Het grote BeyondGaming Dating topic

Dus waarschijnlijk gewoon veel te snel gegaan?
Don't know, het was duidelijk dat we niet bij elkaar pasten.
Zou dat anders geweest zijn mocht er meer tijd zijn om te groeien naar samenwonen? Maybe
Of misschien wat het net beter snel samen te wonen om die verschillen bloot te leggen
 
Bij ons was snel samenwonen nu ook wel de enige werkbare optie om elkaar wat (in het echt) te zien :unsure:

Ik stond er daarom ook wel op dat ze hier eens kwam inwonen met een toeristenvisum voor we verder gingen, aangezien ik ook wel wat relaties bij vrienden en familie heb gezien waar alles peis en vree was tot ze gingen samenwonen en elkaar na enkele weken net niet de kop insloegen :)
 
Bij ons was snel samenwonen nu ook wel de enige werkbare optie om elkaar wat (in het echt) te zien :unsure:

Ik stond er daarom ook wel op dat ze hier eens kwam inwonen met een toeristenvisum voor we verder gingen, aangezien ik ook wel wat relaties bij vrienden en familie heb gezien waar alles peis en vree was tot ze gingen samenwonen en elkaar na enkele weken net niet de kop insloegen :)
Tuttut. Als je het ECHT wilt...
 
Ik denk dat je op latere leeftijd sowieso sneller bij elkaar kruipt. Wij zijn samen 2 weken op vakantie geweest en zijn koffer is nooit meer bij hem thuis geraakt, enkel om meer kleren te gaan vullen en naar hier over te brengen :p. Zonder dat er echt een beslissing was uitgesproken om samen te hokken, het is wat gegroeid. Tot we beslist hebben samen een nestje te zoeken.
Ik was op zoek naar een nieuwe woning, hij ook, uiteindelijk beslist de vermogens te bundelen en te gaan bouwen. Eind deze maand geeft hij de sleutel van zijn woonst af, tijdens de bouw blijven we in mijn woning wonen.

Terwijl ik na een trauma ook zei nooit nog met iemand samen onroerend goed te kopen. Maar op een dag ga je uzelf weer openstellen en erin gaan geloven (alles is wel grondig beschreven). Ondanks alles wat met anderen gebeurd is heb ik niet de minste argwaan of twijfel in mijn vriend. Het kan altijd mislopen maar dat zal dan maar zo zijn.
Al kan ik mij wel perfect inbeelden dat je anders in het leven staat met een eigen kind, je wil jouw kind beschermen van een 2e trauma.
 
Zie jij jezelf in een monogame relatie met iemand voor de rest van je leven? Geen veroordeling van mij, ben gewoon curieus hoe dat voor jou zou werken. Beiden een huis of appartement apart kopen of huren?
Ik ken twee koppels die elk hun eigen huis / eigen appartement (in zelfde gebouw denk ik) hebben. Dat zijn beide koppels die al lang (gelukkig, denk ik) samen zijn en dat werkt gewoon voor hun. Ik denk soms ook dat dat voor mij ook een een goede optie zou zijn, alleen nogal een gedoe om telkens de huisdieren mee te verhuizen, maar niet ondoenbaar.
 
Ik ken twee koppels die elk hun eigen huis / eigen appartement (in zelfde gebouw denk ik) hebben. Dat zijn beide koppels die al lang (gelukkig, denk ik) samen zijn en dat werkt gewoon voor hun. Ik denk soms ook dat dat voor mij ook een een goede optie zou zijn, alleen nogal een gedoe om telkens de huisdieren mee te verhuizen, maar niet ondoenbaar.
Dat zou mij op zich nu ook niet storen, als je uiteindelijk maar een lift of gang verwijderd bent, al denk ik wel dat je dan uiteindelijk in veel gevallen toch voornamelijk in 1 unit eindigt, al is het maar om samen te slapen.
 
Dat zou mij op zich nu ook niet storen, als je uiteindelijk maar een lift of gang verwijderd bent, al denk ik wel dat je dan uiteindelijk in veel gevallen toch voornamelijk in 1 unit eindigt, al is het maar om samen te slapen.
Van het ene koppel weet ik dat ze afwisselend bij hem of bij haar thuis zitten voor een tijdje (week tot een paar weken), en een paar dagen in de week elk in hun eigen huis. Soms zitten ze wat langer samen en verhuren ze haar huis voor korte duur.
 
Van het ene koppel weet ik dat ze afwisselend bij hem of bij haar thuis zitten voor een tijdje (week tot een paar weken), en een paar dagen in de week elk in hun eigen huis. Soms zitten ze wat langer samen en verhuren ze haar huis voor korte duur.
Dat zou dan weer niets voor mij zijn, ik wil één woonplaats waar ik op mijn gemak zit, en dan geen huurder die daar af en toe ook eens rondloopt. Maar als het voor anderen werkt, waarom niet.
 
Dat zou dan weer niets voor mij zijn, ik wil één woonplaats waar ik op mijn gemak zit, en dan geen huurder die daar af en toe ook eens rondloopt. Maar als het voor anderen werkt, waarom niet.
Welja als het huis verhuurd is blijft ze dan bij haar lief voor die periode, denk dat ze zo wat de kosten drukken van 2 huizen. 't Is inderdaad niet voor iedereen, maar 'k vind het wel goed dat mensen hun eigen manier vinden en hebben van leven en niet samenwonen omdat dat zo 'hoort'. Ze krijgen er soms wel commentaar op maar who cares
 
Wel, deze week mijn 10e date zonder resultaat gedaan dit jaar, klaar om de handdoek terug een tijdje in de ring te gooien. Je gaat je dan toch afvragen wat er mis is met jezelf wanneer je om een vervolgdate vraagt en alweer te horen krijgt dat er langs de andere kant geen klik was.

Van diezelfde 10 dates heb ik dat toegegeven ook bij 2 gezegd, maar heb toch bij een goede 4 dates waar ik dan zelf een vervolg wou een neen gekregen, dat is geen gezonde verhouding.

Ondertussen al meegemaakt dat ik een tweede date beloofd was, en vervolgens afgezegd. Iemand die op een eerste date niet komt opdagen en een match na een speeddate die géén één bericht terugstuurt (ik heb er voor de duidelijkheid ook maar 2 gestuurd), dus "in real life geghost" eigenlijk.

Zelfs voor de laatste vrouwen met wie ik via dating-apps nog aan het babbelen was (weliswaar met enige tijd tussen, ik houd zelden nog meerdere gesprekslijnen tegelijkertijd open) te horen gekregen dat ik voor een eerste date uiteindelijk 2e keuze was, want beiden hadden net toevallig nu een goede klik gehad op een date met iemand anders. Tof voor hen.

Aan dit tempo wordt ik één van die hopeloze vrijgezellen, er is nog één iemand die mij mee uitgevraagd heeft, maar ik denk dat ik daar wel even neen op ga zeggen, want heb er mijn twijfels bij en ben het echt spuugzat.
 
er is nog één iemand die mij mee uitgevraagd heeft
Gewoon gaan. Statistisch gezien zijn het allemaal losstaande gevallen hé, dus de kans dat dit tegenvalt is niet gecorreleerd met de voorgaande tegenvallende resultaten (tenzij je je daarnaar gaat gedragen, maar dan ligt het inderdaad aan jezelf. Je mag er echt niet zitten van "dit gaat toch niets worden", want dan wordt het inderdaad niets). Vriendin van me had ook niet veel chance op internet-daten, wilde er ook de plug weer uit trekken, maar had nog 1 date "on hold". Zij had er geen zin in, hij eigenlijk ook niet, allebei gespeeld met het af te bellen, uiteindelijk toch niet gedaan en afgesproken op een weekavond...

Zij hebben net een huis gekocht, kindje gekregen,...


Hier gaat alles prima trouwens!
 
Ik begrijp de frustratie wel maar kan het mij gelukkig niet voorstellen.
Deze zomer 1 date gehad waar geen gevolg van gekomen is langs mijn kant.
3 weken geleden nog eens een date en daar zit ik ondertussen op die korte tijd al aan afspraak nr 7.
Dat gaat dus voorlopig wel meteen de goede kant op, klikt gewoon langs beide kanten.
Dik chance kan ik wel stellen, maar kan ook nog alle kanten opgaan.
 
Wel, deze week mijn 10e date zonder resultaat gedaan dit jaar, klaar om de handdoek terug een tijdje in de ring te gooien. Je gaat je dan toch afvragen wat er mis is met jezelf wanneer je om een vervolgdate vraagt en alweer te horen krijgt dat er langs de andere kant geen klik was.

Van diezelfde 10 dates heb ik dat toegegeven ook bij 2 gezegd, maar heb toch bij een goede 4 dates waar ik dan zelf een vervolg wou een neen gekregen, dat is geen gezonde verhouding.

Ondertussen al meegemaakt dat ik een tweede date beloofd was, en vervolgens afgezegd. Iemand die op een eerste date niet komt opdagen en een match na een speeddate die géén één bericht terugstuurt (ik heb er voor de duidelijkheid ook maar 2 gestuurd), dus "in real life geghost" eigenlijk.

Zelfs voor de laatste vrouwen met wie ik via dating-apps nog aan het babbelen was (weliswaar met enige tijd tussen, ik houd zelden nog meerdere gesprekslijnen tegelijkertijd open) te horen gekregen dat ik voor een eerste date uiteindelijk 2e keuze was, want beiden hadden net toevallig nu een goede klik gehad op een date met iemand anders. Tof voor hen.

Aan dit tempo wordt ik één van die hopeloze vrijgezellen, er is nog één iemand die mij mee uitgevraagd heeft, maar ik denk dat ik daar wel even neen op ga zeggen, want heb er mijn twijfels bij en ben het echt spuugzat.
Je trekt het je te hard aan. 2/10 keer wou jij geen vervolg, 4/10 keer wel maar de andere niet, dat zijn toch allemaal geen getallen om moedeloos van te worden vind ik. Dat is nu eenmaal hoe het veelal gaat denk ik, gewoon verder doen.

Ik heb mijn vrouw ook zo leren kennen, en trouwens ook nog gespeeld met het idee om de date af te zeggen wegens omstandigheden. Deze zomer waren we 3 jaar getrouwd.
 
Zie jij jezelf in een monogame relatie met iemand voor de rest van je leven?
Nee. Niet één waarin ik mij dagdagelijks moet gaan bezighouden met het geluk van iemand anders, althans. Ik heb in een normale werkweek minstens 3 avonden helemaal voor mijzelf nodig of ik stop met functioneren. En familie en vrienden nemen ook al veel te veel tijd in beslag, erg veel schiet er dan niet meer over he. Just the way it is, ik ben gelukkig en kom niets tekort.
 
Bij een vriendin van mij hetzelfde. Had ook een paar (jaar) slechte dates achter de rug en geen zin meer in de laatste. Door vriendinnen dan toch overtuigd om ervoor te gaan en ik heb ze vorige maand geholpen met verhuizen doen ze ging samenwonen met desbetreffende kerel.
Maar wel begrijpelijk als je er geen zin meer in hebt, een pauze kan ook goed doen want ik snap wel dat dat op den duur serieus weegt op je gemoed. Ik durf er zelf helemaal niet aan beginnen dus je bent toch al beter bezig dan sommigen :p
 
Terug
Bovenaan