Inderdaad. Vrienden maak je volgens mij door een soort van gemeenschappelijke ervaring, gaande van school, verdere studies, werk, vrije tijd, ... het lijkt me een beetje vreemd daar dan op geslacht (en aantrekkelijkheid) te selecteren. Ik heb goede vriendinnen uit mijn schooltijd en mijn doctoraatsperiode, we hebben gewoon een hele hoop zaken samen meegemaakt en zo een band opgebouwd. Ik vind sommigen daarvan fysiek knap, anderen niet echt, maar dat is geen factor voor die gemeenschappelijke ervaringen en dus vriendschap. Het is niet of ik heb destijds met sommige van mijn schoolvriendinnetjes of vrouwelijke collega's niet willen spreken omdat ik er niet tot aangetrokken was. En het is evenmin zo dat ik nu niet kan wachten tot ze eens het go-signaal geven om mijn vriendschap om te zetten in seks.Het is trouwens ook perfect mogelijk om iemand knap/aantrekkelijk te vinden en daar tegelijkertijd helemaal niks mee te willen. Een van mijn beste vriendinnen is iemand die denk ik wel kan worden omschreven als conventioneel enorm knap (dat merk je ook aan het aantal benaderingen door mannen wanneer wij ergens zijn en via IG enzovoorts), maar de gedachte dat ik daarmee in bed zou duiken roept bij mij bijna een soortement weerzin op. Er is geen haar op mijn hoofd dat daar aan denkt.
Soms vind ik het beangstigend hoe die mentaliteit zelfs nog in mijn generatie (~30 jaar) vrij wijdverspreid is. Je moet uiteraard het licht van de zon niet ontkennen (er zijn wel degelijk veel scenario's waarbij zo'n man/vrouw vriendschap ontaardt in gevoelens langs de ene of de andere kant) maar je mag ook nog wel erkennen dat de meeste personen wel wat meer persoonlijkheid hebben dan 'jij hebt een opening en ik heb zin' toestanden. Of als je dan zo iemand bent die enkel met zijn penis denkt, spreek dan op zijn minst voor jezelf, en niet voor '99.9%' van de mannen.
Het klinkt me allemaal nogal puberaal in de oren. Om niet te zeggen dat het in de richting van al die red pill/incel onzin gaat.


