Het grote BeyondGaming Dating topic

Akkoord, maar als je die manier van communicatie gewoon bent dan is het moeilijk om dat in je brein zomaar af te zetten vrees ik. Voor mensen die de dark ages met brieven, huistelefoons, sms'en of stel u voor in persoon praten nog gewend zijn is dat gemakkelijker denk ik.
Ook waar. Maar imo is dat geen excuus om die reflex proberen af te leren.
 
Jullie hebben allemaal gelijk. Ik heb haar vanochtend een laatste bericht gestuurd om de knoop door te hakken:

“Ik zie in dit geval geen uitzicht voor een relatie. Dit kan allemaal niet eenzijdig gebeuren. Je laat me meerdere keren in de kou maar toont zelfs niet het respect om sorry te zeggen, of je zegt me niet “nee integendeel ik wil verdergaan met u je interesseert me”. Of je zegt me niet “ja ik heb het heel druk je hebt gelijk, ik ga proberen er een evenwicht in te vinden”. In de plaats daarvan antwoordt je me “ik denk ook dat ik niet in een relatie moet zitten” of “er is niets aan te doen”. Iedereen moet werken in het leven en heeft zaken te doen, jij bent niet de enige. Als het allemaal voor jou niet uitmaakt, dan maakt het voor mij ook niet uit. Ik heb je echt met goede intenties proberen te leren kennen en heb waarde gehecht aan u, met uitzicht op een relatie. Maar zoals ik heb gezegd, zonder enige uitzicht waar dit naartoe gaat, of zonder wederzijds interesse en moeite, lijkt het me niet logisch om dit verder te zetten. Misschien komt het door de afstand, ik weet het niet. Ik praat open en eerlijk met u, ik ben serieus met u. Wees ook zo, en laat me je beslissing weten. Ik had niet gewild en gehoopt dat het zo zou aflopen, maar wat je gevoelens ook mogen zijn daar heb ik respect voor. Fijne dag nog”

Hoe zit het met de professionele hulp, is daar al iets rond gestart?
Eind oktober pas…
 
Dat vind ik eindelijk eens een goede reactie van jou.
Initiatief genomen om het aan te kaarten en te zeggen dat het zo niet verder kan.

Ik zou er eerlijk gezegd de stekker uit trekken man. Good luck!
Inderdaad! @Spiderman Geen spelletjes en hints met al dan niet sturen, vage voorstellen etc, gewoon eerlijk gezegd wat er op uw lever ligt en hoe jij de zaken ziet en aanvoelt, echt goed :) Dat gezegd zijnde, ik zie het uit alles wat je zegt het ook niet goedkomen.
Een langeafstandsrelatie is heel moeilijk, zeker als het meeste van de communicatie via tekst gebeurt. Alle intonatie en lichaamstaal die je mist, de rol van het fysieke aspect van een beginnende relatie ook niet te vergeten, het is iets helemaal anders dan als je elkaar op wekelijkse basis kan zien. Het kan zeker werken en soms is het zelf 'leuk' om zo uit te kijken naar de volgende keer dat je elkaar ziet, maar dat werkt zeker niet voor iedereen.
Ik wil nu niet in clichés treden maar ik ken een koppel waarvan zij Belgische is en hij Nederlander en zij moest toch ook echt gewend worden aan zijn 'bottere' taalgebruik. En die zagen elkaar regelmatig, maar dat kan ook iets zijn dat nog uitvergroot wordt door het communiceren via tekst (aka jij interpreteert haar iets koeler dan zij in werkelijkheid is of het bedoelt). Langs de andere kant, zoals je zegt, ze lijkt ook niet te proberen om een middenweg te zoeken om het voor beide te laten werken.

Alle relaties zijn anders maar in mijn ervaring is het begin van de relatie echt leuk en spannend en je leert elkaar zo graag kennen en je doet beiden moeite om dat te kunnen. M'n vriend en ik zijn allebei echt geen (video)bellers maar konden de eerste paar weken niet afspreken en zo zijn we dat toch beginnen doen. Die gesprekken duurden telkens tot een gat in de nacht omdat het gewoon zo plezant was, ondanks dat er moest gewerkt of vroeg opgestaan worden de volgende dag. Bij jullie lijkt het echt alsof jij moet trekken en sleuren om toch een beetje het gevoel te hebben dat het ergens naartoe gaat. Nogmaals, iedereen en elke relatie is anders, maar dat lijkt mij toch zo jammer. Ik voel de interesse van jouw kant en dan is het pijnlijk dat dat niet beantwoord wordt (of lijkt te worden.)

Edit: Jouw laatste bericht vind ik echt goed. (Alleen die fijne dag lijkt mij echt droog maar dat zal misschien aan mij liggen :p )
 
Alle relaties zijn anders maar in mijn ervaring is het begin van de relatie echt leuk en spannend en je leert elkaar zo graag kennen en je doet beiden moeite om dat te kunnen. M'n vriend en ik zijn allebei echt geen (video)bellers maar konden de eerste paar weken niet afspreken en zo zijn we dat toch beginnen doen. Die gesprekken duurden telkens tot een gat in de nacht omdat het gewoon zo plezant was, ondanks dat er moest gewerkt of vroeg opgestaan worden de volgende dag. Bij jullie lijkt het echt alsof jij moet trekken en sleuren om toch een beetje het gevoel te hebben dat het ergens naartoe gaat.
De eerste maand belden we elke avond en dat duurde telkens ongeveer 2u. Dus in het begin was het voor ons ook zo, maar nadien steeds bergaf. Ik ben ook totaal geen beller of sms’er en verkies fysiek contact, maar deed toch moeite wegens de afstand. Maar tja, het is nu wat het is. We zien wel wat ze gaat antwoorden op m’n laatste bericht.

Als ze het eindigt, goed. Dan kan ik ook voort, want ik heb momenteel geen grote gevoelens voor haar door haar gedrag.

Als ze vaag is, dan eindig ik het door te onderlijnen dat ik geen vage zaken meer wil. Als ze daarop nog iets te zeggen heeft, dan moet zij dat maar zelf zien recht te zetten.

Als ze zich verontschuldigt en me probeert te winnen, dan geef ik haar nog een kans.

Maar om eerlijk te zijn, haar kennende verwacht ik dat zij voor optie 1 of 2 zal gaan.
 
De eerste maand belden we elke avond en dat duurde telkens ongeveer 2u. Dus in het begin was het voor ons ook zo, maar nadien steeds bergaf. Ik ben ook totaal geen beller of sms’er en verkies fysiek contact, maar deed toch moeite wegens de afstand. Maar tja, het is nu wat het is. We zien wel wat ze gaat antwoorden op m’n laatste bericht.

Als ze het eindigt, goed. Dan kan ik ook voort, want ik heb momenteel geen grote gevoelens voor haar door haar gedrag.

Als ze vaag is, dan eindig ik het door te onderlijnen dat ik geen vage zaken meer wil. Als ze daarop nog iets te zeggen heeft, dan moet zij dat maar zelf zien recht te zetten.

Als ze zich verontschuldigt en me probeert te winnen, dan geef ik haar nog een kans.

Maar om eerlijk te zijn, haar kennende verwacht ik dat zij voor optie 1 of 2 zal gaan.
Ik begrijp echt niet dat ge nog zou overwegen haar nog een kans te geven. Als ge in deze fase al zo moet trekken en sleuren, zit het er m.i. gewoon niet in.
 
40 pagina's en 5 weken eerder...
Ik had moeten luisteren. Maar als je er zodanig in zit, is het soms moeilijk om bepaalde zaken te beseffen of te aanvaarden. Ook al hoor je van je omgeving iets, probeer je het nog een kans te geven om later geen spijt te hebben. Ik kan nu wel zeggen dat ik heb gedaan wat ik moest doen, dus ik zal geen spijt hebben achteraf. Het is wel jammer dat het zo ver moest komen.
 
Ze ziet je desondanks nog helemaal zitten Spiderman, ga er voor, laat je niet van de wijs brengen door al die cynici hier op het forum. :)
 
Soms houdt men je ook gewoon aan het lijntje, @Spiderman. Waarom iemand dat doet is moeilijk te zeggen, en zal je nooit weten. Ik weet dat in sommige culturen dit een beetje het "testen van de man" is, of ze geniet van de aandacht, of ze wacht op iets beter, of wat dan ook. Punt is dat je volgens mij als de persoon aan de andere kant daar beter korte metten mee maakt, en je vrede zal moeten nemen met het gebrek aan verklaring.

Destijds ook via tinder een leuk Servisch meisje leren kennen, zaten beiden in de VS, leek me wel iets in te zitten. Ik had besloten na de eindejaarsperiode eens naar huis te komen omdat dit goedkoper was, dus ik zat alleen voor nieuwjaar. Zij ook, we gingen dat samen vieren, allemaal in kannen en kruiken, ik begon al te denken dat hier wel eens iets uit kon groeien. En dan begon er ook zo'n spelletje van onduidelijkheid, ontwijkende antwoorden, en uiteindelijk moest ze zogezegd werken die dag (was au pair). Daarna was dat ook gewoon mij wat aan het lijntje houden, warm en koud blazen, tot ik uiteindelijk zei dat ik er geen zin meer in had. Dan kon ze plots tot bij mij komen om mij te spreken (was anders zo moeilijk). Ik weet nog altijd niet wat daar de bedoeling van was aangezien dat een zeer awkward gesprek was waar ik zei dat ik haar acties niet begreep, zij vroeg of er nog iets was, ik domweg "eh nee" zei en ik ze daarna nooit meer heb gehoord.
 
Ik begrijp echt niet dat ge nog zou overwegen haar nog een kans te geven. Als ge in deze fase al zo moet trekken en sleuren, zit het er m.i. gewoon niet in.
Ik ben zelf ook eens verwikkeld geraakt in een periode waar m’n leven enkel bestond uit werken. Uit wat ze zegt herken ik zaken die ik heb meegemaakt, dus op een of andere manier snap ik het wel. Maar zij moet ook snappen dat dit niet zo verder kan als zij een relatie wil. She has to get her shit together.
 
Jullie hebben allemaal gelijk. Ik heb haar vanochtend een laatste bericht gestuurd om de knoop door te hakken:

“Ik zie in dit geval geen uitzicht voor een relatie. Dit kan allemaal niet eenzijdig gebeuren. Je laat me meerdere keren in de kou maar toont zelfs niet het respect om sorry te zeggen, of je zegt me niet “nee integendeel ik wil verdergaan met u je interesseert me”. Of je zegt me niet “ja ik heb het heel druk je hebt gelijk, ik ga proberen er een evenwicht in te vinden”. In de plaats daarvan antwoordt je me “ik denk ook dat ik niet in een relatie moet zitten” of “er is niets aan te doen”. Iedereen moet werken in het leven en heeft zaken te doen, jij bent niet de enige. Als het allemaal voor jou niet uitmaakt, dan maakt het voor mij ook niet uit. Ik heb je echt met goede intenties proberen te leren kennen en heb waarde gehecht aan u, met uitzicht op een relatie. Maar zoals ik heb gezegd, zonder enige uitzicht waar dit naartoe gaat, of zonder wederzijds interesse en moeite, lijkt het me niet logisch om dit verder te zetten. Misschien komt het door de afstand, ik weet het niet. Ik praat open en eerlijk met u, ik ben serieus met u. Wees ook zo, en laat me je beslissing weten. Ik had niet gewild en gehoopt dat het zo zou aflopen, maar wat je gevoelens ook mogen zijn daar heb ik respect voor. Fijne dag nog”


Eind oktober pas…
Je legt hiermee de keuze weer in haar handen en dan sla je hetzelfde straatje in waar je al weken in zit: Ze blaast warm en koud, jij zit ergens te hopen op verbetering of duidelijkheid maar krijgt die niet. Nogmaals: Kijk naar wat je zelf verwacht van een relatie, of dit hieraan voldoet, maak dan zelf de keuze of je hiermee verder doet en communiceer dit naar haar.
 
Je legt hiermee de keuze weer in haar handen en dan sla je hetzelfde straatje in waar je al weken in zit: Ze blaast warm en koud, jij zit ergens te hopen op verbetering of duidelijkheid maar krijgt die niet. Nogmaals: Kijk naar wat je zelf verwacht van een relatie, of dit hieraan voldoet, maak dan zelf de keuze of je hiermee verder doet en communiceer dit naar haar.
Ik snap wat je bedoelt, maar ik denk dat ik in mijn bericht zeer duidelijk ben geweest met haar in wat ik verwacht van een relatie en dat ik het zo verder niet accepteer. Ik heb de knoop niet zelf doorgehakt dat wel, maar het bericht is nu eenmaal verstuurd. En zoals hierboven vermeld zijn er 3 opties die zich kunnen afspelen…
 
maar ik denk dat ik in mijn bericht zeer duidelijk ben geweest met haar in wat ik verwacht van een relatie
Tgoh, ik lees dat er niet zo duidelijk in. Dat gaat veel ruimer dan "ik zou denken dat je x of y reageert als ik dit zeg". Bepaalde antwoorden verwachten als teken van "ha kijk, ze heeft het gezegd zoals het scenario zich in mijn hoofd afspeelde dus het zit ok", zo werkt het ook gewoon niet in een relatie. Het heeft weinig zin de woorden die je verwacht te krijgen in iemands mond te leggen, iedereen communiceert in zijn eigen stijl. Je kan wel je verwachtingen duidelijk maken, dan is het aan haar om daar op haar eigen manier al dan niet iets mee te doen.

Ik heb het qua verwachtingen eerder in de zin van "ik zie mij gelukkig in een relatie met iemand met deze levensstijl, visie, communicatiestijl, ...". Dat valt niet in een bericht te steken, dat ontdek je gaandeweg als je elkaar leert kennen. En als dan blijkt dat dat toch allemaal niet is wat jij zoekt dan is het misschien beter van de stekker eruit te trekken.
 
Jullie hebben allemaal gelijk. Ik heb haar vanochtend een laatste bericht gestuurd om de knoop door te hakken:

“Ik zie in dit geval geen uitzicht voor een relatie. Dit kan allemaal niet eenzijdig gebeuren. Je laat me meerdere keren in de kou maar toont zelfs niet het respect om sorry te zeggen, of je zegt me niet “nee integendeel ik wil verdergaan met u je interesseert me”. Of je zegt me niet “ja ik heb het heel druk je hebt gelijk, ik ga proberen er een evenwicht in te vinden”. In de plaats daarvan antwoordt je me “ik denk ook dat ik niet in een relatie moet zitten” of “er is niets aan te doen”. Iedereen moet werken in het leven en heeft zaken te doen, jij bent niet de enige. Als het allemaal voor jou niet uitmaakt, dan maakt het voor mij ook niet uit. Ik heb je echt met goede intenties proberen te leren kennen en heb waarde gehecht aan u, met uitzicht op een relatie. Maar zoals ik heb gezegd, zonder enige uitzicht waar dit naartoe gaat, of zonder wederzijds interesse en moeite, lijkt het me niet logisch om dit verder te zetten. Misschien komt het door de afstand, ik weet het niet. Ik praat open en eerlijk met u, ik ben serieus met u. Wees ook zo, en laat me je beslissing weten. Ik had niet gewild en gehoopt dat het zo zou aflopen, maar wat je gevoelens ook mogen zijn daar heb ik respect voor. Fijne dag nog”
Ze heeft net geantwoord: “Ik denk niet dat we matchen, je mag onze volgende ontmoeting annuleren.”

Ik heb daarop gezegd: “goed, dan wens ik je veel succes verder in het leven.” Ze heeft daar zelfs niet op geantwoord.

Het is gedaan.
 
Ik ga niet zeggen dat ik niet triest ben, maar ik heb er wel een gerust hart en geweten bij. Ik heb gedaan wat ik kon, tot zo ver ik kon. Ik ga dus geen spijt hebben achteraf. Ik heb er ook bepaalde lessen uit kunnen trekken die ik meeneem als ik in de toekomst iemand nieuw tegenkom. Nog eens bedankt allemaal dat jullie me tijdens deze tijden hebben gesteund, door te luisteren en tips te geven. Ik heb misschien een ondankbare griet verloren, maar ik heb een hele BG-familie gewonnen.
 
Ze heeft net geantwoord: “Ik denk niet dat we matchen, je mag onze volgende ontmoeting annuleren.”

Ik heb daarop gezegd: “goed, dan wens ik je veel succes verder in het leven.” Ze heeft daar zelfs niet op geantwoord.

Het is gedaan.

Dat is uiteraard nooit leuk om te horen, maar nu heb je tenminste die duidelijkheid waar je ook naar zocht. Je zal ergens nog wel hebben gehoopt op een positievere afloop, maar zelf zal je ook al wel hebben doorgehad dat dit niet werkt.

Verder wil ik hier toch nog even benadrukken hoe positief ik het vind dat je professionele hulp hebt gezocht. Ook al is het pas eind oktober, de wachtlijsten zijn helaas wat ze zijn. Ik heb ik mijn leven al meermaals professionele hulp gezocht en gekregen voor mijn mentaal welzijn, om allerlei redenen en kan niet voldoende herhalen wat voor een lifesaver dat kan zijn, soms zeer letterlijk.

Het is niet gemakkelijk, maar je moet soms durven toegeven dat je met een bepaald aspect in uw leven niet gelukkig bent en je daar hulp mee nodig hebt, dus een zeer belangrijke stap.
 
Ze heeft net geantwoord: “Ik denk niet dat we matchen, je mag onze volgende ontmoeting annuleren.”

Ik heb daarop gezegd: “goed, dan wens ik je veel succes verder in het leven.” Ze heeft daar zelfs niet op geantwoord.

Het is gedaan.
Wees gerust in het feit dat je er alles (en veel meer dan wat de gemiddelde mens zou doen) aan hebt gedaan om het te doen werken. Was het knullig? Ja. Was het, naar onze hedendaagse sociale normen, nogal veel geregel en droog gepraat? Zeker. Had iemand die misschien meer ervaren is al sneller gemerkt dat het fout ging? Misschien wel. Zijn er fouten gemaakt? Altijd. In elke relatie. Een foutloze relatie bestaat niet.

Maar dat maakt allemaal weinig uit. Je klinkt alsof je er vrede mee kan nemen, dus kan je best gewoon inderdaad leren uit dit voorval. Van wat ik lees waren jullie van in het begin niet echt voor elkaar gemaakt, en zelfs als je dat was dan is er nog altijd wel het feit dat je alletwee tijd moet kunnen maken voor een (beginnende) relatie. Iemand die zegt dat haar leven bestaat uit enkel werken en slapen, tja. Daar kan je echt maar weinig mee aanvangen.

Het is heel goed dat je professionele hulp gaat zoeken, want dat is iets waar enorm veel mensen bij gebaat zouden zijn (ook mensen die denken dat ze het niet nodig hebben) en hoe je het ook draait of keert: die input van iemand neutraal, iemand die daarvoor opgeleid is: dat gaat je zeker helpen. Veel geluk ermee in ieder geval!
 
Ik zou het niet weten. De voorbije week is ze weer koud beginnen doen. Als ik niets stuur, stuurt ze niet uit eigen initiatief. Als ze iets stuurt zijn het korte zinnen. Ze probeert geen conversatie te onderhouden. Als ik stop met moeite te doen en te “geven”, dan gaat het bergaf en wordt het een saaie “relatie” waar het enige wat we uitwisselen “goeiemorgen”, “hoe was je dag” en “slaapwel” is. Dat is het ook.

Omdat we een tijdje amper berichten hebben verstuurd naar elkaar of gebeld (buiten de gebruikelijke goeiemorgen en slaapwel) had ik haar voorgesteld om eens samen een online board game te spelen. Zo konden we ontspannen en bellen tegelijkertijd. Zij antwoordde “kunnen we het een andere keer spelen, ik ben te moe”. Een dag of twee later bel ik haar op, ze neemt niet op omdat ze op het werk zit. Ik zeg haar “ah oké we kunnen dan een andere keer bellen”. Zij stelt zelf geen moment voor ofzo. Een dag later stel ik haar ‘s avonds voor om eens te bellen “to catch up”. Haar antwoord: “kunnen we morgen bellen”.

De volgende dag breekt aan, dus gisteren eigenlijk. Gisterenavond laat ze me weten dat ze thuis is. Maar daarna zegt ze dat ze te moe is. Daarop heb ik gezegd: “Lijkt het u logisch dat we elkaar blijven spreken met het oog op een relatie? Want wij doen eigenlijk niets om elkaar verder te leren kennen en samen tijd door te brengen. Als jij er geen zin in hebt, dan kunnen we onze volgende ontmoeting ook annuleren, no hard feelings.” Daarop antwoordt ze: “wat heeft dat ermee te maken.” Ik heb dan gezegd: “dat heeft er alles mee te maken.” Dan zegt ze “mijn leven draait rond werken en slapen. Wat verwacht je? Ik kan zelfs geen tijd vrijmaken voor mezelf.” Daarop heb ik haar gezegd: “dan denk ik dat je geen relatie met iemand moet aangaan.” Zij antwoordt met: “ik denk het ook.” Ik zei daarna: “Ik heb in het verleden ook meegemaakt wat jij nu meemaakt (een leven dat enkel bestaat uit werken) en je beseft niet wat voor een negatieve impact dat heeft op je leven omdat je er momenteel in zit.” Zij antwoordt met: “Er is niets aan te doen.” Ik heb haar dan geantwoord met: “oké dan”. Zij stuurt terug: “oké”

Nadien hebben we ‘s avonds niets meer gestuurd naar elkaar. Dus hier zijn we dan… ik zit te denken om haar niets te sturen vandaag tenzij ze daarop terugkomt. Als ze niets stuurt, dan ga ik haar ‘s avonds vragen om duidelijk/serieus te zijn met mij en de knoop door te hakken. Gaan we door of niet. Want als zij niet klaar is voor een relatie wegens andere prioriteiten, dan is dat helemaal oké. Maar zij moet mijn tijd niet zitten verdoen denk ik dan. Wat denken jullie van deze aanpak? Of zit ik te overdenken? Hoe zou ik dit best aanpakken?
Heb ik al gezegd dat deze het niet zal worden? Want ik blijf er bij dat deze het niet zal worden. Kijk, relaties vormen en onderhouden dat is niet eenvoudig. Iedereen zal je dat zeggen en dat klopt. Maar *dit* is niet wat ze daarmee bedoelen. Mensen die bij elkaar willen zijn, die vinden vrij eenvoudig manieren om bij elkaar te zijn (ook al is het niet fysiek in dezelfde ruimte). Dit heeft een enorme nasmaak van twee mensen die niet ‘nog eens’ terug in de jachtvelden willen terechtkomen maar eigenlijk ook wel weten dat het voor hen geen ‘wigwam, sweet wigwam’ zal worden.
 
Terug
Bovenaan