Oh boy, ik moet het effe van mij aftypen, en dan kan ik weer verder met mijn leven.
Throwback 18 jaar in het verleden toen als de Polle nog een Polleke was. Iemand leren kennen, goeie vrienden geworden, niks speciaal. Paar jaar mee in contact geweest, niks speciaal, altijd fun times.
4 jaar geleden ben ik terug met die persoon in contact gekomen via een gemeenschappelijke vriend. Uiteindelijk tussen de lakens beland, en wel echt maanden (8+ ofzo) met elkaar aan het vozen geweest zonder "het" te benoemen. Ik zat toen in het midden van een terror break up, de andere persoon half in burnout. Slechte timing. Wel een emotionele en verstandelijke connectie met elkaar dat ik nog nooit in mijn leven heb meegemaakt, wat insgelijks was, en nog steeds is trouwens. Zoals het is ligt haat en liefde dicht bij elkaar, het beste en het slechtste uit elkaar halen ook.
Toen heb ik de beslissing gemaakt om dit niet op romantisch vlak te laten verder gaan. Wich sucked for me, maar harder voor de tegenpartij. Soit, op die moment was het gewoon ook 2 kapotte zieltjes bij elkaar, was niet de moment.
Tijd gaat voorbij, ik word door de andere persoon niet echt snel verwerkt, ondanks ze écht snel in een relatie met iemand anders gestapt was. (Waar ik zelfs eventjes slecht gezind op was, zonder reden
, terwijl het best sneu was voor die jongen, letterlijk tweede keus, en backup.) We komen elkaar nog een paar keer tegen doorheen de jaren. Altijd heel plezant en zoals vanouds. Emotionele en verstandelijke connectie blijft tussen ons op een super hoog niveau bestaan, en is eigenlijk alleen maar blijven evolueren de laatste jaren. Met ups en downs hier en daar, maar vooral ups tbf.
Wel elk ons eigen leven aan het leiden voor het grootste deel, frequentie dat we elkaar zien aan de lage kant, 2 a 3 keer op het jaar ofzo. Mede doordat die jongen met wie ze samen was mijn naam niet graag hoorde, of mijn gezicht liever niet zag. Soit, die relatie is uiteindelijk spaak gelopen iets meer als een jaar geleden. Ik zat toen zelf in een sort of experimentele relatie
, maar die is dan ook gestopt een kleine 4 maand geleden.
We zijn elkaar terug meer beginnen zien/tegenkomen, paar keer gaan feesten, paar keer ergens blijven plakken. Het doet mij echt wel goed om ze terug een beetje actiever in mijn leven te hebben. Ik was uiteindelijk echt gewoon een goeie vriendin kwijt, die mij emotioneel en intellectueel uitdaagde. Uiteraard ondertussen weer een paar keer mee tussen de lakens beland, want dat is gewoon altijd iets geweest dat meer als gewoon goed zat.
Soit, vorige week rustig terrasje gaan doen, en toen vertelde ze mij dat ze met iemand al een tijdje seks aan het hebben is. En dat het voor haar eigenlijk wat serieuzer begint te worden, maar de andere partij het wat aan het afketsen. Ondanks dat in mijn ogen de andere partij zijn acties me iets anders vertellen, soit, ik denk dat de andere partij gewoon nog wat in het rond wil poepen. Wat hij ook effectief nog aan het doen is, en zijn goed recht ook imo.
Maandag kreeg ik dan een sms van haar om te blijven "eten". Heb ze direct op haar bullshit gecalled dat het ni voor een gezellig etentje was, maar voor sexy-time.
Soit, gisteren dus naartoe gegaan. En ik had even het gevoel dat ze mij een beetje aan het gebruiken was, om te bewijzen tegenover haarzelf, of andere mensen, dat het haar allemaal niets doet met die andere kerel en ze ook nog in het rond aan het poepen is.
Maakt mij geen zaak, ze mag dat zeker doen, en als ze dat dan nog met mij wil doen op een redelijke frequentie heb ik daar absoluut geen klagen over. Maar volgende keer gaat ze dat wel op haar bord krijgen van mij dat ik dat denk, maar dat is iets anders.
Anyhow, dit was de historie, ik zei nog een paar dagen geleden tegen een goede gemeenschappelijke vriend: "Elke keer als die griet in mijn leven komt, maakt die mij toch ook gewoon een beetje zot."
Waarop zijn antwoord was "Ja, jullie hebben ook al een heel historie, en redelijk diepgaande relatie voor gewoon vrienden altijd geweest te zijn. Gaat ge er ooit spijt van hebben dat ge er niet voor gegaan bent?"
Waarop ik geen antwoord heb gegeven, en vooral dat laatste zinneke is een beetje in m'n hoofd aan het spoken al een paar dagen. En al zeker na gisteren eigenlijk.
Soit, ik hoef geen hints, niemand gaat mij kunnen helpen. Maar het moest mij effe van het hart.
Balle sjakies!
). Koester die vrijheid en geniet ervan om jouw geluk als single op te zoeken. Zodra je gaat genieten ga je het verleden loslaten. En je gaat minder hopeloos hopen op een nieuwe relatie en het ideale huisje/tuintje/kindje-plaatje. Beide heeft zijn voor- en nadelen, ik koester enorm wat ik nu heb, ik zou hem niet meer uit mijn leven kunnen denken, maar ik vond de tijd als single niet slechter. En als we binnen paar jaar het verwachte normplaatje met kinderen bereikt hebben, gaan we ongetwijfeld regelmatig denken dat het vroeger (met wat dan zeeën van tijd en rust zal lijken 
) zo slecht nog niet was.
