Het grote BeyondGaming Dating topic

[Tonerider]

Ik heb eigenlijk nog nooit gedatet

Door dingen waar ik niet ga over uitweiden had ik in mijn tiener jaren al last van depressies en psychische problemen.
Dat heeft me jaren bezig gehouden dus in mijn 20’s ook nooit echt geprobeerd , ook geen one night stand dingen, mijn zelfbeeld was heel laag en ik kon totaal niet om met afwijzing of tegen de muur te lopen.

Anyway ondertussen zijn we al in de 30 en dunno maar voelt precies of ik geen zin meer heb om van 0 te beginnen met daten.
Enerzijds omdat ik te onzeker ben maar anderzijds omdat ik nooit psychisch 100% zal zijn en breakups of afwijzing heb ik geen zin in en die komen extra hard aan.
Verder zit ik ook op een leeftijd waar er al meteen kans is op een date dat ze al zegt van “ ik heb een kind “ of dit/dat , alle respect daarvoor maar niet voor mij.
Voorlopig houden we het dan ook maar op betekenisloze “boemboem” met meisjes die eigenlijk te knap voor mij zijn en waar ik zo nooit op zou durven afstappen in bv een dancing maar gelukkig doet geld de wereld draaien.

niet hetzelfde hier, maar toch ongeveer.
Mijn eerste lief was in het uitgaansleven en doordat ik gezopen had. Dan durf ik wel vrouwen aanspreken. Maar eigenlijk ook door mn maat die met de vriendin van haar begon te verkeren en zo ben ik dan toch met haar in contact gekomen. Maar dat was geen relatie om over naar huis te schrijven ondanks dat ze twee jaar geduurd heeft.
Dan vier jaar alleen (met geen ONS of daten)
Dan op aandringen van een maat mee op weekend geweest en daar mijn ex leren kennen. Niet dat het aan mij lag. We waren daar met heel veel en als we gingen wandelen, liep ik altijd alleen tussen de groepen in. Zij was (is) echter extreem extravert en is bij mij komen lopen. Ik was toen echter al gesettled in de gedachte van eeuwig alleen te zijn en zocht niet echt iemand. Maar zij heeft toen blijven contact zoeken en doordat zij veel babbelde, moest ik niet veel zeggen. En dat werkte (toch voor een tijd).

Maar voor de rest, nooit geen dates of zo. En nu zie ik het ook niet meer zitten, alhoewel ik wel genegenheid mis en best eenzaam kan zijn. Maar het zit niet goed met mijn zelfvertrouwen en dat straal ik ook uit. En dit topic en wat ik zie gebeuren in de maatschappij helpt ook niet om vertrouwen te krijgen in mezelf en in het vinden van een goede partner. Veel crazy bitches, anti-vaccinatie, complot-aanhangers. Ik heb een rustig, zacht, lief, stille partner nodig. En die vallen niet op in deze wereld en zijn precies ook gewoon zeldzaam. Bovendien heb ik schrik dat de lieve persoon thuis zou veranderen in een heks. Genoeg mensen met twee gezichten.

Voeg daar nog eens bij dat ik in de leeftijdsklasse zit waarin veel vrouwen al een kind hebben en ik dat absoluut niet wil en de groep wordt nog kleiner.

Bovendien zou ik niet weten hoe te daten. Hier lul ik er op los, maar IRL weet ik niets te zeggen. Ik weet amper conversatie te voeren met mijn mannelijke collega's en als ik tegen een vrouw moet spreken, klap ik helemaal dicht. Dan is Tonerider helemaal niet zo ad rem als hier. Dus kan je al inbeelden dat ik iets ga drinken of eten met een vrouw. Crickets chirping all around.

En dan mijn uiterlijk: met kleren aan schommelt mijn zelfbeeld tussen een vijf en (op zeldzame goede dagen) een zeven, met kleren uit (en zeker na het lezen van dit forum) een drie tot vijf.
Dus een ONS of sex na een eerste date zou sowieso al mislukken van de stress. Of alles moet in de pikkendonker gebeuren.

Maar ik mis het wel: uw hoofd op de schoot van uw partner kunnen leggen en dan de liefdevolle strelingen door het korte haar (met roos). Maar goed: ik heb zelfs geen zetel, dus dat gaat ook niet lukken.

 

[Mulan]

niet hetzelfde hier, maar toch ongeveer.
Mijn eerste lief was in het uitgaansleven en doordat ik gezopen had. Dan durf ik wel vrouwen aanspreken. Maar eigenlijk ook door mn maat die met de vriendin van haar begon te verkeren en zo ben ik dan toch met haar in contact gekomen. Maar dat was geen relatie om over naar huis te schrijven ondanks dat ze twee jaar geduurd heeft.
Dan vier jaar alleen (met geen ONS of daten)
Dan op aandringen van een maat mee op weekend geweest en daar mijn ex leren kennen. Niet dat het aan mij lag. We waren daar met heel veel en als we gingen wandelen, liep ik altijd alleen tussen de groepen in. Zij was (is) echter extreem extravert en is bij mij komen lopen. Ik was toen echter al gesettled in de gedachte van eeuwig alleen te zijn en zocht niet echt iemand. Maar zij heeft toen blijven contact zoeken en doordat zij veel babbelde, moest ik niet veel zeggen. En dat werkte (toch voor een tijd).

Maar voor de rest, nooit geen dates of zo. En nu zie ik het ook niet meer zitten, alhoewel ik wel genegenheid mis en best eenzaam kan zijn. Maar het zit niet goed met mijn zelfvertrouwen en dat straal ik ook uit. En dit topic en wat ik zie gebeuren in de maatschappij helpt ook niet om vertrouwen te krijgen in mezelf en in het vinden van een goede partner. Veel crazy bitches, anti-vaccinatie, complot-aanhangers. Ik heb een rustig, zacht, lief, stille partner nodig. En die vallen niet op in deze wereld en zijn precies ook gewoon zeldzaam. Bovendien heb ik schrik dat de lieve persoon thuis zou veranderen in een heks. Genoeg mensen met twee gezichten.

Voeg daar nog eens bij dat ik in de leeftijdsklasse zit waarin veel vrouwen al een kind hebben en ik dat absoluut niet wil en de groep wordt nog kleiner.

Bovendien zou ik niet weten hoe te daten. Hier lul ik er op los, maar IRL weet ik niets te zeggen. Ik weet amper conversatie te voeren met mijn mannelijke collega's en als ik tegen een vrouw moet spreken, klap ik helemaal dicht. Dan is Tonerider helemaal niet zo ad rem als hier. Dus kan je al inbeelden dat ik iets ga drinken of eten met een vrouw. Crickets chirping all around.

En dan mijn uiterlijk: met kleren aan schommelt mijn zelfbeeld tussen een vijf en (op zeldzame goede dagen) een zeven, met kleren uit (en zeker na het lezen van dit forum) een drie tot vijf.
Dus een ONS of sex na een eerste date zou sowieso al mislukken van de stress. Of alles moet in de pikkendonker gebeuren.

Maar ik mis het wel: uw hoofd op de schoot van uw partner kunnen leggen en dan de liefdevolle strelingen door het korte haar (met roos). Maar goed: ik heb zelfs geen zetel, dus dat gaat ook niet lukken.

Sorry, door die laatste alinea barste ik in lachen uit!

Maar ik snap het ergens wel. Alleen is dat zelfvertrouwen iets wat wél kan groeien.
Hell, mocht ik afspreken met 6 om ene te gaan drinken, ik zou bewust een legging en een coltrui aandoen, zoveel zelfvertrouwen heb ik nu!
(En ik erger me ook vaak aan zaken die de spiegel me toont!)

Maar dat toeklappen, heb je dat bij eender welke vrouw in eender welke situatie?
Stel dat er een teammeeting zou komen deze zomer en je wordt gelokt door Tomski zijn kookkunsten en ik ben er ook, zou je dan tegenover mij ook toeklappen?
Of is dat enkel in specifieke "koppelsituaties"?

 

[Tonerider]

Sorry, door die laatste alinea barste ik in lachen uit!

Maar ik snap het ergens wel. Alleen is dat zelfvertrouwen iets wat wél kan groeien.
Hell, mocht ik afspreken met 6 om ene te gaan drinken, ik zou bewust een legging en een coltrui aandoen, zoveel zelfvertrouwen heb ik nu!
(En ik erger me ook vaak aan zaken die de spiegel me toont!)

Maar dat toeklappen, heb je dat bij eender welke vrouw in eender welke situatie?
Stel dat er een teammeeting zou komen deze zomer en je wordt gelokt door Tomski zijn kookkunsten en ik ben er ook, zou je dan tegenover mij ook toeklappen?
Of is dat enkel in specifieke "koppelsituaties"?

neen, dat is algemeen zo en al sinds mijn jeugd. Als ik van school veranderde had ik ook twee maand nodig voor ik de klasomgeving als veilig aanvoelde en ik wat opener kwam. Maar dan nog was dat beperkt. Tijdens pauzes en zo stond ik dikwijls alleen. Ik had maar 1 of 2 personen waar ik me goed bij voelde.

1 op 1 met iemand praten vind ik enorm moeilijk en voel me dan steeds ongemakkelijk. Ik begin dan bijv. ook veel onder mijn neus te wrijven omdat ik schrik heb dat er een druppel of zo zou hangen. Verder struikel ik dan veel over woorden, kom ik niet op woorden, mankeert er iets aan de zinsbouw of weet gewoon niet wat te zeggen en het gesprek verder te zetten. Ik vind het heel moeilijk om te communiceren, terwijl ik weet dat ik het eigenlijk wel kan.
Het grappige is dat ik in een gekende groep wel veel lawaai durf maken, maar 1 op 1 is hel voor me.

Ook lezingen en presentaties kan ik vlot brengen, doordat ik weet wat ik kom brengen en me heb kunnen voorbereiden. De lerares NL heeft dat zelfs nog als commentaar geschreven bij een theaterstuk dat we op school moesten brengen: 'nu zag ik je openbloeien'.
En ook later heb ik nog voor groepen mensen gesproken en met de opleiding ook een presentatie moeten geven. Dat gaat dus alsof dat het niks is. Alles komt vloeiend, ik maak grapjes en kan reageren op wat er gebeurt. Maar o wee als ik daarna met iemand moet babbelen die ik niet echt ken, dan weet ik ineens niets meer te zeggen. En met vrouwen is dat nog een slag erger.

Dus de kans is groot dat ik jou zou tegenkomen en dan niet meer weet hoe ik me moet gedragen, ja.

Op zich is dat wel grappig, want 1 van mijn klasgenoten streamt en die volg ik ook en ben er bijna elke keer bij. En dan chat ik ook wel met hem. Maar overlaatst was hij tijdens het streamen ook op discord en dan gaf hij aan dat zijn volgers ook in discord voice mochten komen, maar dan panikeer ik al, dus dat doe ik dan niet, alhoewel ik hem wel goed ken en ook goed met hem overweg kan. Het idee van praten met iemand is beangstigend voor me. Ook bijv. voor multiplayer, alhoewel ik dit bijv. ook al met enkelen van de redactie gedaan heb. Het geeft me keiveel stress om IRL met mensen om te gaan, terwijl ik weet dat het een domme angst is en ook dat ik meestal wel in de smaak val als gesprekspartner. Dat is dan het erge: mensen voelen zich dikwijls wel op hun gemak bij mij doordat ik 'volgens mijn psychologe' rust en vriendelijkheid uitstraal. Terwijl ik tijdens een gesprek eigenlijk innerlijk constant in paniek ben en hoop dat iemand me komt halen zodat het gesprek kan stoppen.

 

[Mulan]

Dus het probleem is face2face communiceren als in zien én gehoord worden wanneer je geen "rol" aanneemt. Niet zozeer niet "kunnen" communiceren. Lijkt me idd behoorlijk kak.

 

[Tonerider]

dat is het zeker, vooral omdat ik zelf ook weet dat het belachelijk is en ik goede communicatie eigenschappen bezit zoals adrem en gevoel voor humor. Maar dat gaat allemaal in shutdown zodra ik in iemands ogen moet zien.

 

[Mulan]

dat is het zeker, vooral omdat ik zelf ook weet dat het belachelijk is en ik goede communicatie eigenschappen bezit zoals adrem en gevoel voor humor. Maar dat gaat allemaal in shutdown zodra ik in iemands ogen moet zien.

K zal een zonnebril dragen op @Tomski zijn poolparty, komt in orde!
Of nog beter, mijn bril uit, zie ik gewoon een vage schim in het zwart gekleed!

 

[Tonerider]

K zal een zonnebril dragen op @Tomski zijn poolparty, komt in orde!
Of nog beter, mijn bril uit, zie ik gewoon een vage schim in het zwart gekleed!

eugh, Mulan, tis niet omdat gij mij niet meer ziet dat ik u niet meer zie he.

 

[Mulan]

eugh, Mulan, tis niet omdat gij mij niet meer ziet dat ik u niet meer zie he.

Ik had het begrepen als "het idee dat de ander me aankijkt is creepy".

 

[Mr.Fingers]

Verder zit ik ook op een leeftijd waar er al meteen kans is op een date dat ze al zegt van “ ik heb een kind “ of dit/dat , alle respect daarvoor maar niet voor mij.

Als je het zo al gaat benaderen… ik ben ook de dertig al ruim voorbij, en dan is er inderdaad een kans dat er al een kind of echtscheiding of yaddayadda is. Maar dat is nog altijd maar een kans hè. Ik zit, as we speak, met mijn benen onder een dekentje met een dertiger zonder kind, zonder echtscheiding,… een dertiger die ik nooit zou hebben leren kennen als ik de sprong naar het daten niet gewaagd zou hebben een paar maanden geleden.

 

[Tonerider]

Ik had het begrepen als "het idee dat de ander me aankijkt is creepy".

mmm, zou ik eens moeten uitproberen. Eens naar een blindencentrum gaan en kijken of ik me daar ook ambetant voel.

Goh, het is eigenlijk meer dan enkel het aankijken, want anders zou ik bij discord voice er geen probleem mee mogen hebben. Imo is het meer tweeledig:
- Het idee dat ik met iemand moet converseren en een gesprek moet voeren en het interessant moet houden.
- de schrik dat de anderen iets aan me gaat opmerken dat niet hoort (snottebel, pellekes).

Dat laatste geeft bijv. ook stress voor met iemand te gaan eten. Allereerst heb ik essentiele tremors (bibberende handen) en bij stress wordt dat erger, dus soep eten wordt dan bijv. een echte uitdaging.
Maar als ik eet, moet ik om een of andere reden ook veel snuiten. Ik heb sowieso al wat 'neusproblemen', maar eten zorgt ervoor dat mijn neus ook begint te lopen (het enige sportieve aan me). Ja, dat geeft dan ook weer stress, want dan heb ik weer schrik dat er restjes hangen en sowieso is het 'raar' als ge elke vijf seconde uwe neus moet snuiten (zeker nu in covid-tijden). Dus dat fysieke maakt dat ik me nog meer op mijn ongemak voel. Allemaal dom, want meeste mensen negeren het gewoon of merken het zelf niet op, maar in mijn hoofd is het dan alle hens aan dek en struikelen de matrozen over elkaars voeten)

Bij het eerste is het ook deels omdat ik eigenlijk niet weet over wat babbelen. Mijn ex kon over alles babbelen. Over de zoon van de kinesist die zijn rijbewijs moest halen of over de kat van de buur haar tante, etc. Die schakelde van het ene onderwerp naar het andere over, als ze maar kon babbelen. Maar dat interesseert mij allemaal geen lap. Babbelen over koetjes en kalfjes is gewoon niet aan mij besteed.

 

[Chauffagist]

ONS of na eerste date of zelfs 2de date in bed duiken, het zou niets voor mij zijn. Zonder emotionele klik is er bij ook geen seksuele klik denk ik.

Bwa....

Horse girls... Je bent een dapperder man dan ik.

Horse-girls, soort apart hoor.

Maar als ik heb goed begrijp was hij een horse man

Ja, ik reed paard, maar geen jumping.

En nu dus 7 jaar samen? Proficiat. Het moeten niet allemaal slechte verhalen over Tinder zijn.

Haha, niet met die ambtenaar hoor...

 

[Tanuki_]

Ik herken mezelf in veel van wat ge zegt, @Tonerider (en @Noscoped420). Ik had vroeger en nu ook moeite met bepaalde situaties en sociale angst. Op school een paar keer in problemen gekomen omdat ik niet durfde bellen voor opdrachten of stages (nu ga ik ook bijna nergens waar ge niet online kunt reserveren), ook nooit echt op mijn gemak geweest bij 't uitgaan tenzij ik eerst wat alcool binnenkapte. Constant mij zorgen maken over dat er iets aan mijn gezicht zou hangen of tussen mijn tanden zou zitten waar niemand dan iets van zou zeggen en achteraf met mij lachen. Op school vroeger ook zeer veel moeite gehad als klasgenoten met iets lachten en ik was niet in on the joke, ook al was het iets onschuldig of had het zelf niet met mij te maken. Als ik een nieuwe job start duurt dat toch zeker een paar maanden voor ik goed durf babbelen tegen mensen (en vaak hebben ze dan al beslist dat ge een asociale zijt) ook al wil ik dat echt en vind ik iedereen aangename mensen. In een (kleine of grote) groep waar ik weinig of niemand ken sla ik ook serieus dicht. Zelf op Twitch durf ik niet kijken naar mensen met een kleine view count omdat ik mij dan zo... aanwezig voel. Ik kan het niet goed uitleggen, maar ik heb het idee dat ge wel begrijpt wat ik bedoel.

Door die angsten heb ik ook geen grote vriendenkring en ik schaam me daar soms wel om. Ik denk dan ook dat kerels dat een enorme afknapper gaan vinden en heb dan al geen zin meer om een poging te doen om iemand te vinden. Terwijl ik echt graag omga met (bepaalde) mensen en geen asociale ben, maar die interactie is gewoon heel erg lastig. 1 on 1 lukt me meestal wel op het moment zelf (of toch beter) maar dan heb ik het zeer lastig achteraf. Dan ga ik in mijn hoofd heel het gesprek opnieuw beleven en mezelf keihard afschieten op wat ik allemaal heb gezegd of zou gezegd moeten hebben (ik denk een beetje gelijk als uwe paniek maar dan achteraf), terwijl dat écht niet nodig is en ik best wel spontaan en vriendelijk en grappig overkom (van horen zeggen, sorry voor de humblebrag). Maar die zin om niet meer te daten is er bij mij ook vaak, gewoon omdat het soms al lastig is nog voor ge eraan begint.

Dat maakt daten natuurlijk wel niet makkelijk, maar ik ben dan ook weer te koppig om op te geven. Heb je al geprobeerd om qua dates meer activiteiten te doen dan gwn tegenover iemand zitten en babbelen? Ik heb dates gedaan waar we in een koffiezaak gwn wat gezelschapsspelletjes speelden, of in mijn geval is een wandeling met honden ook altijd een optie. In Gent is er nu zo'n game-café, lijkt mij ook nog plezant (dan kan je iedereen direct beoordelen op de Mario-Kart skills waar ze graag mee stoefen in dating profielen ) Maar dan kan je meer inspelen op wat er gebeurt en moet je niet zo een heel gesprek uit je mouw schudden. Dat helpt mij mij toch altijd, zeker in het begin.. En dan is er ook minder lege stilte als 't gesprek toch meevalt.



Er zijn trouwens zeker nog beschikbare 30 plussers die geen kinderen hebben en willen

 

[Pana]

Bwa....

Ja jij mss wel, ik snap dat anderen dat kunnen, maar ik voel er momenteel niks voor... Kan aan externe factoren liggen natuurlijk.

 

[Tonerider]

is dat laatste een uitnodiging?

Nee serieus, mijn psychologe heeft me wel aangemoedigd wat vrijwilligerswerk te gaan doen. Niet zozeer om iemand te vinden om te daten, maar eerder om wat tussen de mensen te zijn. Ik heb dat wel nodig, gewoon tussen mensen zijn zonder er perse contact mee te hebben. ondanks dat ik ook veel behoefte heb rust. Ik heb gewoon graag dat iemand in de buurt is, maar die mag niet te aanwezig zijn, als je begrijpt wat ik bedoel. t'is allemaal redelijk moeilijk....de bagage die je als mens soms meekrijgt, kan echt wel wegen.
En qua vrienden: tja, ik heb er momenteel eigenlijk geen een meer. Ik had een jeugdvriend, maar sinds mijn scheiding is dat contact ook enorm verwaterd. Dus eigenlijk loop ik redelijk eenzaam op deze aardkloot rond. Mijn moeder en dit forum is het enige echte sociale contact buiten de werkuren.

Qua daten heb ik nog nooit iets gedaan. Corona maakt het er ook wel niet gemakkelijker op om iets te gaan doen natuurlijk. Zo iets als mario-karten lijkt me wel leuk om te doen. dan weet ge al direct dat er toch een gemeenschappelijke interesse is.
Die streamer waar ik het eerder over had zit me ook aan te moedigen om er ook mee te beginnen. Langs de ene kant wil ik dat ook wel, maar dan moet ik mijne kop weer laten zien he. Maar het zou wel binnen een 'veilige' omgeving zijn (en ik kan een spiegel zetten om te checken of alles wel ok is)

 

[Biljart]

@Tonerider : hoe ervaar je dan telewerk?
Voor velen is de werkvloer ook een date-mogelijkheid.

 

[lammeken]

is dat laatste een uitnodiging?

Nee serieus, mijn psychologe heeft me wel aangemoedigd wat vrijwilligerswerk te gaan doen. Niet zozeer om iemand te vinden om te daten, maar eerder om wat tussen de mensen te zijn. Ik heb dat wel nodig, gewoon tussen mensen zijn zonder er perse contact mee te hebben. ondanks dat ik ook veel behoefte heb rust. Ik heb gewoon graag dat iemand in de buurt is, maar die mag niet te aanwezig zijn, als je begrijpt wat ik bedoel. t'is allemaal redelijk moeilijk....de bagage die je als mens soms meekrijgt, kan echt wel wegen.
En qua vrienden: tja, ik heb er momenteel eigenlijk geen een meer. Ik had een jeugdvriend, maar sinds mijn scheiding is dat contact ook enorm verwaterd. Dus eigenlijk loop ik redelijk eenzaam op deze aardkloot rond. Mijn moeder en dit forum is het enige echte sociale contact buiten de werkuren.

Qua daten heb ik nog nooit iets gedaan. Corona maakt het er ook wel niet gemakkelijker op om iets te gaan doen natuurlijk. Zo iets als mario-karten lijkt me wel leuk om te doen. dan weet ge al direct dat er toch een gemeenschappelijke interesse is.
Die streamer waar ik het eerder over had zit me ook aan te moedigen om er ook mee te beginnen. Langs de ene kant wil ik dat ook wel, maar dan moet ik mijne kop weer laten zien he. Maar het zou wel binnen een 'veilige' omgeving zijn (en ik kan een spiegel zetten om te checken of alles wel ok is)

Goh, bij mij is het wat gelijkaardig en ook weer niet.
Ik ben nooit een held geweest op datingvlak, heb een paar losse relaties gehad die van korte duur waren en dat was het.
Die waren ook vaak gebaseerd op toevallige ontmoetingen.
Nu zit ik in een uitzonderlijke situatie na een ongeval (handicap) en dat heeft mijn zelfbeeld echt doen kelderen.

Ik heb gelukkig wel een ruime vriendenkring waar ik altijd op kan rekenen, maar is toch niet hetzelfde.
Deze settelen zich ook allemaal en krijgen kinderen.
Ergens zit ik in een fase dat ik vrede neem met het eeuwig alleen blijven en toch iemand ontmoeten.
Ik zit op parship ook momenteel, maar vind dat toch geen succes.

 

[Tanuki_]

is dat laatste een uitnodiging?

Nee serieus, mijn psychologe heeft me wel aangemoedigd wat vrijwilligerswerk te gaan doen. Niet zozeer om iemand te vinden om te daten, maar eerder om wat tussen de mensen te zijn. Ik heb dat wel nodig, gewoon tussen mensen zijn zonder er perse contact mee te hebben. ondanks dat ik ook veel behoefte heb rust. Ik heb gewoon graag dat iemand in de buurt is, maar die mag niet te aanwezig zijn, als je begrijpt wat ik bedoel. t'is allemaal redelijk moeilijk....de bagage die je als mens soms meekrijgt, kan echt wel wegen.
En qua vrienden: tja, ik heb er momenteel eigenlijk geen een meer. Ik had een jeugdvriend, maar sinds mijn scheiding is dat contact ook enorm verwaterd. Dus eigenlijk loop ik redelijk eenzaam op deze aardkloot rond. Mijn moeder en dit forum is het enige echte sociale contact buiten de werkuren.

Qua daten heb ik nog nooit iets gedaan. Corona maakt het er ook wel niet gemakkelijker op om iets te gaan doen natuurlijk. Zo iets als mario-karten lijkt me wel leuk om te doen. dan weet ge al direct dat er toch een gemeenschappelijke interesse is.
Die streamer waar ik het eerder over had zit me ook aan te moedigen om er ook mee te beginnen. Langs de ene kant wil ik dat ook wel, maar dan moet ik mijne kop weer laten zien he. Maar het zou wel binnen een 'veilige' omgeving zijn (en ik kan een spiegel zetten om te checken of alles wel ok is)

Haha, eerder een statement gewoon

Ik volg sinds dit jaar muziekles en ik heb daar toch ook deugd van. Zoals uw psychologe zegt, niet dat ik daar direct beste vrienden of toekomstige partners ga vinden, maar gewoon fijn om onder te mensen zijn (en terwijl leer ik nog iets bij ook!)

Het is toch al iets dat ge het wel wilt, het is nu een kwestie van durven in combinatie met een manier vinden dat lukt voor u. Qua timing is het nu idd wel wat minder, maar de horeca is voorlopig nog open dus het kan wel. Als ge zo een spel speelt bv kijkt de andere partij ook veel meer naar het scherm en minder naar u(w gezicht), kan misschien ook helpen. Ik begrijp wel dat het wel makkelijker gezegd dan gedaan is, maar ik denk toch het proberen waard.

 

[Tonerider]

@Tonerider : hoe ervaar je dan telewerk?
Voor velen is de werkvloer ook een date-mogelijkheid.

ik werk nog steeds vijf dagen op kantoor.
Maar sowieso is het maar een klein bedrijf met, voor zover ik weet, weinig vrijgezellen en zelfs al zou ik op jacht gaan onder degene die en relatie hebben, zit er bijna niemand die me passend lijkt voor me (te jong/oud, extraverte karakters en meeste hebben kinderen).

Maar ik heb ook weinig contact met anderen. Iedere afdeling heeft zijn lokaal, dus ik heb enkel contact met de andere tekenaars en soms met de verkoop om iets van een project te overlopen, maar de vrouwen die op die afdeling zitten zijn extraverte personen.

Haha, eerder een statement gewoon

Ik volg sinds dit jaar muziekles en ik heb daar toch ook deugd van. Zoals uw psychologe zegt, niet dat ik daar direct beste vrienden of toekomstige partners ga vinden, maar gewoon fijn om onder te mensen zijn (en terwijl leer ik nog iets bij ook!)

Het is toch al iets dat ge het wel wilt, het is nu een kwestie van durven in combinatie met een manier vinden dat lukt voor u. Qua timing is het nu idd wel wat minder, maar de horeca is voorlopig nog open dus het kan wel. Als ge zo een spel speelt bv kijkt de andere partij ook veel meer naar het scherm en minder naar u(w gezicht), kan misschien ook helpen. Ik begrijp wel dat het wel makkelijker gezegd dan gedaan is, maar ik denk toch het proberen waard.

ja, het probleem is dat ik ook niet echt weet wat er allemaal bestaat van mogelijkheden. Ik ben nooit iemand geweest die veel buiten kwam om dingen te ontdekken of zo. Dankzij mijn ex heb ik nog redelijk veel van de wereld gezien, maar zelfs met haar ging ik enkel naar gewone restaurantjes en zo. Dat er ook horeca bestaat waar je mario-kart kon spelen of gezelschapsspelen kan doen wist ik zelf niet. Ik zou niet weten hoe ik kan uitvogelen of dat het hier in de buurt ook bestaat. Al wat ik hier weet zijn, zijn de pitabars en mijn restaurantje aan het scheld, niet direct de horeca om iemand te leren kennen.

Ach ja, ik zal wel zien wat de toekomst brengt. Binnenkort heb ik mijn switch en kan ik op een bankske aan het scheld gaan spelen, misschien trek ik dan het juiste type.

 

[Deleted member 3056]

Zijn er hier eigenlijk nog veel die een partner op de ‘ouderwetse’ manier hebben leren kennen? Mocht ik louter op het forum afgaan, ik zou online dating mogen overslaan en direct het klooster ingaan, die overstap virtueel naar irl is precies wel moeilijk.

Moi.

Hoe dat tot stand is gekomen en mijn geleuter erover heb ik in de vorm van een halve bijbel gegoten een paar pagina's hiervoor.
Voor mijn huidige relatie heb ik wel wat aan online daten gedaan maar nu niet iets om vrolijk van te worden of langdurig.
Probleem lag puur bij mezelf want op zich waren het wel leuke en fijne mannen, op een paar vreemde gevalletjes na.

@Tonerider
Een naakt lichaam is, vind ik persoonlijk, op zich niet mooi ook al heeft die persoon (man of vrouw) met kleren aan een score van 10/10.
Ook al heeft persoon in kwestie een atletisch gebouwd postuur, dan nog is puur naakt echt niet mooi. Vind ik hé.

Besides, zoveel vrijgezelle leden hiero...
Waarom bestaat er niet zoiets als 'BG zoekt m/v'?
Kan iedereen lekker op zoek gaan naar een date enzu...

 

[Tonerider]

of we gaan met al degene die vrijgezel zijn eens op stap. Niemand stelt zich voor aan het begin en dan kunnen we als gezelschapsspel de nickname van de personen zoeken. Gegarandeerd spelplezier. Raden twee personen van elkaar de juiste nick mogen ze gaan daten, want dat is een teken dat het profiel hen opgevallen is en er een connectie gelegd is. Raden meerdere personen van elkaar dan kijken we aan de hand van de posts welke het meeste matchen doordat ze het meest actief waren in dezelfde topics hier op BG. Dit alles moet dan wel gebeuren onder leiding van een onpartijdige mod. Aangezien dit topic onder toezicht van @BlackOccult en @coldplayke valt, stel ik een van hen voor. zij mogen dan ook ineens heel de uitstap regelen.