Mja om eerlijk te zijn heeft dat de relatie tussen mijn moeder en mezelf imo verstoord. Zij verkondigt overal wat een unieke band wij hebben omdat zij grotendeels alleen met mij was. Ik ervaar dat zo niet, in mijn ogen heeft zij mij niet laten kind zijn, mij niet laten mezelf zijn, omdat zij zodanig gefocust was op een nieuw gezin en hoe dat te doen werken. Als vrouw komt ergens de grootste druk op uw schouders, jij bent diegene die meestal zal instaan voor de boodschappen en het huishouden, jij bent diegene die vaak zal moeten proberen te bekomen dat uw pluskinderen opruimen, hun schoenen mooi in het rek zetten waar ze horen etc en tegelijkertijd proberen de ‘geliefde plusmama’ te worden die respect heeft voor de opvoedingsmethode van de echte mama en daarbij tegemoet komen aan de opvoedingswensen van uw eigen kind.
Daarnaast komt er een man in huis die plots zijn regels oplegt.
Ik vluchtte ieder weekend naar mijn grootouders. Daar kon ik mezelf zijn, daar voelde ik mij begrepen, thuis waren ze teveel gefocust op het doen werken. En ik voel die afstand nog steeds tussen mezelf en mama, daar zijn wij uit elkaar gegroeid.. Ik waardeer mijn stiefpa, nog steeds ondanks hun scheiding, dien mens heeft zijn best gedaan, maar als kind vond ik het een moeilijke situatie.
Gaan samenwonen met een nieuwe partner is al een hele aanpassing van elkaars gewoontes, laat staan dat je daar de opvoedingsmethoden van verschillende ex-koppels moet proberen in te laten passen.