Ja al veel te lang ... zowat heel men leven
Het grote BeyondGaming Dating topic
- Onderwerp starter Voidski
- Startdatum
iamhollywood
Well-known member
Dat valt niet specifiek aan vrouwen toe te schrijven, is gewoon eigen aan daten. Ik ben 2,5 jaar single geweest met hier en daar een probeersel, velen wisten gewoon niet wat ze wilden in het leven. Velen hadden het gevoel dat de visvijver dermate groot is waardoor ze er een spel van maakten. Of hadden vaak labiele moodswings omdat ze hun relatiebreuk nog niet verwerkt hadden. Teken dat je gewoon de juiste nog niet bent tegengekomen
. Ik heb uiteindelijk mijn vriend via tinder ontmoet, die wil wel bewust zich settelen. Ik merk aan alles in hem dat hij er echt voor wil gaan. Als je ze tegenkomt zal je het wel weten . Mijn vriend is ook van West-Vlaanderen. Op onze eerste date had ik dat totaal niet door. Hij heeft de laatste 10 jaar in Vlaams-Brabant gewoond en heeft een vrij algemeen AN-accent.Mij boeit het niet waar mijn eventuele toekomstige partner vandaan komt of dat nu limburg, west-vlaanderen, antwerpen of ergens anders is! Is het gemakkelijker/leuker om iemand dichtbij te leren kennen? Ja ... maar als de juiste persoon voor mij nu verder woontOp lange termijn zijn er altijd oplossingen. Ik ga ook niet bewust (op datingapps) iemand heel ver zoeken, maar als ik die persoon leer kennen via een andere weg dan is dat maar zo
Indien het over ons dialect gaat, ik spreek niet zo plat eerder iets tussen de 2. Dan vind ik dat jammer dat iemand me daarvoor zou afwijzen maar dat is die persoon zijn keuze natuurlijk.
Als je het weet hoor je het wel
. Intussen is mijn woordenschat al enkele Kortrijkse begrippen rijker .Nu hij bij mij is komen wonen moet hij er het Aalsterse bijnemen
(zij het tijdelijk tot onze nieuwbouw in Vlaams-Brabant klaar is).
Agony
Well-known member
Ge kunt dus al 'graalik goe' met de 'sk' spreken?Dat valt niet specifiek aan vrouwen toe te schrijven, is gewoon eigen aan daten. Ik ben 2,5 jaar single geweest met hier en daar een probeersel, velen wisten gewoon niet wat ze wilden in het leven. Velen hadden het gevoel dat de visvijver dermate groot is waardoor ze er een spel van maakten. Of hadden vaak labiele moodswings omdat ze hun relatiebreuk nog niet verwerkt hadden. Teken dat je gewoon de juiste nog niet bent tegengekomen
Mijn vriend is ook van West-Vlaanderen. Op onze eerste date had ik dat totaal niet door. Hij heeft de laatste 10 jaar in Vlaams-Brabant gewoond en heeft een vrij algemeen AN-accent.
Als je het weet hoor je het wel
Nu hij bij mij is komen wonen moet hij er het Aalsterse bijnemen
D
Deleted member 3056
Guest
Hier @Myllana, vroeg jij niet een tijdje terug waar hij zat?
Ja en ondertussen huisje, tuintje en (snotterend) beestje.
Al die andere lekkertjes ook al mama en papa spelen irl haha ik denk het gaat over Freya van toen 9L hè zo dan! 
Tristan
Active member
Hoe herkenbaar is dit voor jullie ? https://www.standaard.be/cnt/dmf20211006_95715041
ls ik niet meer antwoord, onthoud dan dat je nog altijd geweldig bent
Datingapps zijn efficiënt en verruimen onze partnerkeuze aanzienlijk. Maar er is ook een schaduwkant. Max De Moor maakte enkele maanden geleden zelf een profiel aan en voelde hoe cynisch de dynamiek van aantrekken en negeren hem maakte.
Zaterdag 9 oktober 2021 om 3.25 uur
En zo trapte ik toch weer in de val. Op een zomerse vrijdag raak ik via een datingapp aan de praat met een man die in de losvaste categorie ‘mijn type’ valt en al snel stel ik voor om het gesprek naar Whatsapp te verplaatsen. Dat spreekt wat gemakkelijker af. Hij reageert positief. Even later app ik hem: ‘Hey, Max hier. Hopelijk heb je nog een fijne vrijdag gehad.’ Een dag later antwoordt hij me. Dat zijn vrijdag niet veel soeps is geweest. Op de zetel gespendeerd met zijn huisgenoot, sushi en de reboot van Gossip girl. Tof, denk ik, een weinig soepse vrijdagavond zoals ik ze zelf graag heb. Ik schrijf hem iets in die aard terug. En dan blijft het stil. Twee blauwe vinkjes staren me onverbiddelijk aan.
Ik slik mijn teleurstelling in. We hebben elkaar nog nooit ontmoet en hij is me niets verschuldigd. Het zou dus echt niets mogen uitmaken. Ik herlees mijn berichten en stel mezelf gerust dat ik nergens iets raars gezegd heb. Er verscheen allicht iets anders op zijn pad. Of hij heeft een leven buiten datingapps. Ik ook, toch? Ik knijp me in de wang, roep mezelf tot de orde: zit ik nu echt te kniezen over een ontmoeting die nooit heeft plaatsgevonden? Kweek eens een olifantenvelletje, man.
Eerst de dopaminerush, dan het cynisme
Toen ik me enkele maanden eerder op het gladde ijs van de datingapps begaf, hield ik de verhalen van mijn vrienden in het achterhoofd. De ene had eindeloze gesprekken die zelden op een ontmoeting uitdraaiden. De andere kreeg in de tijd tussen de berichtjes door te kampen met ongeziene stressniveaus die alle goesting om het gesprek verder te zetten onder het nulpunt deden dalen. Nog anderen pakten het koelbloediger aan. Een match? Laten we zo snel mogelijk afspreken en elkaars tijd niet verdoen. Maar bij hen trad al snel vermoeidheid op. Keer op keer dezelfde verkennende gesprekken voeren en afwegen of er een klik was, het eiste zijn tol.
Ik zou dus onbevangen en vooral zonder veel verwachtingen scrollen, swipen en sturen. Aanvankelijk lukte dat goed. De dopamine raasde aangenaam door mijn brein bij een match en het eerste heen-en-weergeping van berichtjes. Maar naarmate de tijd vorderde, merkte ik hoe kritisch ik werd voor anderen. Een Instagramprofiel met alleen selfies? Speel maar met jezelf, ijdeltuit. Een belegen humoristische oneliner in je bio, genre ‘als je van water houdt, dan houd je al voor 72 procent van mij’? Snel naar links swipen. Een Myers-Briggs-persoonlijkheidstype op je profiel? Jij zegt INTP, ik zeg stfu*.
Daar kwam nog bij dat mijn onbevangenheid verzandde in halfhartigheid. Wat mij dat zomerse weekend overkwam, deed ik zonder verpinken een ander aan. Dates stelde ik uit naar onbepaalde momenten. Misschien zou ik dan wel zin hebben om tijd vrij te maken. Gesprekken liet ik doodbloeden. Van ghosting is er geen sprake als je elkaar nog nooit ontmoet hebt, toch? En anders kweek je maar een olifantenvelletje, man.
Mijn duim kreunde onder al dat opgehoopte cynisme. Ik gedroeg me op die apps niet zoals ik zelf behandeld hoopte te worden. Daten zou een spel van aantrekken en afstoten moeten zijn, maar die dynamiek vond na verloop van tijd alleen plaats tussen de technologie en mij. Het is inmiddels een cliché: de single die de datingapps verwijdert en ze schoorvoetend weer installeert. Wat is hier aan de hand, begon ik me af te vragen. Schiet de datingtechnologie haar doel voorbij? En maken de apps ons zo blasé dat we niet meer in staat zijn tot contact?
Verlamd
Grillig gedrag op datingapps is in ieder geval geen uitzondering. Dat begreep ik al snel uit Moderne romantiek, een zelfhulpboek van comedian Aziz Ansari voor millennials die het ook even niet meer weten met dat daten. Vervelend detail: de auteur en bedenker van de Netflixreeks Master of none kreeg in de jaren na publicatie af te rekenen met een #metoo-schandaal over de grijze zones van consent. Zijn geloofwaardigheid als gids van het moderne daten mag je dus met een korreltje zout nemen, maar wat de experts in het boek te zeggen hebben, snijdt voort mij hout.
Uit hun voorbeelden blijkt dat mijn groeiende afstandelijkheid het voorspelbare gevolg is van een resem psychologische mechanismen. Zo wijst Sheena Iyengar, een professor aan de universiteit van Columbia, gespecialiseerd in keuzepsychologie, op een paradox: nooit eerder hadden we zoveel romantische opties, maar die veelheid verlamt ook. Het verklaart mijn halfhartige houding op Tinder en co. Wanneer een kennismaking op niets uitdraait, kan ik er een dag later wel een nieuwe opstarten. Stel je nu even voor dat beide partijen met die ingesteldheid een gesprek aangaan. Verwondert het dat de vonken achterwege blijven?
Nog een hypothese: via vrienden ontmoet ik een interessante kerel en nadien ontdek ik dat hij zichzelf op Tinder als een Myers-Briggs INTP omschrijft. Zou ik er een plagerige opmerking over durven te maken? Misschien. Maar hem zomaar de deur wijzen? Dat lijkt me voorbarig. En toch had ik hem op Tinder recht de vergetelheid in geswipet. Antropoloog en romantisch expert Helen Fisher stelt me gerust dat mijn genadeloze Tinderoordeel niet het resultaat is van aangeboren harteloosheid. Doordat je op een online datingprofiel al bij al weinig informatie meekrijgt, kan een negatieve observatie buitenproportioneel veel gewicht krijgen. Zelfs op basis van een eerste date kun je eigenlijk geen eerlijk oordeel vellen, merkt zij op.
Vrienden met ‘stuurstress’ krijgen een minder geruststellende boodschap. MIT-professor Sherry Turkle waarschuwt al jaren voor de invloed van digitale technologieën. ‘Tekst is als medium weinig vergevingsgezind’, zegt zij. Je woorden zijn overgeleverd aan het scherm van een ander, klaar om gedissecteerd en mogelijk misbegrepen te worden. De ruimte tot nuancering die je face to face oppikt, ontbreekt. Tot overmaat van ramp denken we ons achter geschreven berichten gemakkelijker te kunnen verschuilen. Daarom zijn onlinehaatreacties zo talrijk en deinzen serial sexters er niet voor terug om ongepaste voorstellen te doen.
Wijk eens van het script af
Moeten we de appontwikkelaars dan op hun verantwoordelijkheid wijzen en betere apps eisen? Daar hebben ze in ieder geval alle baat bij. Een positieve ervaring motiveert ons om ze meer te gebruiken. Toch gaan we als swipende singles niet vrijuit. We mogen ons gerust wat meer bewust zijn van onze menselijke interacties met technologie, ook wanneer die ons een minder fraaie spiegel voorhouden.
In dat opzicht zie je soms verwoede pogingen om het script te keren. ‘Klaar voor een echt gesprek’, schrijft iemand in zijn bio. Een ander houdt het op: ‘Niet oppervlakkig zijn.’ Hoewel ik het sentiment erachter begrijp, slaan ze de plank vaak mis. Ik lees er een driehoekig gevarenbord in (‘opgelet!’), een belerende vermaning of erger, een pedante tik op de vingers.
Het kan ook anders. Dat ontdekte ik toen ik op vakantie Grindr opende, de wat groezelige variant op Tinder, waar mannen vooral seksuele ontmoetingen met andere mannen najagen. De sfeer is er een van een cruising bar: vluchtig, vuil en opwindend. Tegenover de proper gecureerde koffie- en vakantiefoto’s op Tinder kan de brutaliteit van Grindr als een verademing voelen, maar de ongewenste dickpics moet je erbij nemen. En omdat iedereen elkaar kan aanspreken, zit negeren nog veel meer in het gebruik ingebakken. Een vriend van me omschrijft het daarom als een ‘afwijzingsapp’. Zelfs een olifantenvel loopt er al eens lelijke striemen op. Precies daarom was ik zo verrast toen iemand in zijn bio een simpel zinnetje schreef: ‘Als ik niet meer antwoord, onthoud dan dat je nog altijd geweldig bent’. Melig? Absoluut. Maar ik las er ook een lieflijke daad van verzet in. Ik complimenteerde hem met zijn interventie. We hebben elkaar niet ontmoet. Maar een fijn gesprekje was het wel.
D
Deleted member 611
Guest
Jawadde, bezoeken van afrikaanse vrouwen uit Kameroen via Meetic.
Zijn ze nu helemaal gek geworden?
Zijn ze nu helemaal gek geworden?
Avondland
Well-known member
Exotische liefde.Het scam topic is elders
Mr.Fingers
Well-known member
Het daten met mijn Scandinavische schone (blond, blauwe ogen, kilometers aan gladde benen) verloopt nog steeds van een met teflon bekleed leien dakje. We zijn er beiden eigenlijk van verbaasd dat het zo goed klikt, dat we erin slagen onze sterktes en zwaktes goed aan te vullen,...
Zeer fijne ervaring, en we zouden elkaar totaal misgelopen zijn mochten we niet die ene zelfde app gebruikt hebben, op het juiste moment, en dan uiteindelijk toch rechts swipen op elkaars profiel.
Zeer fijne ervaring, en we zouden elkaar totaal misgelopen zijn mochten we niet die ene zelfde app gebruikt hebben, op het juiste moment, en dan uiteindelijk toch rechts swipen op elkaars profiel.
Wat voor dates hebben jullie al gedaan?
Allez, wa doet ge eigenlijk met een Scandinavische buiten op zalm vissen?
In ne sauna gaan zitten.
.
D
Deleted member 3056
Guest
Scandinavische vrouwen zijn echt
Mannen ook wel maar minder maar die vrouwen, echt hè. Moest ik op vrouwen vallen en ik kan er zo eentje fixen, ik weet wel wat ik ermee moet doen.
Koreaanse vrouwen ook.
Jappaners, Chinezen (mannen) en al die andere dingen zijn daarentegen
Vind daar niets aantrekkelijk aan.
Qua mannen behoren latino's en iets van Afromix tot mijn hoomanplaylist.
Mannen ook wel maar minder maar die vrouwen, echt hè. Moest ik op vrouwen vallen en ik kan er zo eentje fixen, ik weet wel wat ik ermee moet doen.
Koreaanse vrouwen ook.
Jappaners, Chinezen (mannen) en al die andere dingen zijn daarentegen
Vind daar niets aantrekkelijk aan.
Qua mannen behoren latino's en iets van Afromix tot mijn hoomanplaylist.
Ik ben onlangs nog in Jappaan geweest en dat viel daar wel mee.
In elk land kom je volgens mij wel zeer aantrekkelijke mensen tegen (en ook minder). In de meeste landen doen vrouwen meer "hun best" er goed uit te zien dan hier, wat soms een verkeerd beeld geeft. Of te veel schmink zoals @Avondland zegt.
Wat mij wel opvalt is dat mensen vaak dingen aantrekkelijk vinden die in hun oorspronkelijke streek weinig voorkomen. Hoogblond en blauwe ogen (Scandinavië bv.) of net bruin en donkere ogen/haar (Latijns-Amerika).
Wat mij wel opvalt is dat mensen vaak dingen aantrekkelijk vinden die in hun oorspronkelijke streek weinig voorkomen. Hoogblond en blauwe ogen (Scandinavië bv.) of net bruin en donkere ogen/haar (Latijns-Amerika).
D
Deleted member 3056
Guest
Zal best maar als het bvb neerkomt op aantrekking heb ik echt niets met mensen uit zuid Afrika, zijn de liefste en gezelligste mensen die er zijn maar ik ben er nog nooit één tegengekomen waarvan ik denk goh die eet ik met haar en huid op. Hun porno vind ik al even misselijkmakend als bijvoorbeeld die van Indiërs en Pakistanen.
Heb het puur over seksuele aantrekking hè, verder zijn het top mensen.
Not a racist overhere voor alle duidelijkheid, ben zelf een cocktail van vanalles.
Vergelijkbare onderwerpen
- Artikel
- Artikel
