Er speelde wel wat meer dan gewoon iemand die gevoelens kreeg voor een chatpartner. Die mens zat met enorme emoties rond klimaat, toekomst van de wereld (en het idee dat enkel technologie dit nog kon oplossen) etc die die chatbot zo allemaal terug-echode naar hem. Ook dat opofferen zou daar dan net mee te maken hebben (gesprekken en ideeën zouden meer spiritueel geworden zijn met het idee dat die ai de wereld zou redden als hij zich opofferde...)ik vind het gewoon bizar dat je, als je in een huwelijk zit met een partner die om je geeft, je toch -bij wijze van spreken- je gevoelens kweekt voor een chat-partner, en dat dat je zo ver drijft dat je "opoffer" voor die persoon (we kunnen ervan uit gaan dat hij het verschil niet meer zag tussen AI en echte persoon).
het klopt wel wat je zegt, soms heb je als naaste niet door wat er speelt. en dan ben je idd niet gewapend om daarmee om te gaan.
Genoeg mensen die gevoelens krijgen voor een ander tijdens hun huwelijk. Dat zijn dingen die gebeuren (al dan niet gevoed/getriggerd door omstandigheden waardoor mensen extern validatie gaan zoeken), en waar ge ook niet naar de partner moet gaan wijzen als 'hoe laat ge het zo ver komen.
Maar het is wel duidelijk dat in dit geval het niet over zoiets gaat, mens had gewoon echt psychische hulp nodig.



)

- die na de groepsrit op zondagochtend zijn dorst gaat lessen in Café Bij Wiezeke en eerst een Duvelke, pintje, dubbele tripel, trippele dubbel, een zakske zoute chips, een streekbierke -want dat lust ne coureur als eens gèren- een Orvalleken en een ice tea, want ik moet nog naar huis