De cynicus in mij denkt: duidelijk onvoldoende interesse, een normale date met romantisch potentieel plan je 's avonds. In elk boek dat ik ooit gelezen heb, serie of film die ik ooit gezien heb, waren dergelijke dates 's avonds. Ik heb wel nog al eens een eerste date overdag gedaan, maar dat was dus ook niets (anders was ik nu vrijgezel af).

De optimist denkt: beter wél een date, dan geen date... maak er het beste van?