Het grote BeyondGaming Dating topic

Want wie introvert is, een kind heeft, geen 2500 netto verdient,.. Is "niet deftig"?

Op basis van die eisenlijst (waar je dan natuurlijk ook zelf allemaal aan moet beantwoorden) vind ik jou eerder wereldvreemd

(ik scoor zelf 5/8)
:unsure:
Introverten kunnen ook spontaan en sympathiek zijn :headshake:
 
Want de kans op een deftige job en uitblijven van egocentrisch, wereldvreemd gedoe neemt dan toe? 🤔😉
Ik denk dat hij bedoelt dan vrouwen die aan die "wereldvreemde eisen" ( ik vind dat redelijk normale checks tbh) voldoen vanaf hun 30e meestal al (lang) van de markt zijn, terwijl dat er in de leeftijdscategorie 25-30 wél nog wat vrouwen zijn die aan die voorwaarden voldoen.
 
Ik denk dat hij bedoelt dan vrouwen die aan die "wereldvreemde eisen" ( ik vind dat redelijk normale checks tbh) voldoen vanaf hun 30e meestal al (lang) van de markt zijn, terwijl dat er in de leeftijdscategorie 25-30 wél nog wat vrouwen zijn die aan die voorwaarden voldoen.
Al het "allemaal normale eisen" zijn maar ze allemaal in 1 persoon aanwezig moeten zijn én er precies niemand aan beantwoordt, dan is het toch wel evident dat je TE veeleisend bent? 🤷🏼‍♀️

Ik wil ook graag een fysiek knappe vent, brains en humor, geen kinderen, stabiele carrière en in staat om zonder problemen (bindingsangst/jaloezie/problemen rond vertrouwen/...) een stabiele relatie aan te gaan.
Maar ik weet dat de kans BELACHELIJK klein is dat die nog te vinden zijn. De meeste in de dertig hebben namelijk al eens ferm met hun bakkes tegen de muur gelopen op 1 of meerdere vlakken. Relaties die lelijk geëindigd zijn, op werkvlak of familiaal vlak eens een stevige opdonder gehad hebben,... En dat laat sporen na zoals in therapie gaan (dus mentale issues op jouw lijstje), een stapje terug op vlak van carrière zoals terug gaan studeren (dus geen deftige job hebben op dat moment), reeds kinderen hebben,... Dat zijn allemaal normale zaken voor mensen die effectief leven, emoties toelaten, groeien als persoon,...
Als je het absolute ideaalplaatje verwacht, moet je het zélf ook zijn. Indien niet: compromissen sluiten is de beste kans op een lange, gelukkige relatie.
 
Al het "allemaal normale eisen" zijn maar ze allemaal in 1 persoon aanwezig moeten zijn én er precies niemand aan beantwoordt, dan is het toch wel evident dat je TE veeleisend bent? 🤷🏼‍♀️

Ik wil ook graag een fysiek knappe vent, brains en humor, geen kinderen, stabiele carrière en in staat om zonder problemen (bindingsangst/jaloezie/problemen rond vertrouwen/...) een stabiele relatie aan te gaan.
Maar ik weet dat de kans BELACHELIJK klein is dat die nog te vinden zijn. De meeste in de dertig hebben namelijk al eens ferm met hun bakkes tegen de muur gelopen op 1 of meerdere vlakken. Relaties die lelijk geëindigd zijn, op werkvlak of familiaal vlak eens een stevige opdonder gehad hebben,... En dat laat sporen na zoals in therapie gaan (dus mentale issues op jouw lijstje), een stapje terug op vlak van carrière zoals terug gaan studeren (dus geen deftige job hebben op dat moment), reeds kinderen hebben,... Dat zijn allemaal normale zaken voor mensen die effectief leven, emoties toelaten, groeien als persoon,...
Als je het absolute ideaalplaatje verwacht, moet je het zélf ook zijn. Indien niet: compromissen sluiten is de beste kans op een lange, gelukkige relatie.
Ik blijf de vergelijking van Chris Rock indertijd schitterend correct vinden: mensen die 94% gevonden hebben wat ze zoeken, niet content zijn en die avond in het publiek zaten met 72% hun gedacht (in partner dus).
Je mag niet beginnen met lijstjes (ik heb het nu niet specifiek tegen jou, @Mulan) want je zal zodanig aan het afvinken zijn, dat je de feitelijke persoon voor een stuk kan missen.
Je mag swipen op looks en swipen op dingen die écht fout zijn maar het is beter te veel
colaatjes te delen en te zeggen ‘thank u next’ dan zitten swipen met een checklist.
 
Ik blijf de vergelijking van Chris Rock indertijd schitterend correct vinden: mensen die 94% gevonden hebben wat ze zoeken, niet content zijn en die avond in het publiek zaten met 72% hun gedacht (in partner dus).
Je mag niet beginnen met lijstjes (ik heb het nu niet specifiek tegen jou, @Mulan) want je zal zodanig aan het afvinken zijn, dat je de feitelijke persoon voor een stuk kan missen.
Je mag swipen op looks en swipen op dingen die écht fout zijn maar het is beter te veel
colaatjes te delen en te zeggen ‘thank u next’ dan zitten swipen met een checklist.
Swipen met een lijstje. Dat is zo'n beetje als op reis gaan en uw koffer maken. Eens op de bestemming, ben je altijd wel iets vergeten.
 
Bij het opstellen van zo'n lijstje dat ge ook redelijk strikt zou gebruiken bij het zoeken van een partner, is het mss wel een goed idee om eens eerst een lijstje op te stellen met zaken waarvan gij denkt dat de gemiddelde vrouw hoopt dat haar droomman dat heeft, en dan te checken in welke mate gijzelf aan dat lijstje voldoet.

Spoiler: de kans is klein dat ge aan 50% van de vereisten geraakt.
 
Vraagje voor de mannelijke hetero dertigers die online apps gebruiken en die in de leeftijdscategorie 30+ vissen: zit daar eigenlijk nog veel "deftigs" tussenn, wat voor mij zou betekenen:

-effeftief op tinder voor een relatie
- spontaan en sympatheik
-niet lelijk
-geen mental issues,
- niet dom en/of wereldvreemd
-niet egocentrisch,
-geen kinderen,
-deftige job

Of is het dubbel hopen op die ene witte raaf die aan deze checks voldoet en die dan nog eens interesse heeft ?

Niet op zoek hoor, maar gewoon nieuwsgierig... De keren dat ik bij mijn broer en vrienden heb zitten swipen, was dat aanbod toch vaak huilen met de pet op...

Ik vind die lijst nu persoonlijk niet problematisch als wish-list voor een toekomstige partner, zolang je beseft dat geen kinderen op die leeftijd uw visvijver serieus uit zal dunnen. Maar als je geen kinderen wil, is het volgens mij beter om daar ook voor jezelf duidelijk in te zijn en jezelf, je toekomstige partner en vooral die kinderen heel wat miserie te besparen. Die andere zaken zijn in mijn ogen geen extreme dingen, als een deftige job ten minste gewoon wil zeggen wat normale inkomsten en een zekere stabiliteit, niet lelijk is wat er staat en niet wil zeggen dat ge een fotomodel zoekt en geen mental issues wil zeggen iemand die op zichzelf ook een normaal leven kan leiden en dus geen alles overheersende issues heeft (want weinig mensen zijn volledig normaal hoor).

Wat mij eerder problematisch lijkt is dat ge denkt een zicht te krijgen op al die dingen op basis van 'ne keer wat swipen op iemand anders zijn account'.
Als je iemands karakter (spontaan, sympathiek, niet egocentrisch, intelligentie, wereldbeeld), beroepsleven en intenties (op zoek naar een serieuze relatie) denkt te kunnen afleiden op basis van 'wat swipen' en dus enkel op basis van +- 4 foto's en +- 40 karakters dan moet je misschien zelf wat meer open minded en minder vooringenomen worden.
 
Geldt zoals eerder vermeld evenzeer voor mannen.
Ik kreeg op een gegeven moment de opmerking van mijn vrienden dat ik moest wegblijven van mannen die mij zagen als hun therapeute. Met de letterlijke woorden 'zoek eens iemand leuk, iemand 'fun' ipv mannen met een overvolle rugzak'.
Het is gewoon normaal dat eens de 30 gepasseerd mensen met een verleden komen. Maar het is daarbij belangrijk dat je volledig klaar bent voor een nieuw hoofdstuk en u niet aanbiedt met een handleiding. Dat laatste werkt hoogstwaarschijnlijk niet en maakt het uzelf alleen maar lastiger.
Ik heb bijvoorbeeld kort iemand gedate met een zoontje van 2. Hij en zijn ex-vrouw waren door de komst van hun kindje volledig uit elkaar gegroeid, waarbij zijn ex-vrouw een affaire met de buurman had. Wij hebben elkaar ontmoet een jaar na de feiten. Dat was op zich een prachtig persoon maar totaal niet klaar voor een nieuwe relatie. Die voelde zich enorm onzeker, dacht altijd dat hij 'te min' was waardoor hij ook het feit dat ik er een punt achter zette, net als een eerdere tinderpoging die hij enkele maanden voor mij gehad heeft, enorm opblies als 'zie je wel dat ik niet ok ben'. Of iemand waarbij zijn vorige relatie gestrand was door een doodgeboorte van hun kindje. Perfect verstaanbaar, maar onmogelijk om mee verder te gaan. Die persoon had de grootste mood swings, van overenthousiast tot dagen waarop die zijn bed niet uit kwam (ondanks hoge functie, maar kon rekenen op begrip van zijn werkgever). Met zo iemand iets starten lukt niet, hoe goed die persoon het ook bedoelt, het is destructief voor beide personen.
Dus op den duur ben ik mij gaan vastklampen aan de woorden 'zoek iemand fun' en op een veel luchtigere basis gaan swipen, gelet op de red flags.
Zelf had ik ook mijn bagage (kwam uit relatie met bedrog, mantelzorger voor ouder die 4,5 maand in het ziekenhuis gevochten heeft na zwaar ongeval), in het begin was ik vermoedelijk ook niet de meest ideale datepartner. Maar ik vind wel dat je er u ergens, ondanks uw bagage, moet voor openstellen, net om te groeien naar een positie waarin je echt klaar bent voor een next step. Zij het op een luchtige manier, niet met de absolute focus op een vaste relatie, proeven van de wereld, sociale omgang, zoektocht naar uzelf.

Mijn huidige vriend heeft eigenlijk praktisch geen bagage. Die heeft jaren in het buitenland gewerkt en door corona tussen zijn 4 muren beseft dat het tijd wordt zich te settelen. Dat was voor mij de eerste keer dat ik iemand ontmoette die echt volledig klaar was voor een next step, alles is vlot en natuurlijk gegroeid. Wij willen beiden vooruit in het leven. Vb het onderwerp kinderen is voor ons totaal geen taboe, wij hebben beide geen kinderen maar beseffen wel dat we een dagje ouder worden en het niet eeuwig kunnen uitstellen. Wil dat zeggen dat wij volgend jaar aan kinderen willen beginnen, neen absoluut niet, maar ik vind het wel leuk dat wij beide er bewust rekening mee houden dat we er willen.
Wil dat zeggen dat alles perfect gaat blijven lopen? Neen, ik ben mij absoluut bewust van het feit dat er altijd gebeurtenissen zijn die uw relatie zwaar op de proef zullen stellen, en dat kan de beste relatie overkomen.
De zoektocht eens de 30 gepasseerd is hobbelig, maar niet onmogelijk. De visvijver zal altijd opnieuw gevuld worden en op een gegeven moment zijn die vissen ook klaar voor een nieuw avontuur en komen die de juiste passant tegen.
Ik heb met sommigen nog eens sporadisch contact (of zie al eens foto's op facebook/instagram passeren). Bij de meesten zie je wel dat ze er uiteindelijk wel geraken. Vb die kerel met zijn zoontje, het is leuk te zien dat hij vooral een topband met zijn zoontje heeft opgebouwd (daar ik altijd het gevoel had dat hij in het begin zijn zoontje als een lastfactor zag en niet goed wist hoe die zorg alleen te gaan opnemen), zijn energie haalt uit een nieuwe hobby en daar bijzonder ver in geraakt (marathons lopen) en natuurlijk ook weer gelukkig is met een partner.
 
Vinden jullie eigenlijk dat het feit dat online dating en internet de wereld heeft opengegooid een verbetering of een ver-moeilijkering voor het zoeken naar een partner en relaties opbouwen?

Voorbeeldje: teenage Squid zat op ICQ eind de nineties en heeft best wel wat domme dingen gedaan die een strictly offline-Squid nooit had kunnen doen. Een van die domme dingen heeft zodanig de koers van mijn leven omgesmeten dat - al ben ik nu ok - het toch bitter blijft smaken. Ik ben dus curieus maar voor mijzelf was het geen positieve evolutie.
 
Beide.

Ik heb met mensen gedatet en relaties gehad die ik anders nooit had kunnen ontmoeten, voornamelijk omwille van de afstand. Het heeft me meermaals in Antwerpen gebracht en ik had anders nooit kunnen genieten van zonsondergang aan de monding van de Schelde.

Het nadeel van de online communicatie is dat er VEEL sneller gelogen wordt. Mensen die op hun profiel partners en kinderen verzwijgen bvb.
Mulan kan online doen alsof ze kinderloos is, maar als Mulan een knappe single in de supermarkt ontmoet, zal hij ofwel de driejarige zien die luidkeels "Mama!" roept, ofwel de overduidelijke schoolsnacks in mijn karretje spotten. Als hij me galant naar de auto zou begeleiden, kan ik ook moeilijk de mastodont van een kinderstoel verbergen.
Online Mulan kan met enkele goedgeframede foto's van het gezicht (en decolletee) beweren dat ze 60kg weegt, maar IRL Mulan heeft maat 42 én draagt geen boerka dus dat wordt lastig liegen dan.... 🤷🏼‍♀️
 
Beide.

Ik heb met mensen gedatet en relaties gehad die ik anders nooit had kunnen ontmoeten, voornamelijk omwille van de afstand. Het heeft me meermaals in Antwerpen gebracht en ik had anders nooit kunnen genieten van zonsondergang aan de monding van de Schelde.

Het nadeel van de online communicatie is dat er VEEL sneller gelogen wordt. Mensen die op hun profiel partners en kinderen verzwijgen bvb.
Mulan kan online doen alsof ze kinderloos is, maar als Mulan een knappe single in de supermarkt ontmoet, zal hij ofwel de driejarige zien die luidkeels "Mama!" roept, ofwel de overduidelijke schoolsnacks in mijn karretje spotten. Als hij me galant naar de auto zou begeleiden, kan ik ook moeilijk de mastodont van een kinderstoel verbergen.
Online Mulan kan met enkele goedgeframede foto's van het gezicht (en decolletee) beweren dat ze 60kg weegt, maar IRL Mulan heeft maat 42 én draagt geen boerka dus dat wordt lastig liegen dan.... 🤷🏼‍♀️
Als ge iemand nodig hebt om uw profiel na te kijken laat ge het maar weten eh.
 
Ik heb niet 't gevoel dat ik anders ben dan in real life. Geen behoefte om te liegen of dingen te verzwijgen. Integendeel, blijkbaar ben ik te open?

Misschien omdat ik verkopers haat die enkel en alleen als doel hebben te verkopen zonder met andere elementen rekening te houden. Om de één of andere reden weet ik liever wat er niet goed is om de pro's en con's af te kunnen wegen. Dat lijkt nu heel rationeel of gevoelloos maar ik ga er toch vanuit dat het zo niet is. Ik wil geen show van wat het allemaal kan. Da's allemaal heel leuk maar de meeste features gebruik je toch niet. Dan is het interessanter om te weten wat er niet kan of wat moeilijker ligt. Dan kan je daar op anticiperen. Dan weet je waar je aan begint.
Neem nu mentale problemen. Red flag, bamn. Even zwart-wit redeneren leidt mij tot onmiddellijke afschrijving. Mentale problemen omvatten heel wat. Het gaat er net om dat je te weten komt wat de impact is van die problemen om een inschatting te kunnen maken.

Ik ben duidelijk heel slecht in mezelf verkopen. Ik hou niet echt van addertjes onder 't gras. Al moet ik wel toegeven dat ik voor mezelf wel vaak op het negatieve focus. Wat helemaal anders bij anderen. Vrij duidelijk waarom ik vaak mentale problemen aanhaal vermoed ik.

Je moet jezelf verkopen dus een goednieuwsshow opzetten waar na verloop van tijd gebreken duidelijk worden. Dat is het kort door de bocht, toch?
Vermits ik mezelf maar al te vaak neerhaal ga ik misschien een te negatief beeld van mezelf opzetten. Ik speel zowel de rol van het vliegtuig/piloot als die van luchtafweer... Maar 't concept houdt in dat ik liever een realistisch beeld (zou) heb(ben)/kennen. Daarna volgen extraatjes op een manier waarop je die kan behouden. Dus opbouwend.
Want zoals ik het eerste concept zie (goednieuwsshow), moet je jezelf als een toppertje voordoen en brokkelt dat beeld steeds verder af. Lijkt me een kat in de zak.

Ik ga ervan uit dat ik liever de feiten heb (en ja, ik weet dat die eerder in negatieve zin verbogen worden in mijn situatie). Ik zou wel eens willen weten in hoeverre het liegen/verzwijgen over bijv. het hebben van kinderen alsnog tot een succes kan leiden? Ik gok dat je veel meer teleurstellingen tegemoet gaat door erover te liegen dan het feit dat ze er zijn te omarmen.

Ik kan nog verdergaan. Al is dat getheoretiseer waarschijnlijk zinloos aangezien het, als puntje bij paaltje komt, op weinig tot niks gebaseerd is. Hooguit ervaringen van anderen vermits die er bij mij niet zijn.

Anderzijds heeft @iamhollywood zeker een punt. Ik heb geen flauw idee hoe ik het zonder die bagage moet doen. Het ergste is eigenlijk dat ik die mezelf grotendeels heb aangepraat, al was het maar door mezelf onder de rots te duwen. Door gebrek aan relativering vroeger dacht ik dat er toen problemen waren terwijl die eigenlijk veel genuanceerder zijn dan wat ik dacht. Helaas bleef het voornamelijk in m'n hoofd en da's een neerwaartse spiraal. Om dat te veranderen is praktijkervaring noodzakelijk. Maar de bagage zorgt er wel voor dat ik mogelijks afgeschreven word (aanname, misschien donkerder gedacht dan wat het in realiteit is vermits ik nu m'n gedachten de vrije loop kan gaan zonder enige weerwerk). Ik kan nu niet buitenkomen en doen alsof er niks aan de hand is. Wereldvreemd is wel redelijk toepasbaar op een aantal vlakken. Zo heb ik geen idee wat leeftijdsgenoten bezighoudt. Nooit gehad eigenlijk. Zoals ik het zie kan ik niet ergens naartoe gaan zonder de vreemde eend in de bijt te zijn. Dus dan vrees ik afgekeurd te worden maar niks doen is evenmin een optie. Het straatje zonder einde moet echt wel eens geherstructureerd worden.

"Ga naar buiten. Doe iets" lijkt me net iets te vaag. Misschien denk ik er nu terug teveel over na maar het lijkt me wel interessanter om na te gaan hoe succeservaringen (algemeen dan) bereikt kunnen worden en dat zal niet met een random uitstap lukken denk ik.
 
Vinden jullie eigenlijk dat het feit dat online dating en internet de wereld heeft opengegooid een verbetering of een ver-moeilijkering voor het zoeken naar een partner en relaties opbouwen?

Voorbeeldje: teenage Squid zat op ICQ eind de nineties en heeft best wel wat domme dingen gedaan die een strictly offline-Squid nooit had kunnen doen. Een van die domme dingen heeft zodanig de koers van mijn leven omgesmeten dat - al ben ik nu ok - het toch bitter blijft smaken. Ik ben dus curieus maar voor mijzelf was het geen positieve evolutie.
Ik bekijk Tinder en die dingen niet echt als een verbetering, bij mij werkt dit juist demotiverend, in de zin dat ik eigenlijk zo goed als geen matches heb, dan begin je te denken ben ik nu echt zo lelijk? Kan natuurlijk ook aan de foto's liggen en dat ik geen profielbeschrijving heb...
Ik weet ook nooit of ik in mijn profiel moet vermelden dat ik 2 kinderen heb. Niet dat ik dat wil verzwijgen want als ik dan een match zou hebben zou ik dit wel direct zeggen. Ik steek er nu eerlijk gezegd ook niet veel tijd in in zo van die dingen omdat het gewoon soms vermoeiend is, mijn hoofdreden dat ik op Tinder en van die dingen zit is gewoon om mensen te leren kennen en dan zien hoe het loopt, ach misschien denk ik er te veel over na.
 
teenage Squid zat op ICQ eind de nineties en heeft best wel wat domme dingen gedaan die een strictly offline-Squid nooit had kunnen doen.
Iets voor het "Gênante situaties" topic?

 
Terug
Bovenaan