Dat is nu ook wel heel melodramatisch. Die veranderingen zijn nu ook wel logisch meestal hé, een partner betekent meestal wat minder tijd voor de vrienden, spontaan zaken plannen wordt al iets moeilijker omdat je met twee rekening moet houden. Als er kinderen zijn is dat natuurlijk helemaal gedaan tot ze ouder zijn.Doet me aan een nummer van The Police denken:
Ik begrijp dat als je als enige single of kinderloze overblijft het niet leuk is, maar het is nu ook niet abormaal vind ik. Prioriteiten veranderen nu eenmaal en je geniet van andere zaken. Als single was ik ook veel minder thuis, nu is (corona even buiten beschouwing gelaten) een avond voor de tv met de vrouw ook aangenaam.
Dat idee dat het leven dan gedaan is en er enkel nog frustratie of depressie overblijft vind ik een beetje onnozel. Het eeuwige studentenleven is nu ook geen ambitie van veel mensen.
Laatst bewerkt:



