Dat is allemaal wel heel optimistisch verwoord natuurlijk, waarbij je ervanuit gaat dat er geen enkel probleem zou zijn langs mijn kant. Ik ben helaas niet zo "soft" voor mezelf.
Dit is voor mij de tweede (zeker) à derde keer - weet niet of die derde meetelt, die was relatief pijnloos - dat ik op die manier tegen een muur loop, sinds ik actiever op zoek ben gegaan op dating-vlak... oké, zelf ook al wel 1 à 2 vrouwen afgewezen in diezelfde periode (maar daar wist ik wel duidelijk wat de problemen waren: o.a. niet over hun ex heen en bijbehorende problemen).
Cru gesteld, ik zou behoorlijk wat aan mezelf willen aanpassen als dat betekent dat ik niet de rest van m'n leven alleen moet doorbrengen.
Zeker als je dating apps ziet vrees ik dat ik daartoe gedoemd ben: ik heb voor een deel ook geen leuke foto's omdat ik geen superleuk leven gehad heb de laatste jaren, pre-covid ... net wanneer er beperkt verbetering in begon te komen, sloeg corona toe.
Ik weet dat sociale media geen eerlijk beeld zijn van iemands leven natuurlijk, en dat iedereen daar slechts het beste toont, maar toch...
Geen boeiende verre reizen, etc. Ik zou die wel willen maken (de reizen dan bijvoorbeeld), maar wie maakt die alleen?
Had ook graag een hond gehad - en neen, niet voor de foto's - wie haalt een hond in huis om die 13 uur per dag alleen te laten als je uit werken bent? Ik zou daar verandering in proberen te brengen niet zien als mijn identiteit verloochenen, ... dat is toch gewoon iemand zoeken om je leven mee te delen?
Ik voel los van het dating verhaal bij mezelf ook wel het gebrek aan boeiendere hobby's was daar net voor corona ook naar op zoek.
Idem met uw conditie verbeteren... maar dat laatste doe je toch ook deels voor anderen, ik stoorde me meer aan wat vrouwen van mijn intussen stevig gekrompen buikje dachten, dan dat ik me diep zorgen maakte om mijn gezondheid.
Er is wel nogal een verschil in "Jezelf aanpassen naar je beste zelf" en "Jezelf aanpassen naar het kostuum van iemand anders".
Ik ben overwegend terughoudend om teveel van mezelf zomaar op het net te zetten, maar whatever, ik trek me dit te hard aan :
Ik heb jarenlang in een relatie gezeten waarbij ik ook mezelf aanpaste, waar ik "alles" deed voor mijn partner. Ofja, niet alles, ik ben nu aan het overdrijven, maar goed, komt er op neer dat ik teveel buiten mijn eigen comfortzone getreed ben. En hierdoor is dit dan ook de klippen gelopen, waarbij ze, zeker naar het einde toe vaak genoeg zei "Waarom kan het niet gewoon terug lijk vroeger zijn?" Awel heel simpel, ik blijf/bleef dat niet volhouden om niet "mezelf" te kunnen zijn. Als ik meer mezelf was, dan was het meer ambras.
Dusja, dat zal gedeeltelijk wel lukken, maar voor hoe lang, voordat je er zelf niet meer gelukkig in bent?
Als je bepaalde zaken wilt, ambitie hebt, en dit ook toont, dan zou dit toch "genoeg" moeten zijn? Als de ander je dan niet gelooft, tja... Dat is haar probleem? Ik volg je wel heel goed hoor, daar niet van. Ik ben ook single, rond dezelfde leeftijd, zou ook wel graag huisdieren hebben, maar doe dit bewust niet aangezien ik ook lange dagen weg ben van huis. Ik wil er ook genoeg voor kunnen zorgen als ik een kat/hond in huis haal.
Daarnaast ook de vraag : Wat vind je "een gebrek aan boeiende hobby's"? Is dat ook niet iets dat geschapen is door heel het instragram-gebeuren waarbij mensen zich een stuk interessanter gaan voordoen dan ze zijn? Hoeveel mensen hebben effectief "interessante hobby's"?
Of als je die weg op wilt gaan : Wat is je passie? Waardoor ben je echt enorm geboeid? Als je iemand kunt laten zien waar jij echt door gepassioneerd bent, dat is vaak aantrekkelijk. Ook al boeit het onderwerp die persoon geen hol, dan nog zal dat vaak aantrekkelijk zijn.
Pas op, ik wil ook nergens zeggen dat het allemaal gemakkelijk is. En ik snap heel goed wat je wilt zeggen met "ik wil niet alleen zijn". Daar heb ik ook "last" van. Maar uit deze schrik ben ik bv. ook
te lang met bovenstaande ex samen geweest. Wat alleen maar nadeliger is geweest op lange termijn.
