Je gebruikt een verouderde webbrowser. Het kan mogelijk deze of andere websites niet correct weergeven. Het is raadzaam om je webbrowser te upgraden of een browser zoals Microsoft Edge of Google Chrome te gebruiken.
Ben eigenlijk beetje ten einde raad. Weet eigenlijk niet meer wat ik moet doen om ergens aan een lief te graken.
Collega's op mijn werk zeggen dat ik supersociaal ben, en moet voor mijn job ook wel. En verstaan het ook niet dat ik nog nooit een lief heb gehad (of de laatste 2jaar niet). hoorde dit ook op mijn Joker-reis
Wrs ligt de reden dat ik nog thuis woon... want als ik dat zeg op mijn weinige matches is het windstil erna. Maar moet ik in deze dure-tijd mijn spaarboek en mooi loon beginnen plunderen om te bewijzen dat ik alleen kan wonen en zo mss aan een lief te graken?
Ja natuurlijk is het gemakkelijker om iemand uit te nodigen, maar zo krijg ik precies nergens een kans...
Ik zou zeker zeggen : Ja. Je kan ideale omstandigheden afwachten zo lang je wilt, een excuus om iets niet te doen ga je altijd vinden. Maar op een bepaald moment moet je stappen vooruit zetten, koste wat kost.
Ik kan ook wel begrijpen dat heel veel vrouwen van +30 afknappen als iemand nog thuis woont, al is het maar onbewust.
Iets gaan eten deden ze liever niet als eerste date omdat het al afhankelijk is van wat je lust en hoeveel je eet. Als jij daar een drie gangen menu besteld en zij enkel een salade ligt er veel druk bij haar om de conversatie aan de gang te houden terwijl jij aan het eten bent. Nochtans niet wat we geleerd hebben in de Flair met hun top 10 date tips…
Iets gaan eten werkt vaak goed als je al een tijdje online hebt gesproken en je de culinaire voorkeuren van je date kent. Dan kan je het restaurant daarop afstemmen. Uiteraard volg je dan best nog wel wat etiquette he... Je gaat bvb. niet een drie gangen menu bestellen indien je date het bij een slaatje houdt. Je drinkt niet overmatig, zit niet de hele tijd op je smartphone te tokkelen,... the basics dus.
De keren dat ik ben gaan eten op een eerste date waren altijd gekoppeld aan iets dat ons bond. Ze vindt Brussel bvb. een geweldige stad dan zoek je daar iets leuks. Of ze is enorme fan van Thailand dan zoek je een goede Thai. Beetje laten zien dat je de date hebt afgestemd op haar interesses.
Je date uitnodigen voor een dagschotel bij de Lunchgarden is niet het meest strakke plan
Ik denk dat dat voor veel inderdaad een afknapper is, zeker via de oppervlakkigheid van dating apps waar je zo goed als geen context meekrijgt waarom de situatie zo is. Het is hier op het forum ook al gepasseerd als red flag. En zelfs met context gaan mensen daar bepaalde conclusies uit trekken, genre mamaskindje, kan niet zelfstandig leven, zoekt vooral een huisvrouw om voor hem te zorgen, ...
Nu, ik zeg niet dat het puur daaraan ligt en dat als je ergens een eigen stek gaat zoeken de vrouwen plots voor het oprapen gaan liggen, maar ik denk dat het zeker kan meespelen.
Goh, ik zou er vraagtekens bij plaatsen maar het is pas een mega afknapper als dat uit gemakzucht of luiheid blijkt te zijn. Er kunnen andere goede en zeer nobele redenen zijn waarom iemand van 30+ nog onder het ouderlijk dak woont. Hij heeft de perceptie weliswaar tegen.
@Jonas89 vertellen dat je nog thuis woont omdat het makkelijk is dat je ouders je was doen en je elke avond gewoon je voetjes onder tafel kan schuiven zal weinig indruk maken op de dating markt. Zelfs niet als je daardoor je hoge loon quasi integraal naar je spaarrekening kan schuiven. Denk dat vrouwen liever een zelfstandige man hebben als een rijke.
Ik ben geen vrouw, maar ik vind het persoonlijk niet echt een afknapper of 'not done' dat mensen van rond de 30 nog thuis wonen, al hangt het er natuurlijk van af hoe je dat brengt. Als je een goede band hebt met je ouders en je loopt elkaar niet in de weg zie ik eigenlijk niet in waarom je per se zo snel mogelijk het huis uit zou moeten. Je kan dan je ouders ook als een soort roommates gaan bekijken.
Onder de jongere mensen (ik weet niet wat de precieze leeftijd van BG is, maar ik meen wel dat er hier veel de 30 al een tijdje gepasseerd zijn) ken ik er ook wel een deel die een deeltje van het ouderlijk huis voor zichzelf hebben ingericht (een bovenverdiep, bijgebouw, ...) en daar dan wonen, ook al hebben die op zich de middelen om alleen te gaan wonen. Dat zal ook wel te maken hebben met het feit dat het voor de jongere generaties steeds moeilijker wordt om een huis/appartement te kopen, maar goed.
En dan is er ook nog het feit dat sommige mensen niet graag helemaal alleen wonen. Ik hoor vaak van mensen dat ze er niet goed tegen kunnen om 's avonds elke keer in dat lege huis thuis te komen, dus als je dan het goed hebt thuis (en je draagt je steentje bij) zie ik eigenlijk niet in waarom iemand per se alleen zou moeten gaan wonen.
Het is natuurlijk wel anders wanneer iemand duidelijk uit luiheid nog in 'hotel mama' woont en niks zelfstandig kan, maar goed.
Voor mij persoonlijk zou het niet meteen een afknapper zijn, maar ik zou wel iemand verkiezen die de ervaring heeft gehad/heeft van alleen te wonen. Het is wel belangrijk omdat het wijst op een zekere onafhankelijkheid maar tis ook niet dat ik enkel daarom iemand zou afwijzen.
Ik ben geen vrouw, maar ik vind het persoonlijk niet echt een afknapper of 'not done' dat mensen van rond de 30 nog thuis wonen, al hangt het er natuurlijk van af hoe je dat brengt. Als je een goede band hebt met je ouders en je loopt elkaar niet in de weg zie ik eigenlijk niet in waarom je per se zo snel mogelijk het huis uit zou moeten. Je kan dan je ouders ook als een soort roommates gaan bekijken.
Onder de jongere mensen (ik weet niet wat de precieze leeftijd van BG is, maar ik meen wel dat er hier veel de 30 al een tijdje gepasseerd zijn) ken ik er ook wel een deel die een deeltje van het ouderlijk huis voor zichzelf hebben ingericht (een bovenverdiep, bijgebouw, ...) en daar dan wonen, ook al hebben die op zich de middelen om alleen te gaan wonen. Dat zal ook wel te maken hebben met het feit dat het voor de jongere generaties steeds moeilijker wordt om een huis/appartement te kopen, maar goed.
En dan is er ook nog het feit dat sommige mensen niet graag helemaal alleen wonen. Ik hoor vaak van mensen dat ze er niet goed tegen kunnen om 's avonds elke keer in dat lege huis thuis te komen, dus als je dan het goed hebt thuis (en je draagt je steentje bij) zie ik eigenlijk niet in waarom iemand per se alleen zou moeten gaan wonen.
Het is natuurlijk wel anders wanneer iemand duidelijk uit luiheid nog in 'hotel mama' woont en niks zelfstandig kan, maar goed.
Idd, goed omschreven.
Dat is bij mij ook. Voor mij zou het een angst zijn om 's avonds alleen thuis te komen na het werk, zou alleen maar 'ziek' maken. Wrs zal het er eens ooit van komen, maar daar denk ik liever niet aan.
Maar dat bovenverdiep/bijgebouw is min of meer hier al klein beetje
Ben eigenlijk beetje ten einde raad. Weet eigenlijk niet meer wat ik moet doen om ergens aan een lief te graken.
Collega's op mijn werk zeggen dat ik supersociaal ben, en moet voor mijn job ook wel. En verstaan het ook niet dat ik nog nooit een lief heb gehad (of de laatste 2jaar niet). hoorde dit ook op mijn Joker-reis
Wrs ligt de reden dat ik nog thuis woon... want als ik dat zeg op mijn weinige matches is het windstil erna. Maar moet ik in deze dure-tijd mijn spaarboek en mooi loon beginnen plunderen om te bewijzen dat ik alleen kan wonen en zo mss aan een lief te graken?
Ja natuurlijk is het gemakkelijker om iemand uit te nodigen, maar zo krijg ik precies nergens een kans...
Maandag voor de eerste keer een speeddate gedaan. Ik had eraan gedacht om 'm te annuleren of verplaatsen, want voel me eigenlijk nog niet 100% goed in m'n vel. Het idee was om het gewoon eens te doen, ook al was het voor de ervaring of om nog eens buiten te zijn.
Het viel reuze mee, 8 leuke dames met allerlei achtergronden. Het was wel wennen — na het laatste gesprek voelde ik wel plots de spanning wegebben. Had helemaal niet door dat ik zo gespannen was We babbelden nog wat na met de groep. Eén van de dames die ik nog wou terugzien (A) was intussen heeel gezellig aan't babbelen met 1 van de andere mannen dus baalde daar wel wat van.
Had toch aangegeven dat ik 3 van de 8 dames wat beter wou leren kennen, en wonder boven wonder had ik 2 matches. Waaronder A.
Eigenlijk is dat gewoon fantastisch. Ik dacht er eerst over na om niet te gaan, heb het toch aangedurfd en de 2 dames die mij het meest interesseerden, hebben mij ook gematcht! Objectief gezien is dat gewoon keigoed. Dat probeer ik nu hard voor ogen te houden, maar het is moeilijk.
A (die bij de nababbel maar ogen had voor 1 iemand) heeft me intussen laten weten dat ze eigenlijk niet veel over me te weten was gekomen en ze het daarom fair vond om nog eens te babbelen. Een mislukte poging om haar wat te plagen later hadden we dan toch een date vastgelegd over 2 weken. (Had bewust de direct approach gekozen bij haar.) Oké ja heb nu niet echt het gevoel dat de interesse hoog ligt bij haar, maar bon we zien wel.
Bij B had ik tijdens de nababbel wel al wat subtiele tekens van interesse gemerkt.
Ze suggereerde aan een andere deelneemster dat ze mijn naam dan maar moest aanduiden als ze geïnteresseerd was (was het gesprek niet echt aan het volgen op die moment, maar had m'n naam horen vallen). Iets later zei ik iets in de trant van "als ik [dwaas random ding] doe, dan is dat geen goed teken voor het gesprek" waar ze dan op reageerde dat ik dat ding tijdens ons gesprek (dat tijdens de pauze was verdergelopen nota bene..) had gedaan. Had er niet bij nagedacht... Zijn er niet bij blijven stilstaan maar ik dacht wel 'verdorie, moest ik dat nu echt zeggen?'
Heb haar dan gisterenavond een plagerige sms gestuurd verwijzend naar dat tweede. Hebben wat heen en weer gestuurd, nu vooral over tv series enzo, maar heb haar sinds deze middag niet meer gehoord. Ik wilde haar voor dit weekend of volgende week uitnodigen om een eerste echte date te doen.
Ik geraak nu weer in dezelfde spiraal terecht als vorige zomer (de laatste keer dat ik nog gedate heb, en na die 2 ervaringen heb ik het dus een jaar lang gewoon niet gedurfd). Eerst euforisch, al beginnen dagdromen over volgende dates en al beginnen hopen dat er meer in zit dan gewoon een drankje en een hapje.
Dan de zelftwijfel. Ben ik niet te braaf? We zijn allemaal in de 30, misschien verwachten die dames dat ik sneller (seksueel) initatief neem ipv te leuteren over tv series. Ben ik niet aan het overdrijven met het plagen? Zou iemand ueberhaupt deel willen uitmaken van mijn (saaie?) leven?
Dan het overthinking: had ik niet meer initiatief moeten pakken op de nababbel? Stuur ik teveel? Te weinig? Te saaie onderwerpen? Ben ik me te stoer/plagerig aan het opstellen? Moet ik gewoon bellen? Waarom heeft ze m'n bericht nog niet gelezen? Zit ze met een andere vent aan tafel die wél de koe bij de hoorns vatte?
Ik probeer dat dan tegen te gaan want ik weet dat het niet goed is. Ik probeer te relativeren: ik heb er al meer uitgehaald dan ik had gehoopt, 2 matches wil op z'n minst al zeggen dat ik íets van aantrekkelijkheid heb (je gaat echt niet matchen met iemand uit beleefdheid ofzo). Uiteindelijk hebben we allebei ons leven en shit to do. Ik moet eerst en vooral mezelf tijd geven — voor mezelf, om een date te leren kennen en checken of het echt wel iets waardevols kan worden. Maar ook voor haar natuurlijk. En ik kan mezelf wel kwellen met de gedachte dat die leuke dame nu een lustige nacht beleeft met één van haar andere matches maar 1) dat is eigenlijk mijn zaak niet en zou mij niet mogen uitmaken en 2) dat heeft gewoon geen enkele basis in de realiteit.
Ik denk dat er eigenlijk geen enkel alternatief is dan op de tanden bijten. Blijven mensen ontmoeten en daten. Blijven door de teleurstelling en het onvervuld verlangen worstelen en af en toe pauzeren als het me teveel wordt. Tot als die gevoelens minder sterk worden en ik wat m'n draai vind in het daten. Ik weet dat die gevoelens verdwijnen naarmate de relatie vordert en ik er vertrouwen in krijg. Maar ja, door diezelfde gevoelens ga ik misschien nooit meer op dat punt geraken.
Een nieuwe collega van me heeft ook nogal soortgelijke trauma's als mij te verwerken gekregen dus we begrijpen elkaar wel goed. Zij heeft nu een vriend met wie ze samenwoont, maar ze heeft toegegeven dat ze ook lang verlangde naar een relatie. Ze had het gevoel dat ze haar "echte gevoelens" (sterk verlangen naar relatie, een angstig-vermijdende bindingsproblematiek) moest verbergen om potentiële partners niet af te schrikken. Het klinkt echt vreselijk, maar ik snap haar gevoel. Het voelt zo oneerlijk — het leven heeft ons al een kuthand uitgedeeld, en het maakt de liefde nog eens 10x zo moeilijk ook om ons nog eens extra met het gezicht in de stront te duwen.
Wou dit even kwijt hier want weet niet of ik er echt mee terecht kan bij veel andere mensen. Bedankt om te lezen alleszins, het heeft al een beetje opgelucht om het even op te schrijven.
Rustig vriend, je geeft zelf aan dat het al super is dat er 2 matches zijn en dat je daar luchtiger mee omgaat dan vroeger, probeer dan niet te vervallen in dat overdenken. Komt er iets van: yes. Komt er niets van: even goed maar probeer er op z’n minst van te genieten
Ik ben geen vrouw, maar ik vind het persoonlijk niet echt een afknapper of 'not done' dat mensen van rond de 30 nog thuis wonen, al hangt het er natuurlijk van af hoe je dat brengt. Als je een goede band hebt met je ouders en je loopt elkaar niet in de weg zie ik eigenlijk niet in waarom je per se zo snel mogelijk het huis uit zou moeten. Je kan dan je ouders ook als een soort roommates gaan bekijken.
Onder de jongere mensen (ik weet niet wat de precieze leeftijd van BG is, maar ik meen wel dat er hier veel de 30 al een tijdje gepasseerd zijn) ken ik er ook wel een deel die een deeltje van het ouderlijk huis voor zichzelf hebben ingericht (een bovenverdiep, bijgebouw, ...) en daar dan wonen, ook al hebben die op zich de middelen om alleen te gaan wonen. Dat zal ook wel te maken hebben met het feit dat het voor de jongere generaties steeds moeilijker wordt om een huis/appartement te kopen, maar goed.
En dan is er ook nog het feit dat sommige mensen niet graag helemaal alleen wonen. Ik hoor vaak van mensen dat ze er niet goed tegen kunnen om 's avonds elke keer in dat lege huis thuis te komen, dus als je dan het goed hebt thuis (en je draagt je steentje bij) zie ik eigenlijk niet in waarom iemand per se alleen zou moeten gaan wonen.
Het is natuurlijk wel anders wanneer iemand duidelijk uit luiheid nog in 'hotel mama' woont en niks zelfstandig kan, maar goed.
+30 jaar en nog nooit alleen gewoond vind ik persoonlijk ook geen rode vlag, maar wel een oranje. Daar kunnen redenen voor zijn maar dat gooit wel direct een waarom-vraag op.
Idd, goed omschreven.
Dat is bij mij ook. Voor mij zou het een angst zijn om 's avonds alleen thuis te komen na het werk, zou alleen maar 'ziek' maken. Wrs zal het er eens ooit van komen, maar daar denk ik liever niet aan.
Maar dat bovenverdiep/bijgebouw is min of meer hier al klein beetje
Dan is dat volgens mij wel een perfect verstaanbare reden. Ik zou daar nu niet mee te koop lopen en het op je profiel zetten (want het is wel degelijk voor veel mensen een orangje vlag, zoals @Inv het omschrijft) maar als iemand je vraagt of je alleen woont en je geeft dat antwoord en ze bollen hem gelijk af enkel en alleen gebaseerd op dat, dan ben je die persoon toch liever kwijt dan rijk denk ik. Dat getuigt van weinig inlevingsvermogen vind ik.
Daarmee bedoel ik niet dat mensen geen voorkeuren op dat vlak mogen hebben (iemand willen die een eigen woonst heeft is een perfect accepteerbare, doch misschien een tikkeltje oppervlakkige, vereiste) maar iemand die het enkel en alleen gebaseerd op je woonsituatie (na dat uit te leggen) laat vliegen, dat lijkt me nu niet onmiddellijk een geschikte match voor jou.
Niet alleen alleen willen wonen vind ik een perfect accepteerbare reden om nog bij je ouders te wonen, en als je niet het luie mamaskindje uithangt en eigenlijk meer in een roommates situatie zit en je laat duidelijk blijken dat je niet aan je ouders vasthangt en wel open staat om met iemand op termijn te gaan samenwonen lijkt me dat niet echt een gigantisch probleem te zijn, al zullen er sowieso wel vrouwen zijn die je links laten liggen omwille van het feit dat je nog bij je ouders woont. Maar er zijn genoeg vrouwen die daar geen probleem rond zullen maken als je de uitleg geeft die je hier geeft.
Moest ik ook kiezen tussen a) iemand die nog thuis woont maar de rest op orde heeft zoals studies afgerond, werk heeft en kan behouden, een doel heeft in het leven en doorzettingsvermogen en b) iemand die alleen woont maar dan in de uitkering zit omdat hij een lulhannes is die liever lui dan moe is, zichzelf volvreet en zijn dagen slijt in het uigaangsleven etc dan is de keuze snel gemaakt.
Maar ik begijp dat vanaf een bepaalde leeftijd mensen liever kiezen voor iemand die al een eigen stekje heeft omdat die persoon eigenlijk al een voorsprong heeft en het de zaken allemaal gemakkelijker maakt.
@Jonas89 Op jezelf gaan wonen om een chick aan de haak te slaan moet je nooit doen maar mss kan het je zelfvertrouwen toch wel een boost geven waardoor je je weer prettig in je vel gaat voelen. Dat is het allerbelangrijkste en al de rest, zoals een date of wat dan ook, is gewoon leuk meegenomen.
@Jonas89 ik kan alleen maar aanvullen wat @Myllana zegt. Een eigen plekje gaat je geen lief opbrengen van vandaag op morgen, maar is wel enorm belangrijk voor je zelfontwikkeling. Ondanks dat ik thuis alles had en ook een fantastische band met mijn ouders, ben ik een klein huisje gaan huren op mijn 25ste. Dat is een geweldige beslissing geweest. Ik ging 1x per week nog thuis eten en ma deed sommige was wel (omdat ik te weinig had voor een vol machine. Werkkledij en lakens deed ik wel zelf) en de rest (boodschappen, poetsen,...) deed ik zelf. Ik ging van iemand die nog nooit gewassen of gekookt had, naar een (bijna) volledig zelfstandig persoon in een vingerknip.
Ik weet niet hoe uw vriendenkring eruit ziet, maar ik vond het heerlijk om alleen te wonen en met vrienden uit te gaan of voetbal te kijken thuis. Mijn vrouw plukt nu ook de vruchten van dat alleen wonen .
Ik was wel niet hard op zoek naar een lief moet ik eerlijk bekennen. Ik had wel een paar dating-apps, die ik dagelijks gebruikte, maar echt veel succes was dat niet. Ik vond het vrijgezellenleven ook wel leuk.
Maar ik zou die stap zetten. Toch al zeker beginnen te zoeken. Wie weet waar je op stuit. Je bent 1 jaar jonger dan mij geloof ik? Voor je het weet ben je 40 en nog thuiswonende en dan gaat het er niet beter op worden.
Euhm... Sprekende vanuit vrouwelijk standpunt... "Kangoeroewonen" met actieve zestigers is geen pluspunt voor een zorgzame man maar wel "de leiband kon niet doorgeknipte worden en ik word het 3de wiel aan de wagen, gevormd door zijn mama en hem".
Ik zeg niet dat Jonas zijn mama zo een "moedermonster" is, maar dat is het beeld dat ik direct krijg bij het idee aan kangoeroewonen wanneer niemand hulpbehoevend is.
Euhm... Sprekende vanuit vrouwelijk standpunt... "Kangoeroewonen" met actieve zestigers is geen pluspunt voor een zorgzame man maar wel "de leiband kon niet doorgeknipte worden en ik word het 3de wiel aan de wagen, gevormd door zijn mama en hem".
Ik zeg niet dat Jonas zijn mama zo een "moedermonster" is, maar dat is het beeld dat ik direct krijg bij het idee aan kangoeroewonen wanneer niemand hulpbehoevend is.
Ben eigenlijk beetje ten einde raad. Weet eigenlijk niet meer wat ik moet doen om ergens aan een lief te graken.
Collega's op mijn werk zeggen dat ik supersociaal ben, en moet voor mijn job ook wel. En verstaan het ook niet dat ik nog nooit een lief heb gehad (of de laatste 2jaar niet). hoorde dit ook op mijn Joker-reis
Wrs ligt de reden dat ik nog thuis woon... want als ik dat zeg op mijn weinige matches is het windstil erna. Maar moet ik in deze dure-tijd mijn spaarboek en mooi loon beginnen plunderen om te bewijzen dat ik alleen kan wonen en zo mss aan een lief te graken?
Ja natuurlijk is het gemakkelijker om iemand uit te nodigen, maar zo krijg ik precies nergens een kans...
Jep. Nog thuis wonen is een van de laatste taboes vanaf een bepaalde leeftijd. Klinkt hard maar dat is het gewoon. Het is inderdaad kl*te dat je zou moeten je spaarboek enzo nú aanspreken terwijl het allemaal zo duur is, maar ergens ooit moet je toch die stap wagen en het wordt niet direct beter. Een huisje/flat hebben is nooit écht weggegooid geld.
Ben eigenlijk beetje ten einde raad. Weet eigenlijk niet meer wat ik moet doen om ergens aan een lief te graken.
Collega's op mijn werk zeggen dat ik supersociaal ben, en moet voor mijn job ook wel. En verstaan het ook niet dat ik nog nooit een lief heb gehad (of de laatste 2jaar niet). hoorde dit ook op mijn Joker-reis
Wrs ligt de reden dat ik nog thuis woon... want als ik dat zeg op mijn weinige matches is het windstil erna. Maar moet ik in deze dure-tijd mijn spaarboek en mooi loon beginnen plunderen om te bewijzen dat ik alleen kan wonen en zo mss aan een lief te graken?
Ja natuurlijk is het gemakkelijker om iemand uit te nodigen, maar zo krijg ik precies nergens een kans...
Doe dat gewoon ipv een grote aanloop ernaartoe. Dat is het doel wel van die speeddates. Misschien dat ze daarom niet meer snel terugstuurde: ze heeft geen zin in chitchat via berichten?
Of... Andere optie... Ze heeft het druk met het werk gezien we midden in de werkweek zitten?
De ene zal daar anders in staan dan de ander, maar als iemand wil seksuele berichten sturen nog voor we een "echte" eerste date hebben gehad, dan is die naar mijn gevoel alleen uit op seks en vliegt die op ignore. Dus neen, daar zitten we absoluut niet allemaal op te wachten omdat we toevallig 7 minuten gekletst hebben.
Jup, van 0 naar 100 zonder enige reden. Ze toont interesse, stuurt berichten maar omdat ze enkele uren geen zin of tijd heeft in haar gsm, is ze op een ander gegaan...
Vraag haar gewoon of ze tijd en goesting heeft dit weekend iets te gaan drinken. Dan volgt ja of nee. DUIDELIJKHEID is wat je nu nodig hebt, maar dan zal je die wél moeten vragen.
Intussen nog steeds geen reactie. Ik kan enkel speculeren over de reden.
Ik zeg ook niet dat ze per se op een ander gegaan is. Alleen is mijn emotionele olifant aan't overreageren en krijgt mijn rationele bestuurder hem niet altijd even goed onder controle. Ik zou ook liever hebben dat ik het me even weinig aantrek als wanneer ik m'n broer een paar dagen niet gehoord heb maarja... Ik ben al in therapie, I'm doing everything I can at the moment.
@Mulan, zou jij, als B in deze situatie, eerder een uitnodiging via sms of toch via een telefoontje appreciëren? Ik heb in een soortgelijke situatie wel al eens een positieve reactie gehad op een telefoontje, maar het kan evengoed tegen me keren.
Ben eigenlijk beetje ten einde raad. Weet eigenlijk niet meer wat ik moet doen om ergens aan een lief te graken.
Collega's op mijn werk zeggen dat ik supersociaal ben, en moet voor mijn job ook wel. En verstaan het ook niet dat ik nog nooit een lief heb gehad (of de laatste 2jaar niet). hoorde dit ook op mijn Joker-reis
Wrs ligt de reden dat ik nog thuis woon... want als ik dat zeg op mijn weinige matches is het windstil erna. Maar moet ik in deze dure-tijd mijn spaarboek en mooi loon beginnen plunderen om te bewijzen dat ik alleen kan wonen en zo mss aan een lief te graken?
Ja natuurlijk is het gemakkelijker om iemand uit te nodigen, maar zo krijg ik precies nergens een kans...
(Ik ga er even van uit dat je vermoeden correct is.)
Je hoeft natuurlijk niet direct iets te kopen ́hé. Je kan iets huren voorlopig als je echt verder wilt met je liefdesleven. En ja: huren kost ook wel wat (maar dan wel met het voordeel dat je het contract kan opzeggen).
Ik snap wel dat vrouwen er argwanig tegenover staan. De "momma's boy" is een cliché om een reden, en ik snap dat een drukbezette volwassen vrouw met een carrière en een actief sociaal leven dan durft te kiezen om geen tijd te investeren in een man die voor haar al een rode vlag doet afgaan. Het is inderdaad gewoon kut dat je die kansen niet krijgt omdat andere mannen die thuis wonen een ongezonde relatie hebben met hun moeder/ouders en/of niet zelfstandig/volwassen genoeg zijn.
Los daarvan: ik krijg ook vaak de feedback dat ik heel sociaal en vlot in de omgang ben. Maar ze moeten je daarnaast ook nog aantrekkelijk vinden hé. Sociaal zijn vergroot gewoon je kansen.
Bekijk het zo: op z'n minst heeft jouw probleem een relatief voor de hand liggende oplossing die je op een paar maanden kan realiseren... Goedkoop en evident? Nee. Maar ze is er wel.
Rustig vriend, je geeft zelf aan dat het al super is dat er 2 matches zijn en dat je daar luchtiger mee omgaat dan vroeger, probeer dan niet te vervallen in dat overdenken. Komt er iets van: yes. Komt er niets van: even goed maar probeer er op z’n minst van te genieten
Ik weet het hoor is het gevecht tussen mijn emotionele olifant en zijn rationele bestuurder die hem amper in toom kan houden.
Liefst van al wil ik ook gewoon nog eens verliefd worden. Die hormonen nog eens voelen gieren, het ontdekken van prille liefde en het opbouwen van iets nieuws. En ja, al die zorgen en onzekerheden verpesten dat wel wat. Zou het jammer vinden dat, mocht er toch iets van komen, die mooie gevoelens overschaduwd worden daardoor.
We babbelden nog wat na met de groep. Eén van de dames die ik nog wou terugzien (A) was intussen heeel gezellig aan't babbelen met 1 van de andere mannen dus baalde daar wel wat van.
.
