Die eerste. Schoolvoorbeeld waarom wielertoeristen door bijna alles en iedereen worden uitgekotst. Iedereen moet maar opzij gaan omdat Wannabe Wout wat roept. Ze kunnen dan wel een koersfiets van een paar duizend euro kopen, maar een bel van ocharme vijf euro,... Nee. Dat is te veel. Dat staat niet
professjoneel -den Eddy reed zijn koersen toch ook niet met een bel zeker- en met al dat extra gewicht kan hij nog maar gemiddeld 35,45605 km per uur rijden ipv 35,4561.
Aldus André met de bierpens -goei gerief staat altijd onder een dakje

- die na de groepsrit op zondagochtend zijn dorst gaat lessen in Café Bij Wiezeke en eerst een Duvelke, pintje, dubbele tripel, trippele dubbel, een zakske zoute chips, een streekbierke -want dat lust ne coureur als eens gèren- een Orvalleken en een ice tea, want ik moet nog naar huis
zwalpen rijden. Onderweg rijd ik een koppel dat met een buggy op het jaagpad aan het wandelen is, net niet van de sokken. Thuis heeft moeder de vrouw boterpistoleekes en koffiekoeken gekocht. Na dit feestmaal zet hij zich in zijn relaxzetel om naar de Koers te kijken... En vervolgens in slaap te vallen na vijf minuten. 's Avonds is het stoofvlees met frieten en nog een streekbierke of
twee vijf. "Ja" denkt André. Ik kon vroeger ook coureur geworden zijn. Ik had er de benen en mentaliteit voor.