Ik snap
@iamhollywood 
Ik heb voor het eerst in mijn leven een relatie met iemand die qua intellectueel niveau met mij matcht (op z'n minst). En je kan niet geloven hoeveel deugd dat doet. Om samen theoretische discussies te hebben, het nieuws en de politiek te bespreken, soms zaken op een metaniveau te bekijken, om iemand te hebben die graag dat soort gesprekken heeft for the fun of it. Dat we elkaar tips geven over interessante artikels (en die dan gewoon zelf blijken gelezen te hebben) of elkaar gewoon blijven uitdagen. Niet dat we hier de hele avond intellectueel zitten te doen hé, we hangen hier zo vaak de onnozele uit, maar gewoon het feit dat dat kán en eigenlijk elke dag weer vanzelf opnieuw gebeurt? Amai, ik word daar blij van.
Mijn vorige lieven, en ik zag die allemaal doodgraag, die vonden dat doodsaai. En dat kan hé, je kan niet al je interesses met elkaar delen. Maar als het blijft steken op het niveau van "het zijn allemaal zakkenvullers" en "denk toch eens niet zoveel na, daar word je ongelukkig van", ja amai, daar werd ik effectief ongelukkig van
Ik kon daar met zoveel niet terecht, een heleboel van mijn gedachten of ideeën of bedenkingen? Dat gaat tot op een bepaalde hoogte, maar dan haken ze af en bleef ik altijd wel een beetje op mijn honger zitten of werd het zo wat afgekapt met wat oneliners.
Wat Gua zei, vind ik ook heel mooi. Dat de één makkelijker kan argumenteren maar daarom niet altijd z'n gelijk hoeft te halen. Maar ik werd daar ook niet zo happy van, te horen hoe een partner zijn mening baseert op compleet foute informatie, bijvoorbeeld. Of hoe je iets nuanceert en ze dan wel bijdraaien ("ah ja, dat is wel zo, ja, ok, ik had het misschien niet zo zwart-wit mogen stellen") maar dat je dat twee jaar later nog steeds aan het doen bent bij elke politieke discussie of maatschappelijke kwestie. Ik werd daar wel een beetje moedeloos van.
Natuurlijk kan ik omgaan met ongeschoolde mensen, mijn hele familie is ongeschoold. Maar af en toe (en zeker in de intimiteit van je eigen huis?) is het wel heel fijn om gewoon jezelf ten volle kunnen beleven en ontplooien zonder dat je de hele tijd rekening moet houden met.
Overigens, wat
@Myllana zegt, over je woordenschat aanpassen... Dat heb ik dus al mijn hele leven hé. Dat ik tegen mijn eigen mama praat en die de hele tijd zegt dat ik normáál moet praten. Ik mag geen woorden gebruiken die ze niet kent (en ik weet niet vanbuiten welke dat allemaal zijn hoor - als ik even snel mijn eigen post lees, is het eerste moeilijke woord voor haar denk ik 'theoretische'
). Ik ben ook maar gewoon gezelf en soms hebben bepaalde 'moeilijkere' woorden een nuance die simpelere alternatieve niet hebben ('genuanceerd' is ook zo'n woord waar ze op zou reageren, denk ik). En dan steeds op je vingers getikt worden en te denken oh ja, hoe vertaal ik dit? Da's ook niet zo plezant ze, dat doe ik niet om de arrogante uit te hangen, ik had ook liever een vlot gesprek kunnen hebben met mijn eigen moeder.
Overigens ben ik mijn ouders niks verschuldigd, zij mij een heleboel therapie, ja, maar dat is naast de kwestie. Ik krijg een beetje de kriebels van het idee dat je je ouders moet eren omdát het je ouders zijn, alsof alle ouders zo'n engeltjes zijn.
Misschien zijn iamhollywood en ik er ook wel gewoon gevoeliger aan hoor. Ik weet nog dat ik het echt vreselijk vond om op mijn werk tussen alléén maar hooggeschoolden rond te lopen. Die kwamen ook vaak uit een hogere klasse, om het zo te zeggen, en ik voelde mij dan altijd een vreemde eend in de bijt. Ik was dan juist heel snel geïntimideerd door hun kennis en ervaring. Of van die gesprekken waar je dan compleet uit de boot valt, dat je denkt van wauw, bij ons thuis ging dat er helemaal anders aan toe? En dat we daardoor iets gevoeliger zijn voor intellectueel verschil (omdat we ons nergens écht thuis voelen?). Idunno, ik ben maar luidop aan het denken.
Terwijl ik zelf voor 50% Arabische roots heb
.
.
