Ahja, ik ook uiteindelijk (vroeger), zo toch al enkele superknappe maar nog extremere golddiggers links laten liggen, niet dat ze het allen effectief zijn of m'n vriendin dat is natuurlijk.
Maar dat financiële gedoe liet ze ook niet uitschijnen tijdens het daten enz... Wie spreekt daar nu ook over tijdens het daten en in het prille begin van een relatie?
Wel dat bepaalde rolmodellen van ginder voor haar belangrijk waren, maar ik heb altijd gedacht dat dit wel weg ging vloeien en het niet zo hard ingebakken was op haar netvlies, maar als het jarenlang van jongsaf zowel thuis als op school en in het dagelijkse leven in je hoofd wordt gepompt is het geen sinecure, het tegendeel is waar, vrouwen uit Oost-Europa willen echt wel dat de man goed voor hen zorgt op alle vlakken, ze zijn immers *gevoelige* wezens en doen ook veel in het huishouden, moeten er altijd knap uitzien voor hun man, voor de kinderen zorgen enz... (enkele van haar argumenten) Zo wenst ze bv. na bevalling minstens 1 jaar thuis te blijven zonder te werken WANT in haar land krijgt ze immers effectief ongeveer een jaar lang betaald zwangerschapsverlof, waarvan de eerste maanden aan de volle pot, en nadien een enorm klein bedrag. Als dat hier niet kan, of ik het zelf *als man* financieel niet aankan laat ze blijken dat dit echt niet door de beugel kan. Het argument van de Belgische vrouwen die geen jaar nodig hebben scheept ze dan af met dat die gek zijn zo te werken en hun kinderen te verwaarlozen... Langs de ene kant wel waar, dit zou de demografie ten goede komen vermoed ik maar dan nog...
Na verschillende dates in haar land en reizen naar België ben ik ze ook in haar land gaan halen met de auto, stampvolle koffer en achterbank en hup naar België, toen verwachtte ze al (2,5 j geleden) dat dit betekende dat we snel gingen trouwen. Voor haar waren het allemaal enorme aanpassingen en ze doet ook enorm veel moeite... Ze heeft een volledig nieuwe vriendinnenkring opgebouwd van expats en landgenoten en kan al Nederlands spreken en volgt uit eigen beweging extra lessen die voor Vadertje Vlaanderen zelfs niet meer nodig zijn, ook is ze speciaal Frans beginnen leren bij het begin van onze relatie (omdat ze wist dat ik Frans sprak) denkende dat België voornamelijk Franstalig is

tegenover al die moeite die ze doet, o.a. ook huishoudelijke taken die ze voor zich neemt met o.a. ook mijn inbreng, maar die ik vroeger perfect alleen deed, vind ze, dat ik als man van het huis, voor *alles* financieel moet zorgen. Terwijl zij dus haar deftig loon op haar rekening mag parkeren, nog een reden is dat ik vastgoed heb en zij niet. Wanneer we een huis zouden kopen zou ze dan natuurlijk wel financieel bijdragen bij het afbetalen...
Maar na enkele serieuze gesprekken is ze op financieel vlak precies aan het bijdraaien, alsof het stapsgewijs tijd nodig heeft om te bezinken. Haar ferme moodswings zijn blijkbaar voornamelijk door het feit dat ze wil trouwen en ik ze nog altijd niet ten huwelijk heb gevraagd en ze dus gezichtsverlies lijd


tegenover haar vriendinnen die wel getrouwd zijn enz. Ook haar leeftijd speelt parten zei ze dan, "ik wil geen 40 zijn als ik ga trouwen", ik trouwens ook niet...
En natuurlijk ook het feit dat ze meer aandacht wenst en vaker uit wil gaan, samen met mij.
En ik maar hopen om eens een leuk dagje te vinden zonder haar moodswings om ze eindelijk ten huwelijk te vragen, laat staan samen iets te gaan eten. Want wie wil nu iemand ten huwelijk vragen als die in 't begin van de dag al vies kijkt omdat ze net *niet* ten huwelijk wordt gevraagd maar dat in al die tijd wel al verschillende keren kon gebeurd zijn (al verschillende keren de plannen afgeblazen).
Zal dus ferm extra water bij de wijn mogen gieten en eens tonen dat ik de *ballen* heb om haar ten huwelijk te vragen, al zal dat nu niet meer in Italië, Zwitserland, Spanje of onze laatste vakantie in Frankrijk zijn. Hopelijk is ze effectief ook gelukkiger en blijft het dan niet alleen bij de verloving...