Het grote BeyondGaming Dating topic

Wanneer ik iedereen lees… “matchen qua leefritme”, “matchen qua dit en dat”, “minimumvereisten”, “te veel sport”, “te weinig sport”, bla bla bla… dan verwondert het mij niet waarom er zo veel singles zijn in depressie omdat ze niet de “goede match” vinden, of waarom er zo veel echtscheidingen zijn en relaties niet werken. Waarom stellen mensen zo veel eisen? De jongeren van vandaag zijn zo verwend en egoïstisch dat ze alles verwachten zoals zij willen. De wereld draait rond hen. Neen, je kan nooit verwachten dat alles 100% is zoals jij wil. Je partner zal eigenschappen hebben die je minder aanstaan en vice versa, en de uitdaging is om het desondanks te doen werken. Koppels die dat inzien en samenwerken, zullen erin slagen om het levenslang uit te houden. Het jammere is dat de meesten dat niet kunnen of willen, want je leeft zogezegd maar één leven dat te kort is, dus je wil er het beste uit halen. Akkoord, er moet een minimum aan overeenkomsten zijn om het te doen werken, maar ik vind dat de dag van vandaag hierin overdreven wordt. De corona-pandemie was niet voldoende om ons een lesje te leren. Misschien kan een nucleaire wereldoorlog beter werken.
Ja uiteraard, het is tijd voor een apocalyps zodat "de jongeren" minder egoïstisch worden en van het straat geraken. Dit omdat enkele dertigers op een forum zoeken naar een partner die wat compatibel is.
 
Wanneer ik iedereen lees… “matchen qua leefritme”, “matchen qua dit en dat”, “minimumvereisten”, “te veel sport”, “te weinig sport”, bla bla bla… dan verwondert het mij niet waarom er zo veel singles zijn in depressie omdat ze niet de “goede match” vinden, of waarom er zo veel echtscheidingen zijn en relaties niet werken. Waarom stellen mensen zo veel eisen? De jongeren van vandaag zijn zo verwend en egoïstisch dat ze alles verwachten zoals zij willen. De wereld draait rond hen. Neen, je kan nooit verwachten dat alles 100% is zoals jij wil. Je partner zal eigenschappen hebben die je minder aanstaan en vice versa, en de uitdaging is om het desondanks te doen werken. Koppels die dat inzien en samenwerken, zullen erin slagen om het levenslang uit te houden. Het jammere is dat de meesten dat niet kunnen of willen, want je leeft zogezegd maar één leven dat te kort is, dus je wil er het beste uit halen. Akkoord, er moet een minimum aan overeenkomsten zijn om het te doen werken, maar ik vind dat de dag van vandaag hierin overdreven wordt. De corona-pandemie was niet voldoende om ons een lesje te leren. Misschien kan een nucleaire wereldoorlog beter werken.
Ok, start een relatie met iemand waar het niet mee matcht, maak wat kinderen om toch binding te vinden om dan toch nog te scheiden wanneer ge elkaar uiteindelijk genoeg haat en veel plezier met dan tot het einde der tijden elkaars ogen uit te willen steken.

Complete onzin.
 
Ik ben nu al een aantal weken/maanden verder in mijn dateverhaal. Al veel dingen gedaan samen. We gaan vaak naar zee wandelen of naar de film, hij blijft heel vaak slapen bij mij, al een paar keer mee bij zijn vrienden geweest, hij al een paar keer mee geweest bij familie van mij. Klikt eigenlijk enorm goed langs beide kanten. De seks is ook geweldig, iets wat bij mijn vorige twee relaties een groot struikelpunt was.

Maar voor één of andere reden wil hij het (nog) geen relatie noemen, ondanks dat we exclusief elkaar daten en ganse dagen couple stuff doen :unsure: Oké, hij is aan het scheiden van zijn man na 22 jaar en is nog wat van de kaart door een andere stukgelopen relatie begin dit jaar, dus ik heb er wel begrip voor. Maar deze week belde zijn nieuwe buurvrouw aan en stelde hij mij voor als een "maat". :unsure: Wat ik nogal annoying en semi-kwetsend vond.

Maar langs de ene kant klopt het want we hebben in theorie geen relatie en dat is ook zo besproken. Maar het is dan vreemd dat hij mij bij zijn close vriendenkring wel telkens mee neemt en foto's van mij aan zijn familie toont, maar niet tegen de buurvrouw durft zeggen dat ik zijn vriend ben.

Maar bon, ik ga geen drama maken over de definitie die zijn buurvrouw heeft over mij. Maandag vertrekken we voor een week samen op vakantie. De eerste grote test? :)
 
Ik denk ook niet dat uw uiterlijk het probleem is.
Ge zit gewoon een beetje vast in een vicieuze cirkel: ongelukkig en weinig zelfvertrouwen omdat je niet van't straat geraakt, niet van het straat geraken omdat je ongelukkig bent en weinig zelfvertrouwen hebt.

't Is een beetje cliché, maar probeer dat los te laten dat je persé een lief moet hebben en leer gelukkig zijn met gewoon jezelf en jezelf te leren appreciëren om wie je bent. Je hebt er alleen maar mee te winnen, want als je daarin slaagt ga je gewoon gelukkiger zijn en veel kans komt die partner dan vanzelf wel.
Ik heb eigenlijk nog nergens een goeie manier tegengekomen om gelukkig te worden met uzelf als je dat niet bent. Als je niet gelukkig bent met jezelf, waar haal je de positieve noten dan vandaan? Er is maar 1 jij, en die is ongelukkig. Als je er zelf niet in gelooft, hoe keer je dat dan om? Tenzij je een split personality hebt en die andere toevallig wel gelukkig is, lijkt mij dat zo een onoverkomelijk iets. Mij lukt het in alle geval nog niet. Ben wel jaloers op mensen die in de put zitten, een of ander zelfhulpboek lezen of een "klik" maken en vertrokken zijn naar een beter leven. Ik snap dat niet en ik kan het niet.
 
Ik heb eigenlijk nog nergens een goeie manier tegengekomen om gelukkig te worden met uzelf als je dat niet bent. Als je niet gelukkig bent met jezelf, waar haal je de positieve noten dan vandaan? Er is maar 1 jij, en die is ongelukkig. Als je er zelf niet in gelooft, hoe keer je dat dan om? Tenzij je een split personality hebt en die andere toevallig wel gelukkig is, lijkt mij dat zo een onoverkomelijk iets. Mij lukt het in alle geval nog niet. Ben wel jaloers op mensen die in de put zitten, een of ander zelfhulpboek lezen of een "klik" maken en vertrokken zijn naar een beter leven. Ik snap dat niet en ik kan het niet.
Dat is absoluut een minderheid ook. Maar een goeie psycholoog kan je hierin zeker helpen. Tot op een bepaalde hoogte. Soms zijn mensen ZO verkeerd geprogrammeerd (door opvoeding, zware pesterijen,...) Dat ook dat niet zal helpen "want die zegt dat vast alleen maar omdat ik haar/hem ervoor betaal" etc.

Ik beweer niet dat jij een hopeloos geval bent, gedoemd tot een leven vol zwarte gedachten, laat me dat duidelijk stellen. Maar een mirakel oplossing zoals een boek lezen ... Daar geloof ik ook niet in.
 
Ik ben nu al een aantal weken/maanden verder in mijn dateverhaal. Al veel dingen gedaan samen. We gaan vaak naar zee wandelen of naar de film, hij blijft heel vaak slapen bij mij, al een paar keer mee bij zijn vrienden geweest, hij al een paar keer mee geweest bij familie van mij. Klikt eigenlijk enorm goed langs beide kanten. De seks is ook geweldig, iets wat bij mijn vorige twee relaties een groot struikelpunt was.

Maar voor één of andere reden wil hij het (nog) geen relatie noemen, ondanks dat we exclusief elkaar daten en ganse dagen couple stuff doen :unsure: Oké, hij is aan het scheiden van zijn man na 22 jaar en is nog wat van de kaart door een andere stukgelopen relatie begin dit jaar, dus ik heb er wel begrip voor. Maar deze week belde zijn nieuwe buurvrouw aan en stelde hij mij voor als een "maat". :unsure: Wat ik nogal annoying en semi-kwetsend vond.

Maar langs de ene kant klopt het want we hebben in theorie geen relatie en dat is ook zo besproken. Maar het is dan vreemd dat hij mij bij zijn close vriendenkring wel telkens mee neemt en foto's van mij aan zijn familie toont, maar niet tegen de buurvrouw durft zeggen dat ik zijn vriend ben.

Maar bon, ik ga geen drama maken over de definitie die zijn buurvrouw heeft over mij. Maandag vertrekken we voor een week samen op vakantie. De eerste grote test? :)
Het lijkt me dat het heel goed gaat tussen jullie twee. Ik zou je nieuwe partner gewoon de tijd geven, zo'n breuk na 22 jaar kan er bij velen toch zwaar inhakken. Ik duim met je mee dat je relatie binnenkort ook officieel erkent wordt als een relatie ;)
 
Ik heb eigenlijk nog nergens een goeie manier tegengekomen om gelukkig te worden met uzelf als je dat niet bent. Als je niet gelukkig bent met jezelf, waar haal je de positieve noten dan vandaan? Er is maar 1 jij, en die is ongelukkig. Als je er zelf niet in gelooft, hoe keer je dat dan om? Tenzij je een split personality hebt en die andere toevallig wel gelukkig is, lijkt mij dat zo een onoverkomelijk iets. Mij lukt het in alle geval nog niet. Ben wel jaloers op mensen die in de put zitten, een of ander zelfhulpboek lezen of een "klik" maken en vertrokken zijn naar een beter leven. Ik snap dat niet en ik kan het niet.

Ik denk ook helemaal niet dat dat evident is hoor. En jammer genoeg bestaan daar geen mirakeloplossingen voor. Maar vaak denken mensen die ongelukkig zijn dat een partner die mirakeloplossing is. En zo werkt het ook niet. Dat legt ook enorm veel druk op die andere persoon die jou dan maar gelukkig moet maken. En er zullen er wel te vinden zijn die eerder een project dan een partner zoeken, maar dat gaat u al zeker geen goeie stabiele relatie bieden. Uiteindelijk gaatde oplossing toch ergens uit jezelf moeten komen (met eventueel hulp van een psycholoog ofzo).
 
Kleine update vanuit mijn kant (en een klein vraagje op het einde):

Tot nu toe ging alles goed, zelfs beter als een paar weken geleden. Het meisje waarmee ik date toont meer initiatief door af en toe berichten te sturen hoe het gaat maar ik heb het gevoel dat ik nog steeds degene ben die bepaalde zaken op gang moet trekken, vragen stel, voorstel om eens te bellen, … ik zou zeggen dat ik 70% van de tijd initiatief neem. Ik geef haar af en toe complimenten maar zij heeft me tot nu toe geen enkel compliment gegeven, noch over mijn uiterlijk noch over mijn persoonlijkheid. Wanneer we sms’en antwoordt zij telkens na een paar uur. No big deal, want zij werkt en heeft een leven dus dat stoort me ook niet. Wij bellen elkaar bijna elke avond op omdat we doorheen de dag niet veel contact kunnen houden. Ik ben degene die tot nu toe altijd heeft gevraagd of ze wil bellen. Ik werk overdag en zij doet de nachtshift, ze eindigt haar werk rond 1u ‘s ochtends. Dus wanneer ik slaap is zij wakker en vice versa. Als workaround blijf ik telkens ‘s avonds laat op om tijd met haar door te brengen aan de telefoon en te vragen hoe het gaat, hoe haar dag was. Als we bellen zitten we telkens 2u te praten over alles en nog wat, en brengen we een leuke tijd door. Zij geeft dit zelf ook aan. Soms blijf ik op tot 3u ‘s ochtends, waarna ik dezelfde ochtend rond 7-8u moet opstaan voor het werk. Dit vraagt een tol en ik geraak moe waardoor ik sommige dagen haar zeg dat ik vroeger ga slapen en niet kan bellen omdat ik moe ben. Zo recupereer ik wat slaap. Zij is hier ook van op de hoogte want dit hebben we al eens besproken, ik heb haar gezegd dat het soms moeilijk is voor mij. Maar zij stelt bijvoorbeeld niet voor om de rollen eens om te draaien, dat zij eens wat vroeger opstaat om te kunnen bellen met mij. Zo zou “de last” gelijk verdeeld zijn…

Nu, gisteren ben ik wat vroeger gaan slapen wegens vermoeidheid. Ik heb dit haar ook gisterenavond laten weten. Zij heeft me slaapwel gewenst, dus alles is oke tot daar toe. (Wij hadden de dag voordien de avond al gebeld.) Vandaag heb ik haar voorgesteld rond 17:30 of ze ‘s avonds zou willen bellen om wat bij te praten. Ik heb geen antwoord gekregen maar ondertussen zag ik wel dat ze op instagram actief was. No big deal. Ik heb haar nadien rond 21:30 terug een sms gestuurd om te laten weten dat ik ga slapen en haar een fijne avond gewenst. (Ik ga niet tot de ochtend zitten wachten op een sms van haar terwijl ze de opportuniteit had om iets te laten weten. Ik heb ook een leven en moet de volgende dag gaan werken.) Ik heb nadien binnen 10 minuten een sms ontvangen: “ik had het druk, ik kon niet schrijven. Als je moet slapen, ga dan slapen, goeieavond”. En ze heeft me nadien direct ook 1x gebeld. Maar ik heb niet opgenomen want ik wou gaan slapen, ik was moe en didn’t want to deal with it - wetende dat zij 4 uur lang geen sms kon sturen wegens drukte op het werk, maar wel actief kon zijn op instagram, en dan opeens binnen de 10 min wel een sms kan sturen wanneer ik zeg dat ik ga slapen. Iets in me zegt dat hier iets niet klopt. En ik snap ook haar antwoord niet: “Als je moet slapen, ga dan slapen”. Dat komt toch agressief over alsof ze boos is en was nergens voor nodig? Zit zij met m’n voeten te spelen / houdt ze me aan het lijntje?
Ik zeg dit met respect en goede bedoelingen: ik denk dat jij even het daten moet laten. Zoveel overdenken en analyseren is ongezond, energievretend en ultimately nutteloos. Deze vrouwen (meisjes?) zijn niet de juiste voor jou en mits wat tijd zonder dates kan je misschien beter plaatsen wie of wat dat dan wel is.
 
Ik zeg dit met respect en goede bedoelingen: ik denk dat jij even het daten moet laten. Zoveel overdenken en analyseren is ongezond, energievretend en ultimately nutteloos. Deze vrouwen (meisjes?) zijn niet de juiste voor jou en mits wat tijd zonder dates kan je misschien beter plaatsen wie of wat dat dan wel is.
Ik ga akkoord dat ik soms wat overdenk en bepaalde zaken aan mezelf moet verbeteren, maar ik vertrouw mijn instinct ook. Het heeft me tot nu toe niet in de steek gelaten. Ik heb die denkoefening over wie/wat bestemd is voor mij al een tijdje geleden gedaan en ben tot de conclusie gekomen dat mijn droomvrouw niet bestaat of dat de kans miniem is dat ik ze tegenkom. Aangezien ik niet alleen wil oud worden en sterven, probeer ik te settlen met iemand die het best aanleunt bij wat ik zoek.
 
Ik ga akkoord dat ik soms wat overdenk en bepaalde zaken aan mezelf moet verbeteren, maar ik vertrouw mijn instinct ook. Het heeft me tot nu toe niet in de steek gelaten. Ik heb die denkoefening over wie/wat bestemd is voor mij al een tijdje geleden gedaan en ben tot de conclusie gekomen dat mijn droomvrouw niet bestaat of dat de kans miniem is dat ik ze tegenkom. Aangezien ik niet alleen wil oud worden en sterven, probeer ik te settlen met iemand die het best aanleunt bij wat ik zoek.
Wat we hier zien is natuurlijk maar een fractie van wat je doet maar je kan die 'soms' wel vervangen door quasi altijd. Toch op basis van jouw berichten. Jouw instinct volgen is best ok maar ook hier kan je in doordraaien. Ik wil ermee zeggen dat je hier ook self-fulfilling prophecy mee kunt teweegbrengen. Want (on)bewust zal je daar jouw acties aan aanpassen. Dat verhindert enerzijds een open kijk naar de zaken en anderzijds zorgt het ervoor dat je een soort eigen 'cancelculture' inbouwt. Want hoe jij je opstelt zorgt ervoor dat je de kansen niet grijpt die de situatie biedt.

Ik vind jouw laatste zin ook wat gek geformuleerd. Of het is toch mijn interpretatie dat het lijkt alsof je iedereen buiten die droomvrouw als enigszins minderwaardig zou kunnen beschouwen. Al is mijn woordkeuze misschien ook helemaal kort door de bocht/van de pot gerukt.

Het valt me op dat je de neiging hebt om zwart-wit te denken, je weinig of niet kan afwijken van 't beeld dat je voor jou hebt. Ik wil geen woorden in de mond leggen dus ik ga niets specifiek benoemen maar heb je ooit testen ondergaan waar bepaalde termen vielen? Ik hou niet van hokjesdenken maar misschien kan het handig zijn één of meerdere hokjes te verkennen om naderhand uit te breiden naar een algemene visie? Op die manier kan je misschien genuanceerder worden.

Ik noem mezelf af en toe wel een meesterhypocriet want ik geef wel advies of doe een poging om bepaalde topics aan te snijden maar vaak doe ik het zelf niet. Ik zelf weinig tot geen ervaring in functie van het datinggebeuren maar ik analyseer wel wat ik zie en dus ook interacties van anderen. Misschien moet ik zelf eens beginnen leven maar dan bots ik mogelijks op soortgelijke problemen zoals de jouwe. Ervaring is immers belangrijk om juiste inschattingen te kunnen maken maar als je in een vicieuze cirkel zit waardoor die ervaring uitblijft, nja, dan zit je met een probleem.

Het probleem zit vaak ook tussen de oren (waaronder het overdenken, voor eigen belemmeringen zorgen of gewoon zelfsabotage).
 
Om uit eigen ervaring te spreken: Dat non-stop overdenken en kapot analyseren is een garantie op een ongelukkig leven. Been there, done that en het heeft mij geen stap vooruit gebracht. Niet dat nadenken en analyseren problematisch is, maar dat tot in het extreme trekken wel.

giphy.gif
 
Gisterenavond een discussie gehad met haar om te vragen hoe het nu zit met ons. Ze heeft gezegd dat zij geen gevoelens heeft ontwikkeld (mede omdat we niet in hetzelfde land wonen en meer tijd in persoon zouden moeten doorbrengen). Te begrijpen natuurlijk, maar helemaal niets voelen… doet je toch wel het een en het ander afvragen. Hebben al onze gesprekken tot nu toe dan geen enkel effect gehad op haar? Dan heb ik aangehaald wat het nut is om te blijven daten en heb ik een voorbeeld aangehaald dat als je iemand voor de eerste keer ziet en niets voelt vanbinnen, dan zal dat niet werken. Daarop heeft ze gezegd dat dat iets anders is. En dat toen ze me voor de eerste keer had gezien, dat ze me zag zitten qua looks en de manier waarop ik praat. Anders zou ze niet met me daten. Het is volgens haar een kwestie van tijd dat gevoelens ontwikkelen. Ondertussen is het al een maand dat we daten. Dus we zullen wel zien zeker… het probleem is dat ik tot nu toe altijd heb gedate met vrouwen die “makkelijk” waren. Zowel qua gevoelens (zij hebben snel verbondenheid gehad met mij of dat leek erop) als fysiek (al na een paar dates seks). Waarschijnlijk geeft dat mij een vertekend beeld van de realiteit en heb ik het daarom nu wat moeilijker met iemand die haar tijd neemt. Maar voorlopig heb ik het er wel voor over. Zolang we geen grote struikelblokken tegenkomen.

Wat we hier zien is natuurlijk maar een fractie van wat je doet maar je kan die 'soms' wel vervangen door quasi altijd. Toch op basis van jouw berichten. Jouw instinct volgen is best ok maar ook hier kan je in doordraaien. Ik wil ermee zeggen dat je hier ook self-fulfilling prophecy mee kunt teweegbrengen. Want (on)bewust zal je daar jouw acties aan aanpassen. Dat verhindert enerzijds een open kijk naar de zaken en anderzijds zorgt het ervoor dat je een soort eigen 'cancelculture' inbouwt. Want hoe jij je opstelt zorgt ervoor dat je de kansen niet grijpt die de situatie biedt.
Je bent niet volledig verkeerd op dit vlak. Maar soms kan een mens er niet veel aan doen omdat het nu eenmaal een deel van het karakter is. Dat is moeilijk om te veranderen. Maar het besef op zich, is al een goed begin om het “in controle” te houden of te proberen.

Ik vind jouw laatste zin ook wat gek geformuleerd. Of het is toch mijn interpretatie dat het lijkt alsof je iedereen buiten die droomvrouw als enigszins minderwaardig zou kunnen beschouwen.
Vroeger wel. Maar nu probeer ik in te zien welke meerwaarde dit kan hebben voor mij als persoon. Misschien kan ik daardoor meer halen uit het leven dan als ik met mijn droomvrouw zou samen zijn. Of misschien zit ik mezelf te sussen. Ik probeer er wel het positieve van in te zien.

Het valt me op dat je de neiging hebt om zwart-wit te denken, je weinig of niet kan afwijken van 't beeld dat je voor jou hebt. Ik wil geen woorden in de mond leggen dus ik ga niets specifiek benoemen maar heb je ooit testen ondergaan waar bepaalde termen vielen? Ik hou niet van hokjesdenken maar misschien kan het handig zijn één of meerdere hokjes te verkennen om naderhand uit te breiden naar een algemene visie? Op die manier kan je misschien genuanceerder worden.
Daar leg je de vinger op de wonde. Het zwart-wit denken is de reden waarom ik het soms moeilijk heb met bepaalde zaken. Ik moet daar vanaf, en dat probeer ik ook. Maar dat is niet altijd makkelijk.

Ik heb tot nu toe geen testen ondergaan of hokjes verkend. Ik snap niet zo goed wat je daarmee bedoelt. Testen op psychologisch vlak? Nee, nog nooit gedaan. Hokjes, gelijk vrouwen van plezier? Ik zou niet weten hoe het uitproberen van verschillende vrouwen in hokjes/glazen mij een meer algemene visie kan geven.

Het probleem zit vaak ook tussen de oren (waaronder het overdenken, voor eigen belemmeringen zorgen of gewoon zelfsabotage).
Dat besef ik maar al te goed…

Om uit eigen ervaring te spreken: Dat non-stop overdenken en kapot analyseren is een garantie op een ongelukkig leven. Been there, done that en het heeft mij geen stap vooruit gebracht. Niet dat nadenken en analyseren problematisch is, maar dat tot in het extreme trekken wel.
Ik zit nu in een fase waarin ik dat ook besef. Het heeft mijn leven niet gelukkiger gemaakt, integendeel. En ik probeer dat nu te verbeteren/recht te zetten.
 
Nee, da's een ghoul uit Fallout 3 :)

 
Gisterenavond een discussie gehad met haar om te vragen hoe het nu zit met ons. Ze heeft gezegd dat zij geen gevoelens heeft ontwikkeld (mede omdat we niet in hetzelfde land wonen en meer tijd in persoon zouden moeten doorbrengen).

Dit heb je toch niet vermeld ervoor? Dat zij in een ander land zit?
 
Terug
Bovenaan