Met alle respect hoor, maar ik heb inderdaad de indruk dat sommige mensen hier het negativisme in mijn post wel serieus versterken door ze tot in de details te ontleden en meer op anderen te reageren dan op mij en krijg je een echokamer effect.
Woorden als "
needy" herken ik mezelf nu ook weer niet in diezelfde mate in, toch niet meer of minder dan vele anderen op een datingapp, heb haar gevraagd om samen iets te gaan eten, heb dat wat onhandig aangepakt, ... dat kwam ook vanuit de ervaring dat ik die "collega" (ander departement) echt maar héél sporadisch zie, de vorige keer was maanden (!) geleden. Dan was of voelde het dus wél een beetje nu of later niet meer. Ik blijf er misschien ook niet eeuwig werken waar ik nu zit... zag me die eigenlijk ook niet gaan sturen via Teams ofzo.
Ik verwachtte niets meer dan een keertje leuk samen te gaan eten, kans om iemand waarvan ik dacht dat ze single was, iets beter te leren kennen, zonder een relatie te verwachten (dat is opnieuw een projectie van anderen op mij) maar heb een "foutje" (of twee) gemaakt door te bekennen dat ik dat liever per 2 had gedaan dan met collega's erbij, en foutief te denken dat ze single was omwille van een aantal zaken, my bad.
Dacht een "kansje" te hebben omdat ik inderdaad bij momenten toch één sterkte heb: gevoel voor humor in het moment, heb haar meer dan een aantal keer kunnen laten lachen denk/dacht ik dan.
Plus ik deins er ook niet voor terug om het positieve bij anderen te benoemen hoor. Maar gebruik hier het woordje knap, zelfs al is het in relatie tot zoiets als stem: en er vallen al snel woorden als "voetstuk" of uiterlijk/oppervlakkig... Ik snap die kritiek, maar nogmaals qua relativering: ik zou maar weinig vrouwen afkeuren qua uiterlijk alleen (zelf ook geen Ryan Gosling of George Clooney), ik neem gewoon sneller dat woordje knap in de mond? En zal al snel iemand interessant vinden en eens willen uithoren, zelfs al is er geen vervolg/klik.
Dat hard-to-get spelen, wat sommigen (hier of irl) als advies geven, ben ik eigenlijk niet. Al is er gerust ruimte voor een gezondere middenweg van inderdaad proberen niet meteen te veel druk te zetten.
Cynisme: working on it (dat heeft een professionele oorzaak atm).
Geduld: nooit niet m'n sterkte kant geweest & leek me hier niet echt de ruimte voor mocht ik dat wel toepassen.
Kan me wel inbeelden dat dat inderdaad een foute indruk geeft.
Waarom? Wat is de logica achter deze manier van denken?
Ge hebt het een poging gegeven, ze heeft dat niet negatief opgenomen. Enkel gezegd dat ze momenteel emotioneel niet beschikbaar OP DIT MOMENT is.
Waarom zoude dan verder geen leuke gesprekken kunnen hebben?
Ben het wel eens met uw post in grote lijnen, maar goed, ja, omdat ik enigszins open kaart gespeeld heb door, en ik zal me dan wel maar eens voorzichtiger uitdrukken: ik haar een interessantere vrouw vond dan gemiddeld, punt.
Daar kan je in principe nog leuke gesprekken mee hebben, maar ik ga me tijdens de eerste 5 à 10 minuten wat gegeneerd voelen. Ik wou me ergens nog verontschuldigen gisteren/vandaag, maar heb dat bewust niet gedaan, ook niet omdat zij zelf op een gegeven moment zei dat als ik het niet gevraagd zou hebben, ik er misschien spijt van zou hebben.
Had op dat moment ook niet overdacht wat ik in alle mogelijke scenario's zou zeggen hé, ik dacht gewoon: samen iets eten en we zien wel. Die gezellig collega's uitnodigen heeft me uit m'n lood geslagen
