Dat is wel een lastige, aangezien het ook tal van andere zaken kan zijn:
- ze praten/daten met anderen en jij bent lagere prioriteit
- ze gebruiken Tinder niet om te daten maar tijd te verdoen of instagram followers
- fake accounts
- enzovoort
Daarnaast kunnen we ook de vraag stellen, aangezien de tempo in Tinder zo snel gaat, waar vrouwen zo veel matches hebben, waar de risico op zo veel potentiële mogelijkheden hoog is, … is het niet verstandiger om de focus te leggen op het gedeelte van vrouwen die wel actief op zoek zijn en tijd vrijmaken om te antwoorden? Zo verdoe je je eigen tijd ook niet. Maar als ik het goed snap bedoel je: “waarom unmatch je dan?” Want dat is eigenlijk niet logisch. Dat doe ik enkel omdat ik andere matches heb die een hogere prioriteit genieten (conversaties vloeien, looks zijn beter, …) en ik waarschijnlijk toch niet zou daten met die personen. Ik heb bijvoorbeeld nu 2 vrouwen die ook gestopt zijn met antwoorden maar ik unmatch ze niet omdat ik genoeg interesse heb om ze te behouden. Dus ze zijn interessant genoeg (qua profiel/looks) om op te wegen tegen de mogelijkheid dat ze “een lange tijd” hun Tinder niet zouden geopend hebben. Misschien had ik dat nog extra moeten verduidelijken in mijn initieel bericht.
- ze is haar gsm vergeten opladen en er ligt geen oplader op't werk
- haar gsm is in het drinkbakje van de honden gevallen en kapot
- ze heeft eventjes een pauze nodig van al dat swipen en gaat morgen de app nog eens open doen vol goeie moed
- etc...
Uw invullingen zijn direct zo negatief, geef mensen eens the benefit of the doubt. Als je bij een tweede keer kijken denkt "hmm, bij nader inzien, misschien toch maar niet" is dat uw goed recht, maar de reden die je opgaf was "ze antwoorden niet" en uw lijstje toont aan wat er dan in uw hoofd omgaat.
Edit: wat
@Guazala zei dus, 'k ben weer traag
Relaties zijn toch zo simpel maar tegelijkertijd ingewikkeld. Dat is het leven I guess? Ik lees zo veel goede tips hier, en er zijn veel leden die lijken goed te weten hoe alles in elkaar zit, of hoe een relatie te onderhouden. Maar waarom zijn we allemaal single of geraken onze relaties kapot? Dat is allemaal toch wel eigenaardig. Hoe komt het dat zelfs de besten onder ons soms tegen de muur lopen, of worstelen met de partner te vinden waarmee het werkt? Relaties, en mensen op zich, lijken me gelijk het ontstaan van ons universum. Alles na de “big bang” is zo random geëvolueerd. Relaties en mensen lijken me ook random. OK, er zit een bepaalde patroon, logica of wetenschap die men kan volgen maar op het einde van de dag is alles random en moet je zien te werken met wat je kunt hebben en er het beste van maken. Soms speelt geluk een rol, soms niet. Er zijn zo veel factoren die een rol spelen in het doen werken van een relatie, dat is wel straf. En zij die erin slagen om dit levenslang vol te houden, ge weet wel die oudjes die 70 jaar getrouwd zijn, zij zijn echt wel geluksvogels. Of niet? Het antwoord, de sleutel tot een duurzame relatie ligt misschien daar wel. We zouden eens moeten gaan horen bij onze oudjes, in een rusthuis, of elders. Dat is toch wel zeldzame informatie die we daar kunnen ophalen.
We zijn niet allemaal single en niet alle relaties geraken kapot. Mensen zijn nu eenmaal niet statisch, we veranderen continu, dingen gebeuren waar we als mensen verschillend op reageren, ons anders bij voelen, etc. Er komt veel geluk bij kijken, ook veel werken en communicatie en dan nog is dat geen garantie op succes. En zelf al loopt een relatie af, dat is daarom nog geen tijdsverlies, je hebt daarom niet gefaald. Ik heb veel geleerd uit de relaties die ik al gehad heb, en ze hebben mij mee helpen vormen tot wie ik nu ben. Het idee dat een relatie tot de dood moet zijn of dat ze anders mislukt is naar mijn mening gewoon fout.
Het is hier al gezegd geweest maar denken dat die oudjes die 70 jaar samen zijn allemaal gelukkig zijn is zeer naïef. Het kan zeker, maar ik weet toch van vele dat het gewoon "Zij was een knappe - Hij had werk" was en eens getrouwd bleef je getrouwd. Ik heb mij ook al eenzaam gevoeld terwijl ik in een relatie zat en ik zou duzend keer liever alleen blijven dan nog eens zo door het leven te moeten gaan (en dat was dan nog maar een paar jaartjes, geen decennia lang). Dat valt echt niet te onderschatten.
Als je al zo lang samen bent is het ook heel moeilijk om nog uit de relatie te stappen. Je zit met kinderen, kleinkinderen, je hebt nog nooit op je eigen benen gestaan, geen idee hoe het leven eruit ziet als alleenstaande, de wereld is helemaal anders dan toen als je net samen was, je hebt de financiële middelen niet, etc... Zij hebben het zeker niet allemaal doen werken en zijn zeker niet allemaal gelukkig.
