Eentje van deze week dat mij door het verhaal van waelvis te binnen schiet: Hier heeft alles zo een specifieke plek, en ik kan er van ontploffen als dat verlegd wordt. Niet zo zeer een autisch kantje maar gewoon omdat ge dan niet uren moet zoeken naar iets en op automatische piloot in de rapte iets snel kunt vinden zonder te moeten zoeken. Mijn schoonouders die hebben echt de gewoonte om op de meest irritante momenten binnen te vallen om de kinders te zien, geen probleem. Maar sinds mijn schoonvader thuis is, houdt die hem dan ongevraagd bezig met dingen als gras afrijden en vooral opruimen en mag je weer zoeken naar alles als je het nodig hebt. Dat is hier soms echt het gevoel van Pasen he: waar in welke kast heeft hem dat nu weer weggestoken?
Deze week daardoor ook ambras gehad met mijn vrouw. Ik had mijn nacht-insuline nodig als hem overdag weer was langs geweest. Niet te vinden, uitbarsting: het is weer van dat, dat ze eens overal afblijven, je mag hier weer beginnen zoeken godverdomme, ze weten toch dat ik dat elke avond nodig heb.... Hele razernij. Om dan na een half uur zoeken, telefoneren en razen tot het besef te komen: oei die was gisterenavond leeg, ik heb zelf die in de vuilnisbak gegooid en moet gewoon nu een nieuwe uit de frigo pakken.

aleja ik hoop dat intussen de boodschap aangekomen is en dat ze alles op de plek laten liggen waar het ligt.