Het grote BeyondGaming Dating topic

Ik ben 31 en ik heb nog nog niks "meegemaakt" zeg maar.

Basically door te overdenken en mezelf geen leven te gunnen. Dat heeft schade met zich meegebracht, mogelijks nog meer dan de schooltijd. Het leven is één gigantisch groot experiment met talloze deelexperimenten. Het is de bedoeling dat je deelneemt en niet dat je jezelf (on)bewust uitsluit/langs de kant zet.

Je kan het een beetje vergelijken met een vogel die boven de stad vliegt. Die ziet alles gebeuren maar die neemt er niet actief aan deel.

Of nog een analogie. Katten. Meer bepaald kittens. Die zet je best een periode bij elkaar omdat ze dan evenwichtig kunnen opgroeien.
Klinkt gek maar ik identificeer me soms als een kat (passief natuurlijk) maar er zit best wel wat gelijkenis in.
Ik ben eigenlijk een soort stray cat die ergens zichzelf kan zijn en daardoor kan openbloeien.

Zijn er hier geen single (cat)ladies die een stray cat willen opvangen? 😻

Klinkt ergen dan het is maar de analogie heeft wel gemeenschappelijke kenmerken (of check YT/FB/kattenfilmpjes).
Ik was ook een laatbloeier, maar alles kan nog.

Ik zie eruit als een super nerd, en ben zeker niet knap, maar heb zo nu en dan toch een match op een datingapp. Het is vooral een "waiting game". Waar mooie mannen meerdere matches per dag/week hebben, is het voor de onknappe mannen misschien maar eentje per maand. Maar dat is niet erg, die ene kan precies zijn wat je zocht. Vooral een kwestie van geduld dus.
 
Ik ben 31 en ik heb nog nog niks "meegemaakt" zeg maar.

Basically door te overdenken en mezelf geen leven te gunnen. Dat heeft schade met zich meegebracht, mogelijks nog meer dan de schooltijd. Het leven is één gigantisch groot experiment met talloze deelexperimenten. Het is de bedoeling dat je deelneemt en niet dat je jezelf (on)bewust uitsluit/langs de kant zet.

Je kan het een beetje vergelijken met een vogel die boven de stad vliegt. Die ziet alles gebeuren maar die neemt er niet actief aan deel.

Of nog een analogie. Katten. Meer bepaald kittens. Die zet je best een periode bij elkaar omdat ze dan evenwichtig kunnen opgroeien.
Klinkt gek maar ik identificeer me soms als een kat (passief natuurlijk) maar er zit best wel wat gelijkenis in.
Ik ben eigenlijk een soort stray cat die ergens zichzelf kan zijn en daardoor kan openbloeien.

Zijn er hier geen single (cat)ladies die een stray cat willen opvangen? 😻

Klinkt ergen dan het is maar de analogie heeft wel gemeenschappelijke kenmerken (of check YT/FB/kattenfilmpjes).
Eerlijk gezegd klink je een beetje als zo'n zonderling die zichzelf ongeloofelijk interessant vindt, maar daar alleen in staat. In plaats van allerhande vreemde zaken neer te schrijven over hoe je je met katten identificeert zou ik al die omkadering en dat theater proberen te laten vallen en eens rationeel naar mezelf kijken.

En daarna kan je dan jezelf eens gewoon openstellen als een menselijk wezen en mensen leren kennen ofzo?

Het klinkt aanvallend, sorry, maar deze post geeft mij (en vele anderen denk ik) gewoon de kriebels.
 
Eerlijk gezegd klink je een beetje als zo'n zonderling die zichzelf ongeloofelijk interessant vindt, maar daar alleen in staat. In plaats van allerhande vreemde zaken neer te schrijven over hoe je je met katten identificeert zou ik al die omkadering en dat theater proberen te laten vallen en eens rationeel naar mezelf kijken.

En daarna kan je dan jezelf eens gewoon openstellen als een menselijk wezen en mensen leren kennen ofzo?

Het klinkt aanvallend, sorry, maar deze post geeft mij (en vele anderen denk ik) gewoon de kriebels.
Ik denk dat @Screw2020 het eerder bedoelde als metafoor, dan echt identificeren als een kat.
 
Ik was ook een laatbloeier, maar alles kan nog.

Ik zie eruit als een super nerd, en ben zeker niet knap, maar heb zo nu en dan toch een match op een datingapp. Het is vooral een "waiting game". Waar mooie mannen meerdere matches per dag/week hebben, is het voor de onknappe mannen misschien maar eentje per maand. Maar dat is niet erg, die ene kan precies zijn wat je zocht. Vooral een kwestie van geduld dus.
Je hebt hoe dan ook foto's nodig. O.a. daar knelt het schoentje. Ik ben nu een week naar Niedersachsen geweest en ik heb 0 foto's van mezelf na deze week. Veel van alles maar geen enkele van mezelf. Dat heeft er nooit ingezeten om selfies te nemen of weet ik veel wat. Geposeerde foto's zijn ook maar verkrampt/onnatuurlijk wat ze evenzeer zinloos maakt.

Eén van de zaken die ervoor zorgt dat online dating niet optimaal is/verloopt. Ik ben of was toch fan van OKCupid maar qua Belgisch publiek is het zeer magertjes. FB-dating zorgt voor geautomatiseerde voorstellen (krijgt de ander dan hetzelfde voorstel of is dat 'one-way'?). De rest is letterlijk vleeskeuring?

Ik heb al gedacht om kluizenaar te worden maar daar word ik helemaal niet happy van aangezien ik net menselijk contact nodig heb. Een chronisch tekort aan knuffels en, naar mijn gevoel, goede contacten is vrij destructief. Ik zeg het hier misschien dramatischer dan de werkelijkheid is maar da's 't gevoel alleszins. Terwijl ik "gewoon" moet doen. Go with the flow en dat soort bleh. Angsten jouw leven laten leiden is nog een aanvullertje qua destructief gebeuren.
 
Je hebt hoe dan ook foto's nodig. O.a. daar knelt het schoentje. Ik ben nu een week naar Niedersachsen geweest en ik heb 0 foto's van mezelf na deze week. Veel van alles maar geen enkele van mezelf. Dat heeft er nooit ingezeten om selfies te nemen of weet ik veel wat. Geposeerde foto's zijn ook maar verkrampt/onnatuurlijk wat ze evenzeer zinloos maakt.

Eén van de zaken die ervoor zorgt dat online dating niet optimaal is/verloopt. Ik ben of was toch fan van OKCupid maar qua Belgisch publiek is het zeer magertjes. FB-dating zorgt voor geautomatiseerde voorstellen (krijgt de ander dan hetzelfde voorstel of is dat 'one-way'?). De rest is letterlijk vleeskeuring?

Ik heb al gedacht om kluizenaar te worden maar daar word ik helemaal niet happy van aangezien ik net menselijk contact nodig heb. Een chronisch tekort aan knuffels en, naar mijn gevoel, goede contacten is vrij destructief. Ik zeg het hier misschien dramatischer dan de werkelijkheid is maar da's 't gevoel alleszins. Terwijl ik "gewoon" moet doen. Go with the flow en dat soort bleh. Angsten jouw leven laten leiden is nog een aanvullertje qua destructief gebeuren.
En pater? Dan heb je wel een hoop medebewoners als gezelschap :unsure:
 
Ik denk dat @Screw2020 het eerder bedoelde als metafoor, dan echt identificeren als een kat.
Ik zou het best interessant vinden welke gedachten/beelden ze verkregen toen ze het lazen.

Nu ben ik zelfs de Furious Screw. Ik vraag me af, los van mijn bericht dus in 't algemeen, waarom furry quasi per definitie een negatieve of zelfs beledigende connotatie heeft. Ik bedoel, bij mijn weten storen ze niemand? Mogelijks vaak uitspraken van mensen die zelfs bij 't idee huiveren? Raar hoe be/ver/oordelend men kan zijn. Nu ben ik wel offtopic aan het gaan maar ik heb veel bedenkingen.

Er zijn zoveel spectra in 't leven. Ofwel op een schaal van 0 tot 100 (bijvoorbeeld totaal geen interesse vs obsessie) of op een schaal van 50 - 0 - 50 waarbij 't middelpunt als neutraal aanzien wordt en de uiterste kwalijk kunnen zijn. Ik ga ervan uit dat, zolang men de extremen niet opzoekt, het best wel ok zal zijn. 't Belangrijkste is dat niemand van de betrokkenen schade ondervindt.

0 interesse in furry is ok. 100% lijkt me dan wel negatief maar dan is 80% misschien alsnog optimaal voor die persoon om een functioneel leven te hebben. Ik ken te weinig van het furry fandom om bewezen uitspraken erover te doen maar het kan een therapeutische kant hebben.

Dat even terzijde ^^
 
Ik zou het best interessant vinden welke gedachten/beelden ze verkregen toen ze het lazen.

Nu ben ik zelfs de Furious Screw. Ik vraag me af, los van mijn bericht dus in 't algemeen, waarom furry quasi per definitie een negatieve of zelfs beledigende connotatie heeft. Ik bedoel, bij mijn weten storen ze niemand? Mogelijks vaak uitspraken van mensen die zelfs bij 't idee huiveren? Raar hoe be/ver/oordelend men kan zijn. Nu ben ik wel offtopic aan het gaan maar ik heb veel bedenkingen.

Er zijn zoveel spectra in 't leven. Ofwel op een schaal van 0 tot 100 (bijvoorbeeld totaal geen interesse vs obsessie) of op een schaal van 50 - 0 - 50 waarbij 't middelpunt als neutraal aanzien wordt en de uiterste kwalijk kunnen zijn. Ik ga ervan uit dat, zolang men de extremen niet opzoekt, het best wel ok zal zijn. 't Belangrijkste is dat niemand van de betrokkenen schade ondervindt.

0 interesse in furry is ok. 100% lijkt me dan wel negatief maar dan is 80% misschien alsnog optimaal voor die persoon om een functioneel leven te hebben. Ik ken te weinig van het furry fandom om bewezen uitspraken erover te doen maar het kan een therapeutische kant hebben.

Dat even terzijde ^^
Er heeft maar 1 persoon iets vermeld over furries.
 
Eerlijk gezegd klink je een beetje als zo'n zonderling die zichzelf ongeloofelijk interessant vindt, maar daar alleen in staat. In plaats van allerhande vreemde zaken neer te schrijven over hoe je je met katten identificeert zou ik al die omkadering en dat theater proberen te laten vallen en eens rationeel naar mezelf kijken.

En daarna kan je dan jezelf eens gewoon openstellen als een menselijk wezen en mensen leren kennen ofzo?

Het klinkt aanvallend, sorry, maar deze post geeft mij (en vele anderen denk ik) gewoon de kriebels.

Hmmm, ik vraag me af welke gedachten/beelden er in jou opkwamen. Klinkt best interessant.
Vooral die zin "gewoon eens openstellen als een menselijk wezen en mensen leren kennen ofzo" Wat bedoel je hiermee? Dat ik een kattenbak heb en drink uit een kom en eet uit een voederbak?
Ik snap het even niet maar de hele nuance in 't verhaal lijkt me even verdwenen. Net zoals bij velen als ik de reacties zie. Stempels "Furry fandom".

Straf. Al zeg ik het zelf.

Ik vind analogieën leuk en meestal maken die de zaken gemakkelijker ter interpretatie maar nu dus helemaal niet.
 
Hmmm, ik vraag me af welke gedachten/beelden er in jou opkwamen. Klinkt best interessant.
Vooral die zin "gewoon eens openstellen als een menselijk wezen en mensen leren kennen ofzo" Wat bedoel je hiermee? Dat ik een kattenbak heb en drink uit een kom en eet uit een voederbak?
Ik snap het even niet maar de hele nuance in 't verhaal lijkt me even verdwenen. Net zoals bij velen als ik de reacties zie. Stempels "Furry fandom".

Straf. Al zeg ik het zelf.

Ik vind analogieën leuk en meestal maken die de zaken gemakkelijker ter interpretatie maar nu dus helemaal niet.
Er heeft 1 iemand iets vermeld over Furries en nu zie je andere posts in dat licht met je opmerkingen over kattenbakken en voederbakken, dat slaat gewoon op niets hé.

Dus neen, ik had het daar niet op en ik zie je niet met een staart in je gat uit een voederbak eten. Ik heb het over allerhande statements die gewoon geen nuance toevoegen maar eerder een soort camouflage lijken voor "ik ben niet zo vlot". Zet je daarover, en communcieer open en duidelijk, in plaats van jezelf weg te zetten als een of andere rare snuiter met allerhande theorieën over hoe je een vogel of een kat bent en een cat lady zoekt.

Ik ga het met Arno zeggen: Il y a des gens qui parlent beaucoup, mais ne disent rien du tout. Zelf ben ik een nogal rationeel persoon en dat soort post doet gewoon meerdere bullshit-alarmen afgaan.
 
Laatst bewerkt:
Er heeft maar 1 persoon iets vermeld over furries.
Vooraleer een persoon iets effectief zegt, zijn er waarschijnlijk al velen die al iets in vergelijkbare aard gedacht hebben.
Er zijn veel lezers maar heel weinig die actief bijdragen posten.
Mensen die denken dat het te raar is om te zeggen, het niet interessant genoeg vinden, denken dat iemand anders wel iets zal zeggen,...

De menselijke psychologie is heel interessant.

Mocht ik mezelf niet zo hard tegengehouden hebben had ik wel (broodnodige?) ervaringen meegemaakt hebben.
Mensen houden zichzelf eigenlijk teveel in uit angst. Al was het maar om scheef bekeken of zelfs helemaal afgekeurd te worden.

Ik denk er weer te veel over na maar 't zijn interessante concepten.

Een stukje te vergelijken met het bystandereffect. Er wordt iets gepost en dan is het wachten op de eerste die reageert. Als er iemand reageert gaan er al meerderen reageren en als ze herkenning zien komen er nog meer reacties. Dus ik ben van mening dat mensen meer hun gedacht moeten zeggen i.p.v. het in te slikken.

M'n moeder slikt quasi alles in en kropt alles op. Misschien een "extremer" voorbeeld maar wat een lijdensweg is me dat. Haarzelf continu wegcijferen etc.

Mochten meer mensen, op een constructieve wijze, hun gedachten zeggen, dan hadden we een mooiere wereld. Want dan kan je daar iets constructief mee doen.
 
Zo is de online screw altijd, die doet dat niet om zichzelf interessant te maken, die typt gewoon uit wat er zich in zijn hoofd afspeelt.

Hij neemt een klein stukje info, overanalyseert het en deelt die analyse dan uitvoerig. Hij heeft niet de sociale voelsprieten om te merken dat dit voor anderen vreemd of zelfs ronduit creepy over komt.

Ik kan enkel hopen dat sociale interacties hem IRL beter afgaan omdat hij dan lichaamstaal kan waarnemen en zichzelf wél kan aanpassen aan de andere dan.
 

Vooraleer een persoon iets effectief zegt, zijn er waarschijnlijk al velen die al iets in vergelijkbare aard gedacht hebben.
Er zijn veel lezers maar heel weinig die actief bijdragen posten.
Mensen die denken dat het te raar is om te zeggen, het niet interessant genoeg vinden, denken dat iemand anders wel iets zal zeggen,...

De menselijke psychologie is heel interessant.

Mocht ik mezelf niet zo hard tegengehouden hebben had ik wel (broodnodige?) ervaringen meegemaakt hebben.
Mensen houden zichzelf eigenlijk teveel in uit angst. Al was het maar om scheef bekeken of zelfs helemaal afgekeurd te worden.

Ik denk er weer te veel over na maar 't zijn interessante concepten.

Een stukje te vergelijken met het bystandereffect. Er wordt iets gepost en dan is het wachten op de eerste die reageert. Als er iemand reageert gaan er al meerderen reageren en als ze herkenning zien komen er nog meer reacties. Dus ik ben van mening dat mensen meer hun gedacht moeten zeggen i.p.v. het in te slikken.

M'n moeder slikt quasi alles in en kropt alles op. Misschien een "extremer" voorbeeld maar wat een lijdensweg is me dat. Haarzelf continu wegcijferen etc.

Mochten meer mensen, op een constructieve wijze, hun gedachten zeggen, dan hadden we een mooiere wereld. Want dan kan je daar iets constructief mee doen.
Die opmerking over furries kwam van 1 user en was luchtig/grappend bedoeld, daar moet je verder niets achter zoeken.
 
Vooraleer een persoon iets effectief zegt, zijn er waarschijnlijk al velen die al iets in vergelijkbare aard gedacht hebben.
Er zijn veel lezers maar heel weinig die actief bijdragen posten.
Mensen die denken dat het te raar is om te zeggen, het niet interessant genoeg vinden, denken dat iemand anders wel iets zal zeggen,...

De menselijke psychologie is heel interessant.

Mocht ik mezelf niet zo hard tegengehouden hebben had ik wel (broodnodige?) ervaringen meegemaakt hebben.
Mensen houden zichzelf eigenlijk teveel in uit angst. Al was het maar om scheef bekeken of zelfs helemaal afgekeurd te worden.

Ik denk er weer te veel over na maar 't zijn interessante concepten.

Een stukje te vergelijken met het bystandereffect. Er wordt iets gepost en dan is het wachten op de eerste die reageert. Als er iemand reageert gaan er al meerderen reageren en als ze herkenning zien komen er nog meer reacties. Dus ik ben van mening dat mensen meer hun gedacht moeten zeggen i.p.v. het in te slikken.

M'n moeder slikt quasi alles in en kropt alles op. Misschien een "extremer" voorbeeld maar wat een lijdensweg is me dat. Haarzelf continu wegcijferen etc.

Mochten meer mensen, op een constructieve wijze, hun gedachten zeggen, dan hadden we een mooiere wereld. Want dan kan je daar iets constructief mee doen.
Wel, ik heb mijn gedacht gezegd in twee uitgewerkte posts, en buiten een collectie woorden die ongetwijfeld goed klinkt in het dagboek van een tiener zie ik weinig om op te reageren.

Ik ga gewoon opnieuw verwijzen naar Arno hoor. Sorry.

Zo is de online screw altijd, die doet dat niet om zichzelf interessant te maken, die typt gewoon uit wat er zich in zijn hoofd afspeelt.

Hij neemt een klein stukje info, overanalyseert het en deelt die analyse dan uitvoerig. Hij heeft niet de sociale voelsprieten om te merken dat dit voor anderen vreemd of zelfs ronduit creepy over komt.

Ik kan enkel hopen dat sociale interacties hem IRL beter afgaan omdat hij dan lichaamstaal kan waarnemen en zichzelf wél kan aanpassen aan de andere dan.
Ik heb enkel de online versie om op af te gaan natuurlijk. Ik blijf dan ook bij:
"Zet je daarover, en communcieer open en duidelijk, in plaats van jezelf weg te zetten als een of andere rare snuiter met allerhande theorieën over hoe je een vogel of een kat bent en een cat lady zoekt."
Waarmee ik niet zeg dat het makkelijk is of instantaan, maar ik vind "zo is hij nu eenmaal" nogal fatalistisch.
 
Er heeft 1 iemand iets vermeld over Furries en nu zie je andere posts in dat licht met je opmerkingen over kattenbakken en voederbakken, dat slaat gewoon op niets hé.

dus neen, ik had het daar niet op en ik zie je niet met een staart in je gat ui een voederbak eten. Ik heb het over allerhande statements die gewoon geen nuance toevoegen maar eerder een soort camouflage lijken voor "ik ben niet zo vlot". Zet je daarover, en communcieer open en duidelijk, in plaats van jezelf weg te zetten als een of andere rare snuiter met allerhande theorieën over hoe je een vogel of een kat bent en een cat lady zoekt.

Ik ga het met Arno zeggen: Il y a des gens qui parlent beaucoup, mais ne disent rien du tout. Zelf ben ik een nogal rationeel persoon en dat soort post doet gewoon meerdere bullshit-alarmen afgaan.
Zet je erover.

Wel dat is m'n doel denk ik. Ik moet uit een cyclus breken die al decennia aan de hang is. Zowel bij mij als nog verder in de geschiedenis (cfr. voorbeeld moeder). "Zet je erover" lijkt alsof het gewoon een drempeltje is waar je er moet overstappen.

Je wordt een rare snuiter als je er te vaak over nadenkt. Net zoals je te diep ingaat op ASS en vooral de negatieve aspecten in de schijnwerpers zet.

Ik moet 'gewoon' doen aka buitenkomen. Ik heb veel liever een fysieke barrière dan een mentale barrière.
 
Zo is de online screw altijd, die doet dat niet om zichzelf interessant te maken, die typt gewoon uit wat er zich in zijn hoofd afspeelt.

Hij neemt een klein stukje info, overanalyseert het en deelt die analyse dan uitvoerig. Hij heeft niet de sociale voelsprieten om te merken dat dit voor anderen vreemd of zelfs ronduit creepy over komt.

Ik kan enkel hopen dat sociale interacties hem IRL beter afgaan omdat hij dan lichaamstaal kan waarnemen en zichzelf wél kan aanpassen aan de andere dan.
In real life heb je gelukkig meteen feedback. Iets wat op online media vaak uitblijft. Dus dan verlies je wel de nuance want dan kan je naar hartelust doordraven.

In real life lijkt het sowieso wel beter te gaan. Bij de VVM was het zoals bij een andere vereniging denk ik. Juist omdat het real life interactie is. De vraag is waarom ik dan wel allerlei drempels "uitvind" waardoor ik hetzelfde niet 'kan' toepas(sen) in andere settingen.
Mensen met veel contacten krijgen automatisch (on)bewust feedback waardoor ze aanpassingen kunnen doorvoeren. Ik vond m'n analogie hierin wel goed maar bon. Die leerschool heb ik onbewust geskipt toen ik het moest doen. Het lijkt naar mijn gevoel nog altijd alsof ik enkele van de 'noodzakelijke' trams gemist heb.


Er zijn gelukkig maar weinigen die zodanig verzonken zijn in hun gedachten.
 
Dat kunt gij wel zeggen als Panda!
1660566352507.gif
 
Terug
Bovenaan