Mijn job, verre van.
Allemaal privé gerelateerd.
Het nadeel van veel kennissen en vrienden te hebben, en in allerlei verenigingen te zitten.
(Ja ik heb vrienden.)
Eens men heeft geroken dat je een IT'er bent weet men u gauw te vinden.
Nadeel is dat je niet steeds nee kan zeggen omdat je die mensen vaak ziet.
En dat zou de boel weer verzuren.
Die organiseren dan ook weer evenementen die je dan al eens meedoet.
---
Of hoe absurd het kan gaan:
Een busreis meegedaan. (In de laatste weken van corona, toen dat je dat PLF nog moest invullen.)
Aan tafel, mensen praten dan wat met elkaar. Zo van en wat doet gij allemaal?
Zo stom was ik om te zeggen: "IT"
Ik zag haar gezicht verstarren, ik voelde het aankomen. Die legt haar gsm om tafel. "En dit en dat scheelt met haar gsm, en wat kan ze er aan doen."
Ik denkende: WTF, we zijn weer vertrokken.
Een ander had dat opgevangen. Hing later aan mij, om tv te streamen van haar gsm naar de tv.
Niet veel later kwam een oude vent naast me gelopen. Over of ik ergens een account kon aanmaken. Ik snapte het allemaal maar half.
Geld dat vast zat in Dubai. Hij had dat geregeld via ene in Antwerpen.
Ikke: "ga dan naar die van Antwerpen."
"Jamaar die zit daar niet meer."
Wederom WTF². Precies of IT'erke gaat eens geld terughalen uit Dubai voor opgelichte vent.
Dan op het einde dat PLF invullen. Ik zag ze daar allemaal zitten in de zetel met hun gsm klaar.
Er niet gaan tussen zitten, speciaal gewacht tot we de bus op moesten.
Men had ondertussen al anderen ook gestrikt om te helpen. Oef.
Vaak verkoop ik me als administratief bediende. Maar vaak weer loemp genoeg geweest om mezelf te verraden.