Fijn dat je het opbouwend opneemt zoals ik het ook bedoelde. Zonder zelf teveel in analyse modus te gaan, wil ik wel nog aangeven dat een lunch date met enkele collega’s erbij geen belemmering moet zijn om elkaar verder “af te tasten” (het is sowieso een minder beladen situatie) en vervolgens alsnog af te spreken voor een echte date na de werkuren.
Het grote BeyondGaming Dating topic
- Onderwerp starter Voidski
- Startdatum
Ik denk dat je wel mag stellen dat je alles overdenkt, waardoor je ook misschien niet altijd optimaal overkomt. Mijn idee was in eerste instantie: je hebt iemand uitgevraagd, good job. Al die overpeinzingen over of dat wel ok is met een collega ofzo, lig daar toch niet van wakker. Relaties vormen waar mensen elkaar tegenkomen hé, en eenmaal de studies afgerond is dat vaak de werkvloer. Uiteindelijk ging je gewoon samen naar een food truck op het werk hé, zo dik ligt het er niet op dat dit een date moest voorstellen. Voor jou betekent dat alles veel meer (misschien te veel) vergelijken met voor haar IMO.Long story short: als die vriend echt bestaat: toch triest dat er mannen zijn in deze wereld die dermate veel "geluk" in de liefde hebben dat ze zo iemand "on hold" kunnen plaatsen en niet beseffen wie ze "hebben", ...
- Neen, ik mocht mezelf op de borst kloppen dat ik het heb durven vragen, zij was het gewoon niet gewoon vaak door mannen mee uitgevraagd te worden... Ik domweg geantwoord: "tja, de meeste vrijgezellen mannen zullen denken dat ge een vriend hebt."
Maar ze was niet "echt" vrijgezel zei ze, een vriend met wie ze niet samenwoonde, deze zomer uit elkaar gegroeid, maar het was "ingewikkeld", hij wist niet wat hij aan haar had en nog niet hoe het verder moest...
Wist ik niet beter op te antwoorden: "Een man die niet weet wat hij aan u heeft is een dwaas denk ik dan."
Had toen écht beter gezwegen...
Als die vriend niet bestaat: dan denk ik dat ik op een zeer beleefde/lieve manier ben afgewezen... Is dat cynisch om zo te denken of is dat net héél lief van haar om zo iemand te verzinnen omdat dat minder afwijzend zou aanvoelen? Geen enkel idee, het resultaat is hetzelfde natuurlijk, dus beter niet over overdenken.
Lijkt me ook inderdaad wel dat je beter had gezwegen met die laatste uitspraak, want voor mij komt dat zowat "nice guy" (het negatieve internet-stereotype) over. Ik weet dat de boodschap in jouw ogen was dat ze een supervrouw is en je niet begrijpt hoe iemand er niet 100% kan voor gaan, maar dat lijkt me opnieuw zowat 10 stappen te ver vergeleken met het feit dat je ze een paar keer hebt gesproken, en ook nogal overgeromantiseerd aangezien je niets weet over die relatie (mensen groeien uit elkaar, passen niet noodzakelijk bij elkaar, en kunnen als je ze leert kennen ook gewoon anders zijn).
Ik denk dat iedereen zowat hetzelfde gaat zeggen, maar volgens mij vat je die eerste, vrijblijvende ontmoetingen wat te serieus op.
Hellsdinner
Crew Member
Ik denk dat dat eerder de onzekerheid is de speelt na een "afwijzing" dan is de logica even niet volledig aanwezig en is het rationeel denken een tijdje op vakantie. Niet dat ik het daarmee goed wil praten, idealiter is het natuurlijk beter om rationeel te blijven en inderdaad alles te accepteren, maar de mens zijn brein werkt nu eenmaal zo en je hebt bijna liever dat er een "excuus" is waar je het op kan steken.@KnightOfCydonia ik heb je originele post blijkbaar gemist.
Maar ik lees niets fout van jouw kant uit, ook niet van haar kant uit.
Waar je wel weer de verkeerde kant uit gaat, is door te denken dat ze wel zal liegen.
Maakt niet uit of ze wel volledig vrijgezel is of niet, met "het is ingewikkeld" geeft ze aan dat ze emotioneel NIET beschikbaar is.
Jij koppelt er direct een negatief iets aan: ze zal wel aan het liegen zijn. Dat vind ik wel onrustwekkend eigenlijk.
Tanuki_
Crew Member
@KnightOfCydonia Waarom is (/lijkt) uw eerste gedacht dikwijls alsof de vrouw u blaasjes aan't wijsmaken is? Ik heb dat hier nog al gelezen van u denk ik, dat zij een iets zegt maar gij er direct al 't uwe van denkt. Waarom direct dat wantrouwen? Als zij zegt dat het zo is, dan is het zo toch? Totaaaal geen nut om daarover theorieën te zitten bedenken.
Edit: Ah sorry, Mulan zei het ook net. 't Gaat hier rap.
Edit: Ah sorry, Mulan zei het ook net. 't Gaat hier rap.
Ja, maar mijn bedenking was ook wel mee ingegeven door: ofwel nu vragen, ofwel die weer bijna een half jaar niet meer zien natuurlijk hé, zo vaak is die niet bij ons op kantoor. "You snooze, you lose." denk ik dan weer, want als ze nu vrijgezel zou zijn, is de kans niet irreëel dat ze dat over een half jaar niet meer is hé.
Ik zou het eigenlijk meer ongepast gevonden hebben om die toe te voegen op Facebook of via Teams losjes gevraagd te hebben, maar misschien was dat beter geweest... I don't know... ik haat gewoon voor een stuk al die digitale toestanden... ironisch gegeven m'n huidige job.
Als die dagelijks bij ons geweest was, zou ik het anders hebben aangepakt. Of tout court nooit gevraagd hebben om genânte gevolgen te voorkomen, dat zwaard snijdt aan twee kanten.
Herman De Croo
Well-known member
Hij is direct ook heel serieus, en plaatst vrouwen op een troon. Hoop en al een uurtje met die vrouw gesproken en al direct ze zien als "een supervrouw"
Niet het feit dat je dat zegt is het probleem, maar wel dat je zo denkt en die mindset hebt.
Vooral dit.
Imo had je op haar vraag over ander collega's meevragen gewoon beter de ingslagen weg gevolgd en toen meteen gezegd dat je met haar alleen eens wou gaan eten.
Die opmerkingen die je daarna geeft zijn wat onbeholpen? Het is duidelijk dat je ze ziet zitten maar je hoeft dat niet te duidelijk te maken. Meestal is dat wat een afknapper: iemand die direct te aanhankelijk wordt. Héél cru gezegd: je kent ze van op de werkvloer, spreekt er een paar keer mee en dan zijn zo'n uitspraken imo niet zo gepast.
Maar onthou vooral het positieve. Je hebt ze gevraagd en je bent er nog
@KnightOfCydonia ik heb je originele post blijkbaar gemist.
Maar ik lees niets fout van jouw kant uit, ook niet van haar kant uit.
Waar je wel weer de verkeerde kant uit gaat, is door te denken dat ze wel zal liegen.
Maakt niet uit of ze wel volledig vrijgezel is of niet, met "het is ingewikkeld" geeft ze aan dat ze emotioneel NIET beschikbaar is.
Jij koppelt er direct een negatief iets aan: ze zal wel aan het liegen zijn. Dat vind ik wel onrustwekkend eigenlijk.
Ik geloof oprecht dat de meeste mensen eerlijke, goede mensen zijn, en niet standaard liegen.
Maar ja, ben kritisch voor mezelf, dus als het op mezelf aankomt, zal ik een compliment eerder zien als een beleefdheidje, een vriend waar ik tot dusver nooit van gehoord heb als een potentieel beleefdheidsexcuusje.
Komt vooral omdat ik op dit moment héél hard aan het proberen ben m'n carrière een stevige duw te geven, en na een half jaar terug single zijn, ook graag terug wat leuke dates zou hebben, bepaalde zaken op privé-vlak mis... die wisselwerking tussen het ene en het andere is niet gezond, maar ze drijven elkaar aan... één van de twee op orde krijgen zou al een enorme "gronding" zijn.
helemaal mee eens, ik denk dat ik dezelfde reacties ongepast vond.
MisterV
Well-known member
Langs de andere kant, die vriend kent haar waarschijnlijk al veel langer en beter dan jij, die zal ook wel zijn redenen hebben om dat te denken. Of ze matchen gewoon niet, hij is misschien meer voor tien om te zien en Christoff en van die toestanden
Vooral dit.
Imo had je op haar vraag over ander collega's meevragen gewoon beter de ingslagen weg gevolgd en toen meteen gezegd dat je met haar alleen eens wou gaan eten.
Die opmerkingen die je daarna geeft zijn wat onbeholpen? Het is duidelijk dat je ze ziet zitten maar je hoeft dat niet te duidelijk te maken. Meestal is dat wat een afknapper: iemand die direct te aanhankelijk wordt. Héél cru gezegd: je kent ze van op de werkvloer, spreekt er een paar keer mee en dan zijn zo'n uitspraken imo niet zo gepast.
Maar onthou vooral het positieve. Je hebt ze gevraagd en je bent er nog
Ik snap uw logica, maar wist niet goed wat toen nog te zeggen... zij zei dat zo'n beetje onbeholpen alsof ze er zelf gewrongen mee zat, al weet ik niet of het de situatie was dat ik haar mee uit vroeg of at ze het effectief moeilijk heeft in haar relatie, en ik wou dat dan doorbreken door iets positief zeggen...
Uiteraard is dat er dan misschien over, wie weet scheelt er van alles mee waar ge pas na 100+ uur achter komt hé, zoals haar huidige "vriend", maar wist niet goed wat te zeggen, dus flapte dat eruit. Het voelde iets natuurlijk als repliek aan: zij zei iets in de trend van dat hij niet wist wat hij aan haar had, en ik zei dan is hij een lucky kerel maar een dwaas...
Ik schrijf het hier iets formeler uit denk ik dan, we vergroten hier ook een conversatie van 10 minuten ofzo uit hé, daarna ben ik gewoon naar mijn trein gegaan hoor. Mijn brein draait soms gewoon niet in sync met hoe de tijd in realiteit lijkt te verlopen
, ik kan epistels schrijven over momentopnames.
RidderBauknecht
Well-known member
Sorry voor de wall of text, maar ik vind dat dat soort 'psychologische hulp' beter te vatten is in een uitgebreider format. Niemand moet het lezen natuurlijk, maar hopelijk heb je er iets aan.
In't kort: zet je cynisme eens aan de kant, plaats vrouwen niet zo op een voetstuk, en denk niet zo enorm hard na over wat uiteindelijk gewoon basis menselijke interacties zijn. Al die dingen gecombineerd maakt dat je je anders gedraagt, en mensen (vrouwen niet alleen) pikken dat wel degelijk op. Dat alleen al verkleint je kansen denk ik aanzienlijk.
Net de post gelezen en ik vind ook wel dat je schijnbaar enorm veel belang hecht aan enorm prille zaken. Je denkt ook veel te analytisch (niet per se nu, maar wel in andere verhalen die ik van je hoor) terwijl gevoelens, relaties, ... net vrijwel nooit rationeel kunnen bekeken worden. Je doet dat weer deels door te wijzen naar het feit dat 'zulke vrouwen niet lang op de markt zijn,' maar ten eerste zijn er hopen geweldige vrouwen die al jaren single zijn (bewust, of ze vinden hun perfecte man niet, of ...) en ten tweede zijn vrouwen ook geen vintage meubels of weet ik veel.
Als je denkt van 'ik moet snel snel zijn of iemand anders loopt er mee heen' dan ga je automatisch (onbewust) je anders gedragen denk ik, en kan je misschien ook het soortement druk wat doorgaans niet gewaardeerd wordt op een vrouw zetten. Nu ook: het is goed dat je zei dat je ook wel eens alleen wilde afspreken, maar je kon ook gewoon met die collega's iets zijn gaan eten om dan op een kort momentje te vragen of het volgende keer eens met zijn tweetjes kan, bijvoorbeeld.
Zo een ontmoeting met anderen erbij is voor vrouwen ook vaak een moment om af te tasten en te zien hoe je bent. Je kan trouwens perfect op zo'n momenten je interesse tonen door vaker bij haar te staan, door haar meer aandacht te geven (de anderen natuurlijk niet negerend) enzovoorts. Het feit dat zij die anderen erbij wilde (of dat voorstelde) wil helemaal niet zeggen dat ze de facto geen interesse heeft. Je schiet daar dus mijns inziens in een soortement kramp omdat je denkt dat je ze al kwijt bent (voor zover je iemand kan 'kwijtspelen' wanneer het zo pril is) terwijl dat helemaal niet nodig is.
Ik zeg niet dat dat een grote fout was (want vrouwen bewonderen doorgaans die directheid en eerlijkheid wel denk ik, zolang het niet opdringerig wordt) maar je moet denk ik wel echt opletten dat je je niet te hard laat leiden door die 'get her while supplies last!' gedachtengang. Dat toont zich echt wel in je gedrag, ook al heb je het niet door.
Ik vind ook dat je je cynisme een beetje in check moet proberen te houden:
En als ze liegt, dan is dat een 'truukje' dat veel vrouwen en mannen gebruiken om iemand op een vriendelijke manier af te wijzen. Kan zijn dat jij voor de harde eerlijkheid bent, maar zulke leugentjes zijn echt niet slecht of misleidend bedoeld.
Je praat ook geregeld over 'out of your league' en al van dat. Fuck dat. Gevoelens zijn irrationeel. Mensen gaan niet bij elkaar op basis van checklists (uitzonderingen als gold diggers etc. er buiten gelaten). Zie je iemand die je aanstaat: ga ervoor! Maar maak niet de fout om een vrouw op voorhand al als droomvrouw te bestempelen, gewoon omdat ze mooi is en naar goeie muziek luistert. Da's weer zoiets dat er dan insijpelt, denk ik, en waardoor je je onbewust anders gaat gedragen.
En ik zeg niet dat je niet onder de indruk mag zijn van een vrouw: natuurlijk mag dat. En als je verliefd wordt dan gaat die vrouw nog veel foutlozer zijn, en da's ook normaal. Maar jij hebt echt wel de neiging om zulke situaties enorm te overanalyseren, en dat komt denk ik deels door de redenen die ik hierboven heb uitgelegd.
In't kort: zet je cynisme eens aan de kant, plaats vrouwen niet zo op een voetstuk, en denk niet zo enorm hard na over wat uiteindelijk gewoon basis menselijke interacties zijn. Al die dingen gecombineerd maakt dat je je anders gedraagt, en mensen (vrouwen niet alleen) pikken dat wel degelijk op. Dat alleen al verkleint je kansen denk ik aanzienlijk.
Net de post gelezen en ik vind ook wel dat je schijnbaar enorm veel belang hecht aan enorm prille zaken. Je denkt ook veel te analytisch (niet per se nu, maar wel in andere verhalen die ik van je hoor) terwijl gevoelens, relaties, ... net vrijwel nooit rationeel kunnen bekeken worden. Je doet dat weer deels door te wijzen naar het feit dat 'zulke vrouwen niet lang op de markt zijn,' maar ten eerste zijn er hopen geweldige vrouwen die al jaren single zijn (bewust, of ze vinden hun perfecte man niet, of ...) en ten tweede zijn vrouwen ook geen vintage meubels of weet ik veel.
Als je denkt van 'ik moet snel snel zijn of iemand anders loopt er mee heen' dan ga je automatisch (onbewust) je anders gedragen denk ik, en kan je misschien ook het soortement druk wat doorgaans niet gewaardeerd wordt op een vrouw zetten. Nu ook: het is goed dat je zei dat je ook wel eens alleen wilde afspreken, maar je kon ook gewoon met die collega's iets zijn gaan eten om dan op een kort momentje te vragen of het volgende keer eens met zijn tweetjes kan, bijvoorbeeld.
Zo een ontmoeting met anderen erbij is voor vrouwen ook vaak een moment om af te tasten en te zien hoe je bent. Je kan trouwens perfect op zo'n momenten je interesse tonen door vaker bij haar te staan, door haar meer aandacht te geven (de anderen natuurlijk niet negerend) enzovoorts. Het feit dat zij die anderen erbij wilde (of dat voorstelde) wil helemaal niet zeggen dat ze de facto geen interesse heeft. Je schiet daar dus mijns inziens in een soortement kramp omdat je denkt dat je ze al kwijt bent (voor zover je iemand kan 'kwijtspelen' wanneer het zo pril is) terwijl dat helemaal niet nodig is.
Ik zeg niet dat dat een grote fout was (want vrouwen bewonderen doorgaans die directheid en eerlijkheid wel denk ik, zolang het niet opdringerig wordt) maar je moet denk ik wel echt opletten dat je je niet te hard laat leiden door die 'get her while supplies last!' gedachtengang. Dat toont zich echt wel in je gedrag, ook al heb je het niet door.
Ik vind ook dat je je cynisme een beetje in check moet proberen te houden:
Kan zijn dat dat echt zo is, kan ook zijn van niet. Ik denk nu wel niet dat je er van uit moet gaan dat ze liegt. Als zij daar jaren mee samen is geweest (want ze woonden samen, dat wijst daar dan toch wel vaak op) is het heel logisch dat ze nog niet goed weet wat te doen op dat vlak; de zomer is immers nog maar net voorbij.
En als ze liegt, dan is dat een 'truukje' dat veel vrouwen en mannen gebruiken om iemand op een vriendelijke manier af te wijzen. Kan zijn dat jij voor de harde eerlijkheid bent, maar zulke leugentjes zijn echt niet slecht of misleidend bedoeld.
Dat vind ik nu wel een foute comment, en dat komt heel wanhopig over vind ik. Er zijn duizend-en-een redenen waarom een man weg zou willen bij een bepaalde vrouw, gaande van gewoonweg uit elkaar groeien, verschillende interesses, te veel meegemaakt, ... Jij kent haar helemaal niet, en haar (ex) vriend nog minder, dus dat soort comments heeft vind ik een heel hoog white knight gehalte, en komt, voor zover ik al heb gehoord van vrouwen, vaker slecht (wanhopig) over dan goed. Maar je beseft het zelf denk ik, dus ik ga er niet te veel over uitwijden.
Opnieuw: er zijn duizenden redenen waarom die man daar weg bij kan zijn gegaan. Vrouwen zijn geen commodities. Het lijkt soms (op basis van je berichten uiteraard) alsof jij een soort checklist afgaat: uiterlijk komt er heel vaak bij, muzieksmaak nu, ... Dat mag (en dat doet iedereen) maar het is niet omdat een vrouw enkele eenvoudig te spotten vinkjes afvinkt dat ze een droomvrouw is of dat ze foutloos is. Je moet opletten dat je vrouwen ook niet op een voetstuk plaatst.
Je praat ook geregeld over 'out of your league' en al van dat. Fuck dat. Gevoelens zijn irrationeel. Mensen gaan niet bij elkaar op basis van checklists (uitzonderingen als gold diggers etc. er buiten gelaten). Zie je iemand die je aanstaat: ga ervoor! Maar maak niet de fout om een vrouw op voorhand al als droomvrouw te bestempelen, gewoon omdat ze mooi is en naar goeie muziek luistert. Da's weer zoiets dat er dan insijpelt, denk ik, en waardoor je je onbewust anders gaat gedragen.
En ik zeg niet dat je niet onder de indruk mag zijn van een vrouw: natuurlijk mag dat. En als je verliefd wordt dan gaat die vrouw nog veel foutlozer zijn, en da's ook normaal. Maar jij hebt echt wel de neiging om zulke situaties enorm te overanalyseren, en dat komt denk ik deels door de redenen die ik hierboven heb uitgelegd.
Neen. Waarom? Je hebt een move gemaakt en bent (misschien) afgewezen. En dan? Elke fatsoenlijke vrouw kan daar door kijken hoor. Als het echt duidelijk wordt dat ze niets met je wilt moet je natuurlijk wel stoppen met moves maken en dat respecteren, maar er is echt geen enkele reden waarom dit niet kan uitgroeien tot een vriendschap. Niet zo cynisch doen. Enkele van mijn beste vriendinnen zijn vrouwen waar ik ooit eens mee gezoend heb, of die ik heb afgewezen (of omgekeerd). Aantrekking is iets natuurlijks, en niemand gaat het je kwalijk nemen dat je (op een respectvolle manier) je kans hebt gewaagd. Dat hoeft echt helemaal niet te betekenen dat het over en out is, zeker niet qua vriendschap.
Laatst bewerkt:
Ja, ik vind dat toch een moeilijke... ik heb uiteindelijk open kaart gespeeld, kunt dan niet meer terug hé.
Ik vertelde ook het volledige verhaal... had ik domweg dat laatste berichtje niet gestuurd van "te direct of niet direct genoeg geweest?", had ik het erbij gelaten en volgende ontmoetingen afgewacht.
Heb voor de duidelijkheid eigenlijk ook geen intenties om daar nog verdere moves in die richting te maken ook niet,
geen berichtjes in Teams want moet er toch niet mee samenwerken en als ze in een koffie/middagpauze iets zegt, zal ik het gesprekje met plezier meedoen hoor. Maar ik zal er dan mij dan misschien iets meer gegeneerd bij voelen, de eerste keren.
Die analogie met commodities is een mooie, uiteraard zijn vrouwen dat niet. Ik ga wel nog een keertje die opmerking dat ik iets te veel op uiterlijk focus weerleggen: ik vind denk ik véél vrouwen al snel "knap", en in dit geval was het zelfs nog iets meer de leuke stem dan echt het uiterlijk (niet dat dat mis was) en de muziek smaak die de interesse deden pieken. Ik heb niet echt een oppervlakkige "checklist" denk ik dan toch graag.
Ik vertelde ook het volledige verhaal... had ik domweg dat laatste berichtje niet gestuurd van "te direct of niet direct genoeg geweest?", had ik het erbij gelaten en volgende ontmoetingen afgewacht.
Heb voor de duidelijkheid eigenlijk ook geen intenties om daar nog verdere moves in die richting te maken ook niet,
geen berichtjes in Teams want moet er toch niet mee samenwerken en als ze in een koffie/middagpauze iets zegt, zal ik het gesprekje met plezier meedoen hoor. Maar ik zal er dan mij dan misschien iets meer gegeneerd bij voelen, de eerste keren.
Die analogie met commodities is een mooie, uiteraard zijn vrouwen dat niet. Ik ga wel nog een keertje die opmerking dat ik iets te veel op uiterlijk focus weerleggen: ik vind denk ik véél vrouwen al snel "knap", en in dit geval was het zelfs nog iets meer de leuke stem dan echt het uiterlijk (niet dat dat mis was) en de muziek smaak die de interesse deden pieken. Ik heb niet echt een oppervlakkige "checklist" denk ik dan toch graag.
pardal
Well-known member
Heb hier niet elke uiteenzetting gelezen, maar wil u wel kuddos geven om haar mee uit te vragen en u kwetsbaar op te stellen.Ja, ik vind dat toch een moeilijke... ik heb uiteindelijk open kaart gespeeld, kunt dan niet meer terug hé.
Ik vertelde ook het volledige verhaal... had ik domweg dat laatste berichtje niet gestuurd van "te direct of niet direct genoeg geweest?", had ik het erbij gelaten en volgende ontmoetingen afgewacht.
Heb voor de duidelijkheid eigenlijk ook geen intenties om daar nog verdere moves in die richting te maken ook niet,
geen berichtjes in Teams want moet er toch niet mee samenwerken en als ze in een koffie/middagpauze iets zegt, zal ik het gesprekje met plezier meedoen hoor. Maar ik zal er dan mij dan misschien iets meer gegeneerd bij voelen, de eerste keren.
Die analogie met commodities is een mooie, uiteraard zijn vrouwen dat niet. Ik ga wel nog een keertje die opmerking dat ik iets te veel op uiterlijk focus weerleggen: ik vind denk ik véél vrouwen al snel "knap", en in dit geval was het zelfs nog iets meer de leuke stem dan echt het uiterlijk (niet dat dat mis was) en de muziek smaak die de interesse deden pieken. Ik heb niet echt een oppervlakkige "checklist" denk ik dan toch graag.
Sorry maar ik vind deze dus énorm moeilijk... Heb hier verteld over dat meisje dat bij mij op school gezeten heeft die ik tegenkwam op Facebook Dating, waar het gesprekje wat stil viel, had het daar met een ex-collega/kameraad over omdat die ook van de regio is, en haar misschien kende (niet dus)... Mij de bedenking gemaakt: ik had eigenlijk wel interesse: misschien zelf nog iets sturen...
Zijn advies: niets meer terugsturen, die zal betere matches hebben, en als ze interesse heeft moet zij maar terugsturen...
Ik luister voor een keer... en plots stuurt die wél terug, vriendschapsverzoek op Facebook erbij, ... oké, dan volg je je kameraad z'n advies op en zet je een luchtig gesprek verder zonder diepgang... maar spreek je uiteindelijk na weken online een match zijn toch nog altijd niet in het echt af en weet ik niet meer dan oppervlakkigheden van haar?
Euhm, ik zoek eigenlijk wel iemand waarvan ik wél de muzieksmaak kan peilen en kan meezeulen naar Graspop, weten welke kunst ze graag ziet, waar ze nog graag naar op reis naar zou gaan, voor mijn part zelfs wat ze vindt over de opwarming van de aarde... maar ook of ananas op pizza mag? Van mij mag beiden, daar heb ik nu eens zelf géén uitgesproken mening over, vind gewoon de mening van anderen daar fascinerend over.
En wellicht over-analyseer en idealiseer ik daarbij nog steeds te veel - vrouwen zijn zeker niet perfect, ik kon een lijstje maken van fouten in m'n ex maar de totaalsom was voor mij desondanks zeer onwiskundig: foutloos - maar ja, dat ben ook ik die "gronding" mis.
Donderdag was voor mij een rotdag op het werk, en helemaal niet omwille van die afwijzing, dat is in mijn ogen gewoon "jammer", had dat graag anders gezien, overdenk hoe ik het anders had kunnen/moeten aanpakken, maar wist perfect dat dat een mogelijke uitkomst was.
10 minuten voor dat gesprek met die collega die ik mee uitgevraagd heb (of ja geprobeerd), een gesprek met mijn diensthoofd gehad, dat ik bepaalde zaken écht niet meer accepteren kan, en gelijk gekregen... weinig tot geen kritiek voor mij en toch ben ik kritisch voor mezelf.
De rotdag die donderdag was had dus een héél andere niet-dating-reden, en ik had donderdagavond eigenlijk héél hard een troostende knuffel of wat bemoediging kunnen gebruiken, maar kom thuis in een leeg huis, dus ja... cynisme is dan een verdedigingsreflex.
RidderBauknecht
Well-known member
Ik begrijp heel goed dat je je misschien wat geaffronteerd voelt (dat is ook maar normaal na een afwijzing, of toch na wat lijkt op een afwijzing) want uiteindelijk is dat ook wel iets diep persoonlijks: ze 'keurt jou als persoon af'. Dat klinkt veel zwaarder dan het is, maar ik zeg maar dat ik begrijp waarom dat anders aanvoelt dan wanneer iemand pakweg een projectidee op het werk afketst.
Maar bekijk het eens van de andere kant: zou het voor haar niet verfrissend zijn om eens iemand te ontmoeten die na een afwijzing gewoon verder vriendelijk blijft doen in plaats van in de coulissen te verdwijnen? En dan bedoel ik niet opdringerig doen of blijven pushen voor een date als zij dat niet wilt, maar gewoon normaal doen. Dan toon je dat je ook oprecht interesse hebt in haar als persoon, en niet enkel in haar als seksuele partner. Als je haar echt leuk vindt, en zij jou, is er niks wat je tegen houdt om verder te praten, te lachen, en te doen. Gegeven dat je het alletwee wilt, natuurlijk.
En wie weet, misschien groeit daar dan wel iets op termijn. En misschien voel jij je je, nu de (voor jou toch wel enorm zware) last die het 'mogelijk partner gegeven' met zich meebrengt deels weg is, wat losser, en kan je meer jezelf zijn in plaats van de nogal krampachtige versie van jezelf die je bent in datingscenario's. En opnieuw: als een van de twee dat niet wilt, dan stopt het natuurlijk. Maar er is echt niks mis met gewoon vrienden te worden/blijven. De meeste vrouwen respecteren dat trouwens, mannen die gewoon de ballen hebben om iemand mee uit te vragen en die dan, bij een mogelijke afwijzing, gewoon even galant en vriendelijk blijven als voordien.
En tja, over dat uiterlijk. Ik ken je natuurlijk niet, maar ik lees dat hier echt wel vaak. Het lijkt alsof je een lijst hebt en vanaf dat er bepaalde dingen worden aangevinkt je in een soortement paniekmodus gaat. Het gezegde dat je moet stoppen met zoeken en dan pas een lief vindt heeft wel degelijk een kern van waarheid, want mensen die krampachtig op zoek zijn gaan zich anders gedragen, zijn niet spontaan, doen zich anders voor, ... En dan loopt het vaak mis.
Mensen hebben gewoon ook een vrij sterke 'onbewuste' radar. Dat is iets waar weinig over gepraat wordt, ook al omdat de meeste mensen slecht zijn in het overbrengen van hun gevoelens, maar wees maar zeker dat jouw wanhoop/cynisme/stress of hoe je het dan ook wilt noemen wordt opgepikt, ook al is het onbewust en impliciet. Als het zich al niet explicieter uit (die White Knight-achtige zin, bijvoorbeeld).
En dan wil ik ook nog snel zeggen dat je vind ik echt wel iets moet doen aan je cynisme. Ik lees dat ook enorm vaak in andere topics: jij hebt echt de neiging om in alles het allerslechtste te zien. Een cynicus zegt dan dat dat is omdat ze zichzelf willen beschermen, of omdat de wereld nu eenmaal kut is, maar als je echt vrijwel alles in het leven met de zwartst mogelijke bril bekijkt dan wordt dat op termijn een self-fulfilling prophecy. Soms is een beetje hoop goed. Opnieuw: dat cynisme ('ze zal wel liegen,' 'binnenkort is ze van de markt,' ...) uit zich wel degelijk in je gedrag, of je dat nu wilt of niet.
Maar bekijk het eens van de andere kant: zou het voor haar niet verfrissend zijn om eens iemand te ontmoeten die na een afwijzing gewoon verder vriendelijk blijft doen in plaats van in de coulissen te verdwijnen? En dan bedoel ik niet opdringerig doen of blijven pushen voor een date als zij dat niet wilt, maar gewoon normaal doen. Dan toon je dat je ook oprecht interesse hebt in haar als persoon, en niet enkel in haar als seksuele partner. Als je haar echt leuk vindt, en zij jou, is er niks wat je tegen houdt om verder te praten, te lachen, en te doen. Gegeven dat je het alletwee wilt, natuurlijk.
En wie weet, misschien groeit daar dan wel iets op termijn. En misschien voel jij je je, nu de (voor jou toch wel enorm zware) last die het 'mogelijk partner gegeven' met zich meebrengt deels weg is, wat losser, en kan je meer jezelf zijn in plaats van de nogal krampachtige versie van jezelf die je bent in datingscenario's. En opnieuw: als een van de twee dat niet wilt, dan stopt het natuurlijk. Maar er is echt niks mis met gewoon vrienden te worden/blijven. De meeste vrouwen respecteren dat trouwens, mannen die gewoon de ballen hebben om iemand mee uit te vragen en die dan, bij een mogelijke afwijzing, gewoon even galant en vriendelijk blijven als voordien.
En tja, over dat uiterlijk. Ik ken je natuurlijk niet, maar ik lees dat hier echt wel vaak. Het lijkt alsof je een lijst hebt en vanaf dat er bepaalde dingen worden aangevinkt je in een soortement paniekmodus gaat. Het gezegde dat je moet stoppen met zoeken en dan pas een lief vindt heeft wel degelijk een kern van waarheid, want mensen die krampachtig op zoek zijn gaan zich anders gedragen, zijn niet spontaan, doen zich anders voor, ... En dan loopt het vaak mis.
Mensen hebben gewoon ook een vrij sterke 'onbewuste' radar. Dat is iets waar weinig over gepraat wordt, ook al omdat de meeste mensen slecht zijn in het overbrengen van hun gevoelens, maar wees maar zeker dat jouw wanhoop/cynisme/stress of hoe je het dan ook wilt noemen wordt opgepikt, ook al is het onbewust en impliciet. Als het zich al niet explicieter uit (die White Knight-achtige zin, bijvoorbeeld).
En dan wil ik ook nog snel zeggen dat je vind ik echt wel iets moet doen aan je cynisme. Ik lees dat ook enorm vaak in andere topics: jij hebt echt de neiging om in alles het allerslechtste te zien. Een cynicus zegt dan dat dat is omdat ze zichzelf willen beschermen, of omdat de wereld nu eenmaal kut is, maar als je echt vrijwel alles in het leven met de zwartst mogelijke bril bekijkt dan wordt dat op termijn een self-fulfilling prophecy. Soms is een beetje hoop goed. Opnieuw: dat cynisme ('ze zal wel liegen,' 'binnenkort is ze van de markt,' ...) uit zich wel degelijk in je gedrag, of je dat nu wilt of niet.
RidderBauknecht
Well-known member
Nooit meer naar luisteren. Wat een kutadvies. 'Die zal betere matches hebben', kom zeg.
Ik ga er niet te veel over in detail treden (want anonimiteit) maar ik spreek veel mensen in een vertrouwelijke omgeving waarin mensen hoegenaamd geen reden hebben om te liegen en ik heb al zo veel koppels gezien waarbij de ene partner wellicht naar klassieke beauty standards 'minder' is dan de andere, maar niemand maalt daar om. Natuurlijk zijn er oppervlakkige mensen, maar de overgrote meerderheid van de vrouwen heeft op 'hun lijstje' niet bepaald staan 'moet enorm gespierd zijn met een kaaklijn waar je Parmezaanse kaas mee kan raspen, moet een stem hebben als een klok, ...' En zelfs dan: wil je echt samen zijn met iemand die zo oppervlakkig is?
Mensen hebben uiteraard hun voorkeuren (al dan niet onbewust) maar ik vind heel dat gedoen van 'stay in your league' zo enorm schadelijk. Dat neemt trouwens niet weg dat de aanvankelijke lichamelijke aantrekkingskracht er moet zijn, maar dat kan vaak in een enorm klein hoekje liggen (je voorarmen, de manier waarop je lacht, ...) en niet zozeer in een globaal plaatje 'op de schaal van Hunchback naar Brad Pitt'.
De rest van je post is ook wel wat ik bedoel in mijn andere post: je moet misschien ook wel eens aan jezelf werken, want jij komt vind ik niet echt over als iemand die heel goed in zijn vel zit. Neem dat met een enorme korrel zout, want ik ken jou enkel van op het internet, maar dat soort wantrouwen en doorgedreven cynisme dat ik in jouw posts zie geeft mij toch niet echt het vertrouwen om te zeggen 'die kerel voelt zich goed in zijn vel'.
En dan bedoel ik niet dat je moet blaken van het zelfvertrouwen en zo'n typische alfa moet worden vooraleer je vrouwen aantrekt, maar als ik de mannen die na enkele maanden therapie/werken aan zichzelf plots een vriendin hadden terwijl het in de jaren daarvoor niet lukte moet trakteren dan mag ik enkele vaten bier aanrukken. Zoals ik al zei: je neiging tot cynisme en je neiging om vrouwen op een voetstuk te plaatsen, gecombineerd met toch een zekere wanhoop ('het moet snel want anders is ze van de markt!') toont zich echt wel in hoe je overkomt. En dan probeer je dat misschien te compenseren door elke interactie kapot te gaan analyseren, maar dat heeft dan ironisch genoeg het omgekeerde effect.
Ik weet niet of jij een technische sport doet, of misschien een instrument bespeelt, maar je kan dat deels vergelijken. Als je staat te voetballen en je begint vlak voor de beslissende pass ineens te denken 'oei hoe moet ik die pass nu eigenlijk geven? Hoe doe ik dat normaal gezien? Loop ik nie te snel? Is de bal te ver van mijn voet?' dan geef je gegarandeerd een ziekenhuisbal. Analyseren is (soms) goed. Overanalyseren is dat niet, en beperkt je creativiteit en je mogelijkheid om gewoon in het moment te leven.
Laatst bewerkt:
MisterV
Well-known member
Vooral dit!
Mini
Banned
Hangt er vanaf. Op zich is dat een goei antwoord, maar ge moet dat vooral kunnen verkopen
Zonder u te kennen en zonder te weten hoe ge dat gezegd hebt (verbal/non-verbal) kan ik niet zeggen of dit net goed of net fout was
Waarom? Wat is de logica achter deze manier van denken?
Ge hebt het een poging gegeven, ze heeft dat niet negatief opgenomen. Enkel gezegd dat ze momenteel emotioneel niet beschikbaar OP DIT MOMENT is.
Waarom zoude dan verder geen leuke gesprekken kunnen hebben?
Ge moet minder focussen op i=am=in=this=to-find=a=gf, en meer focussen op gewoon verbindingen leggen.
Door u zo te focussen daarop, bent ge veel te intens. Vrouwen pikken dat op, en dat kan afschrikken.
Plus, ge verliest uzelf in negativisme, en ge verbrand bruggen op langere termijn mogelijks.
Dat kan nog altijd, het is enkel in jouw hoofd en door je mindset dat dit niet kan
overthinking it again.
So? je bent hier weer te hard gefocused op in-it-for-the-gf
Ja, maar ge moet beseffen dat dit geen zaken zijn die ge perse direct van elkaar moet weten.Euhm, ik zoek eigenlijk wel iemand waarvan ik wél de muzieksmaak kan peilen en kan meezeulen naar Graspop, weten welke kunst ze graag ziet, waar ze nog graag naar op reis naar zou gaan, voor mijn part zelfs wat ze vindt over de opwarming van de aarde... maar ook of ananas op pizza mag? Van mij mag beiden, daar heb ik nu eens zelf géén uitgesproken mening over, vind gewoon de mening van anderen daar fascinerend over.
Daar kunnen maanden over gaan. Zoals hierboven, je forceert zaken.
Stop daar eens gewoon mee.
Big oof, pijnlijke situatie. Maar heel veel mensen zijn je al vooraf gegaan, het is op zich nog wel knap dat je het aandurfde.Repost @Myllana:
Wel, ik heb voor het eerst sinds oktober 2020, een tikkeltje minder dan 2 jaar... het lef bijeen geraapt om nog eens een vrouw in het echte leven mee uit te vragen... en verdomme dat heeft moeite gekost, en heeft me denk ik een zeer beleefde afwijzing opgeleverd.
Ergens begin dit jaar was er een nieuwe collega op een andere dienst, die ook af en toe bij ons passeerde... knap meisje dacht ik, maar gewoon kort "bewonderd" van ver. Ik zat toen ook zelf in een relatie, dus compleet niet met andere vrouwen bezig. Maar intussen alweer bijna een half jaar vrijgezel... en dinsdag was ze terug op ons kantoor.
Tijdens de middagpauze zat ze bij mij en een vaste collega aan tafel, dus gewoon een leuk gesprek in alle richtingen vond ik, ik had het over concerttickets die ik voor volgend jaar had kunnen vastkrijgen (Bruce Springsteen [vond ze wel maar niks], Muse & Royal Blood, en hopelijk ook Volbeat), en vond dat het gesprek toen nog leuker werd, want die had ook naast een gewoon knap uiterlijk, een pracht van een stem en een leuke manier van denken/humor... een goede smaak in muziek... Bleek ook al 33 te zijn, ik schatte haar 27 en dus te jong voor mij. Dus hoerah? Had haar met plezier wat minder jaren op de teller gegund ook, maar ik probeer qua daten rond mijn eigen leeftijd te blijven...
Dus toch opgelet tijdens het gesprek: ze woonde alleen, vermelde op geen enkel moment vrouw of kinderen, klaagde dat het leven als ge alleen woont duur is, ze kookte meestal voor één maar deed dat toch graag met de nodige mise en place, maar ik dwaal af: als een halve stalker ook even haar Facebook gecheckt (5 minuten ofzo hé): geen foto's van een vriend te bekennen... dus die avond toen de kantoordag eindigde, m'n lef bijeen geraapt... babbeltje aangeknoopt, eerst over andere zaken (studies/hobby's/etc.) maar met de intentie om een drankje/hapje los te krijgen, tot ze zei dat ze haar trein moest halen, ... dus ik sh*t daar gaat m'n kans en vraag wanneer ze nog eens terug op kantoor zou zijn... Antwoord: donderdag. Dus flapte ik eruit voor ik het goed kon formuleren: ah, donderdag staat hier zo'n Aziatisch foodtruckje, kunnen daar samen iets gaan eten als je je bokes thuislaat? Antwoord was "ja", maar het tweede ding dat ik fout geïnterpreteerd heb. Ik was eigenlijk niet van plan donderdag naar kantoor te gaan, maar vrijdag... maar hey: zij wist dat niet, ik heb mijn plannen veranderd.
Ik die dinsdag onderweg naar huis:wel, ik kan donderdag tijdens de middag eens een leuke vrouw wat beter leren kennen, zonder tussenkomst van die gruwelijke datingapps... kan nog tegenvallen als je er meer van leert, maar toch, worst case scenario sowieso nog wat leuke muziek/reis/kooktips, altijd leuk.
Gisteren was dus die donderdag...
Long story short: als die vriend echt bestaat: toch triest dat er mannen zijn in deze wereld die dermate veel "geluk" in de liefde hebben dat ze zo iemand "on hold" kunnen plaatsen en niet beseffen wie ze "hebben", ...
- Haar voormiddag gewoon rustig laten werken, zelf ook aardig wat werk en bijbehorende problemen.
Toen de middagpauze eraan kwam, haar vlak voor de middag nog een Spotify-link gestuurd en gevraagd naar wat ze vandaag aan het luisteren was maar itt tot dinsdag geen muziek, ze was met een belangrijke analyse bezig en wou niet afgeleid worden... ik dan gevraagd ik haar wél nog mocht afleiden met iets te gaan eten zoals afgesproken...
Stuurt ze terug: "ah, maar het is misschien gezelliger: als we nog wat collega's meevragen?"
- Ik mentaal:
't is dat ik maar 2 handen heb, anders deed ik 3 facepalms.
- En dan maak ik de grootste fout en stuur het volgende bericht (ongeveer): "Oei, ben ik te direct of niet direct genoeg geweest?
Zij: "Ik ben niet helemaal mee?"
- Dus ik maar gestopt met berichtjes sturen en iets gaan zeggen aan de overkant van het bureau...
uiteindelijk wat collega's meegevraagd, en iets gaan eten, nog wel een leuke babbel...
- Maar ja, aan het einde van de werkdag had zij nog nagedacht over die laatste zin, en heeft de deze, z'n laatste berichtje moeten verduidelijken... even naar buiten gewandeld naar het station, waarop ze zei in de lift: "Jij wou misschien eigenlijk alleen met mij iets gaan eten?" ... Euh, ja, gewoon gekozen voor radicale eerlijkheid: gezegd dat ik niet vaak meer intrigerende vrouwen met een goede smaak in muziek tegenkom die ook nog eens vrijgezel zijn... en dat ik hoop dat ze de vraag niet verkeerd vond.
- Neen, ik mocht mezelf op de borst kloppen dat ik het heb durven vragen, zij was het gewoon niet gewoon vaak door mannen mee uitgevraagd te worden... Ik domweg geantwoord: "tja, de meeste vrijgezellen mannen zullen denken dat ge een vriend hebt."
Maar ze was niet "echt" vrijgezel zei ze, een vriend met wie ze niet samenwoonde, deze zomer uit elkaar gegroeid, maar het was "ingewikkeld", hij wist niet wat hij aan haar had en nog niet hoe het verder moest...
Wist ik niet beter op te antwoorden: "Een man die niet weet wat hij aan u heeft is een dwaas denk ik dan."
Had toen écht beter gezwegen...
Als die vriend niet bestaat: dan denk ik dat ik op een zeer beleefde/lieve manier ben afgewezen... Is dat cynisch om zo te denken of is dat net héél lief van haar om zo iemand te verzinnen omdat dat minder afwijzend zou aanvoelen? Geen enkel idee, het resultaat is hetzelfde natuurlijk, dus beter niet over overdenken.
& sowieso in beide gevallen voor mezelf toekomstig potentieel leuke babbels tijdens verdere middagpauzes verpest heb... jammer want werkinhoudelijk steekt het de laatste tijd een beetje stevig tegen. Dinsdag was m'n middagpauze echt een welgekomen "break", mijn werk was shit (mijn mening, gelukkig niet die van mijn diensthoofd of collega's, integendeel, maar ben qua werk minstens even kritisch voor mezelf als qua dating)
Op dagen thuiswerk? Ik besterf het bij momenten... Zelfs kantoordagen zijn sinds corona geen garantie meer dat daar nog iemand is om een leuk gesprek mee te voeren, want er zijn geen regelmatige terugkomdagen.
Op zo'n moment denk je ook: als je niet single was geweest of op z'n minst single die niet op zoek is naar... dan zou je met zo iemand wel nog bevriende collega's kunnen zijn, af en toe een leuke babbel hebben of iets gaan drinken. Dat verpest je (of ik toch) zo ook weer helaas. Had misschien ook "intelligenter"/"sluwer" moeten zijn en meerdere middagpauzes afwachten... maar in mijn visie: toffe vrouwen zijn soms echt niet lang vrijgezel: in 2016 meegemaakt dat ik ergens in Geel tijdelijk werkte: en iemand mee wou uitvragen die daar werkte, maar dat uitgesteld tot het einde van mijn opdracht: en toen had ze net een nieuwe vriend sinds één week... dus nooit gevraagd uiteraard, toch even binnensmonds gevloekt hoor, want ja, soms is het "you snooze, you lose" maar de werkvloer is ook de werkvloer natuurlijk.
Echter, ik denk dat je gewoon wat last hebt van wat 'hopeloosheid'. Als ik je posts lees lijk je een beetje op je tandvlees te zitten. Misschien loop je daarom ook iets te snel van stapel. Zo een sprankeltje hoop kan een man doen zweven. De teksten vloeien haast obsessief uit je vingers en ik vermoed dat dit irl ook zo zal zijn. Dat is op zich geen probleem, maar in het echte leven ga je er haast op moeten rekenen dat je dit doet tegen een rasechte soul mate die alles oppikt en er voor open staat. Want iemand die ook maar een béétje niet mee is zal zich overspoeld voelen.
Het is geen verwijt, maar als je een (kleine) vonk de kans wilt geven om over te slaan ga je soms een beetje extra geduld moeten uitoefenen. Je gaat je buikgevoel moeten overriden en wat trager te werk moeten gaan. Je gaat misschien zelfs 100% moeten rekenen op signalen van de andere persoon in plaats van zelf iets te veel assumpties te maken. Luidop de afweging meedelen van of je wel of niet direct genoeg was bij zowat je tweede contact met iemand is... Riskant. Neem telkens aan dat er niets van romantische gevoelens zijn en bouw een connectie op als je iets inhoudelijks wilt hebben. Als je gewoon iets fysiek wilt : be my guest om 'minesweeper' te spelen. Dat soort contact kan je immers wél op face value beslissen. Maar als je meer wilt is het vaak beter om een paar dagen/weken een mysterieus en fijn contact van iemand te zijn om vervolgens een versnelling hoger te gaan. In tussentijd kan jij wat signalen opvangen en de kat uit de boom kijken. Even nagaan of je buikgevoel overeenkomt met wat je ziet.
Ik ken maar één iemand waar alles zo bliksemsnel mee ging en waarbij heeldere bijbels van gezever over en weer gingen met succes. Met die vrouw ben ik nu al 10 jaar samen. Ga er maar van uit dat bijna elke andere relatie anders verloopt. En dat is helemaal ok. Het ene is niet per se beter dan het andere.
Iemand 'versieren' is een hele mix van elementen waarbij er meer valkuilen zijn dan veilige padjes. Met één zin kan je de hele flow van een interactie compleet derailen. Als die interacties niet compleet intuitief zijn voor jou kan je al snel verloren lopen. Het is niet iedereen gegeven van nature. Sommigen hebben hun uiterlijk mee, dat helpt. Sommigen hebben een extreem vlotte babbel, dat helpt. Andere schitteren met een beetje humor. En soms heb je een god die ze alledrie heeft. Als je de zaken wat trager aanpakt helpt het vaak om de juiste wegen te nemen. Dit is niet gemakkelijk als het niet vanzelf komt, dus gun jezelf ook wat krediet.
Verder kan ik alleen maar de rest beamen dat je moet oppassen met een hele bijbel advies van iemand met zuiver theoretische relatiekennis. Daarmee wil ik mensen zoals Screw niet afschrikken om hun visie te geven, maar cru gezegd is het doorgaans echt een hele boterham vol onzin en die dingen zullen het allemaal nog minder helder maken voor je.
Vergelijkbare onderwerpen
- Artikel
- Artikel
