Ik begrijp wat je bedoelt hoor en daarmee dat ik het voorzichtig heb proberen aan te pakken. Het is natuurlijk moeilijk om daarover te oordelen, maar aan de hand van de aard van onze gesprekken en ook als ik zie wat zij bijna dagelijks op Facebook heeft gezet (uitstapjes met familie, afspraakjes met vrienden en dergelijke) kwam ze bv. totaal niet depressief over. Integendeel zelfs. Al kan je je natuurlijk beter voordoen dan je je effectief voelt, maar ik had niet het gevoel dat ik aan het praten was met een persoon die zich slecht in haar vel voelt.
Ik heb natuurlijk niet letterlijk gezegd dat ze moet gaan werken, maar ik heb mij meer de vraag gesteld aan haar of dat effectief de reden was dat ze werkloos is. Als je effectief kampt met een depressie of een burn-out, dan kan je toch wel wat meer vertellen dan "ik heb wat problemen thuis en met mezelf?" Ik heb haar dan ook vriendelijk gezegd dat ik haar zeker niet scheef zou bekijken, maar dat ik zoals gezegd het wel belangrijk vindt dat mijn toekomstige partner een vast inkomen heeft naar de toekomst toe. Vandaar dat ik er graag meer over had geweten.
Het is toch vrij normaal dat je iemand zoekt die een vast inkomen (of eventueel een duidelijke toekomstvisie) heeft waar je op termijn eventueel iets mee kunt kopen? Ik heb niet letterlijk tegen haar gezegd dat ik meteen iets wou kopen hè... Hier heb ik jammer genoeg niks aan op dat vlak. En is het dan beter dat je eerst maanden je tijd in iemand steekt waarna je vroeg of laat toch botst op dat vlak? Ik dacht het niet.
En aangenaam verrast? Dat betwijfel ik. Ik heb al twee exen gehad die redelijk labiel zijn/waren. Dat wil ik niet nog eens meemaken. Ik heb dus geen behoefte om verder te gaan met iemand waar ik van in het begin al van weet dat ze het mentaal niet op een rijtje heeft. Dat is misschien cru gezegd, maar ik denk dat we dan beide gewoon verder kijken.
Dat terzijde 
.
