@Sloan je bevestigt toch gewoon wat ik zeg? Iedereen is zodanig bezig met het zoeken van de perfecte partner die alle vakjes aankruist dat het ze hoogstwaarschijnlijk nooit zal lukken. Combineer dat met het feit dat we de eigen kwaliteiten nogal eens vaak durven overschatten waardoor we onszelf in een hogere "categorie" plaatsen dan waar we in feite thuishoren om het cru te zeggen. Dan zijn mensen gewoon zichzelf in het zak aan het zetten in hun zoektocht hé.
Van mij mag iedereen doen wat hij/zij wil in de dating-wereld maar af en toe wat zelfreflectie zou velen niet misstaan. Als je reeds maanden of jaren op zoek bent naar een potentiële partner en het lukt maar niet dan kan je ofwel je checklist eens herbekijken en beseffen dat je zelf waarschijnlijk toch niet zo gewild bent als je zelf denkt, ofwel kan je volharden in je eigen gelijk en dan blijf je hoogstwaarschijnlijk altijd single.
Je eigen voorbeeld geeft perfect de verkeerde denkwijze aan. Je selecteert op inkomen in plaats van op de raakvlakken. Mijn ex woonde nog thuis en werkte op het bedrijf van haar ouders. Bijgevolg had zij volgens de letter van de wet slechts een beperkt inkomen maar het moment dat zij het bedrijf zou overnemen ben ik plots de armoezaaier. Volgens jouw redenering zou ik haar dan hebben moeten afwijzen en vragen dat ze binnen x-tal jaar nog eens kwam solliciteren? Ik had vroeger een klasgenote, een prachtige vrouw die het standaard academische traject heeft afgelegd en daar ook haar man heeft leren kennen. Sinds ze twee keer zwanger is geweest schiet er van dat fotomodellenlichaam niet veel meer over. Moet haar man haar nu dan dumpen of niet? Want de kans is niet onbestaande dat hij haar nu niet meer als potentiële date zou zien indien hij opnieuw op de vrijgezellenmarkt zou terechtkomen. Klinkt onnozel als je weet dat zij reeds jaren gelukkig samen zijn niet?
Je neemt het wat te letterlijk terwijl ik hier en daar wat nuances in mijn post had gezet.
Ik wil maar vooral zeggen dat het oké is als mensen willen zoeken naar iemand die alle vakjes heeft of toch zoveel mogelijk. Als het dan niet blijkt te lukken, wil je mss wat meer openminded denken. Maar volgens jouw letterlijke redenering zou je iedereen moeten liken en een gesprek mee starten?
Mensen haken op zoveel af. Veel schrijffouten, teveel instagram selfies en quotes, te traag antwoorden, antwoorden ontwijken, kinderen, slecht gebit, nagels niet geknipt, te laat komen, geen respect voor huisdieren,een atypische lach, een tribal tattoo, lengte, ochtendadem, teveel knipperen met de ogen,..
Je kan het zo mal niet bedenken, en again, dat is oké. Je moet niet iedereen een eerlijke kans geven. De beste manier is, imo, nog steeds iemand ontmoeten in het echt. Wat niet wilt zeggen dat online dating niet succesvol is.
Ik heb op de tinders al matchen gehad met een kinesist en dat lag mij direct véél beter dan iemand die werkt op de Volvo fabriek. Again, niet the end all be all, maar het is veel fijner omdat er sowieso meer raakvlakken zijn.
In mijn specifiek geval, en dat mag ik perfect zeggen, vind ik een job enigzins belangrijk. Ik ben samen geweest met iemand die de knoopjes amper aan elkaar kon knopen, dat is gewoon niet zo fijn dus die heb ik laten liggen. Is dat grof? Helemaal niet, ik mag zo selecteren. Als zij 1500 verdient maar alles heeft en toekomt, prima!
Maar ik als daardoor niet meer op vakantie kan gaan, want zij kan haar deel niet betalen of het is elke keer een speurtocht naar de goedkoopste shizzle, tja. Not for me. Ik ben geen ijdeltuit, verre van, maar ik heb een standaard van leven (ik ben ook al 33) en ik ga die niet inleveren.
Ik ben trouwens maar orderpicker, maar ik zou dat nu invullen als warehouse operator (wat de titel op papier is). Als iemand mij zou laten staan omwille van mijn job, das lullig, maar ik snap dat wel. Toen ik nog op de tinder zat stond er podiumbouw en duiker bij brandweer, de eerste paar zinnen had ik altijd vragen daarover. Dat wekt gewoon interesse.
Je voorbeelden hebben niet echt betrekking op de eerste (selectie op app) dating fase.
Ik ben trouwens ook vader, dus een lief moet altijd een toevoeging zijn aan ons leven (kind en ik), niet een noodzakelijk iets. Maar dit is hoe ik er voor mezelf nu insta, en iemand anders mag er gerust ook zo instaan.
