Beetje realiteitszin? Zeker vrouwen met zulk hysterisch gedrag snap ik niet. Enerzijds zitten ze met een tikkende kinderwens wegens oplopende leeftijd, maar anderzijds knappen ze af op vanalles en nog wat.
Slaat op niet veel hé dit. Niet alle vrouwen hebben een tikkende kinderwens en als die zo zwaar aanwezig is zullen ze wel realistischer kijken naar hun opties ipv iedereen af te schieten voor een klein detail. Of denkt ge dat vrouwen zich zelf niet realiseren dat ze niet onbeperkt tijd hebben en dat een partner niet perfect kan/hoeft te zijn?
Als iemand freaky over details dan is het:
- geen detail voor haar
- iemand die zich (nog) geen zorgen maakt over de hoeveelheid beschikbare partners (mogelijks zijn er veel of mogelijks wil ze evengoed alleen blijven)
Veel vrouwen zijn verpest door al dat online gedoe.
Zoals junkies verlangen naar het volgende shot, verlangen zij naar mannelijke bevestiging en aandacht.
Negeer alle vrouwen die constant bezig zijn met selfies, instagram en alles anders.
De enige reden dat vrouwen hiernaar zouden verlangen is dan ook dat er blijkbaar mannen genoeg zijn die over hun voeten vallen om élke vrouw te gaan beladen met lege complimenten. Gaan we nu echt gaan liggen beweren dat het de vrouwen zijn die online daten moeilijk maken want ze zijn hysterisch moeilijk en ze krijgen te veel aandacht?
Ik versta dat het frustrerend is hé, maar ge zit nu eenmaal bij online daten in een zeer ongefilterde pool te vissen: allerlei mensen zitten daar op met heel verschillende verwachtingen (tijdverdrijf, seks, relatie). In tegenstelling tot iemand leren kennen via een gezamelijke hobby (gamen, borspellen, reis, zelfde soort muziek/manier van uitgaan,...), Via vrienden (gelijkende waarden) of een specifieker medium gericht op wat gij van connectie zoekt (Speeddating voor relatie, feeld voor seks bv.) hebt ge dus vooral veel kans op geen match.
En iedereen is verpest door dat online gedoe. Ge matcht met iemand en poef dat moet een superinteressante, grappige convo zijn en snel leiden tot een date anders gaan we verder naar de andere. Voor veel mensen is dat alvast niet de realiteit bij het leren kennen van een partner: iemand die ge al langer kent, kan opeens toch interessanter blijken dan gedacht.
Ik vond, 10j geleden, afspreken creepy as hell! Dus ik stuurde eerst maanden berichten over en weer vooraleer ik dat aandurfde. En ik beschouwde me toen zeker niet als aandachtshoer die gewoon bevestiging wou. Ik wou gewoon een bepaald level van vertrouwen opgebouwd hebben (laag zelfbeeld/problemen met vertrouwen)
Mag iemand zèlf nog bepalen wat wel of niet comfortabel aanvoelt vooraleer er unaniem wordt beslist dat ze wel met je voeten aan het rammelen is?
Idem. Nu zou ik snel durven afspreken (denk ik, ik zit niet in de situatie van dagen) maar vroeger zou ik ook liever een paar maand gepalaverd hebben omdat ik te onzeker zou zijn (over mezelf en de oprechte interesse van de andere). Afhankelijk van de leeftijd en uw interesse in de gesprekspartner zou ik dus niet zomaar iemand afschrijven als puur voor de aandacht als die iets langer wil praten. Maar het mag natuurlijk, ge bepaalt zelf wat ge oké vindt en wat niet
.
)
