Dat is het resultaat van HLN die alles op Facebook knallen, die artikels zijn dan meestal een zeer summiere, maar ook slecht vertaalde samenvatting van een andere website en mensen die de moeite niet nemen om een artikel te lezen.
Je ergernissen van vandaag - Deel 1
- Onderwerp starter BlackOccult
- Startdatum
- Status
Dat is het resultaat van HLN die alles op Facebook knallen, die artikels zijn dan meestal een zeer summiere, maar ook slecht vertaalde samenvatting van een andere website en mensen die de moeite niet nemen om een artikel te lezen.
Ge bedoelt de trap omhoog gegaan?
gumball4000
Well-known member
Vervolg op het verhaal van mijn grootmoeder die in het ziekenhuis lag.
Ze is uiteindelijk zaterdag overleden. Oorspronkelijk mocht er maar 4 man in totaal bezoeken. Zaterdag ben ik opgestaan en had ik iets van "Eh, fuck it ze..ik ga gewoon. In het slechtste geval weigeren ze mij de toegang gewoon eh.."
Ik voor het ziekenhuis aan het parkeren. Bellen mn ouders dat er nu meer bezoek toegelaten is en ze waren verwonderd dat ik zo vastberaden was en al terplaatse was. Uiteindelijk samen mijn grootmoeder gaan bezoeken. Bleek ze de nacht van vrijdag op zaterdag in coma te zijn gegaan. Ze was ook niet meer aan apparatuur verbonden. Ze stond gewoon met haar mond open te "slapen", ze ademde ook onregelmatig. Soms stopte ze enkele seconden met ademen om daarna terug diep in- en uit te ademen.
Na een tijdje zijn mijn ouders vertrokken en ben ik 1.5u alleen bij haar gebleven. Wat alleen met haar zitten praten (al was het uiteraard een monoloog). Paar verhalen/situaties van vroeger aangehaald. Haar ook bedankt voor de zaken/wijsheden die ze bijgebracht heeft in mijn leven alsook gezegd dat we mekaar later wel weer zouden terugzien.
Uiteindelijk ook nog een videocall met mijn broer en nicht gedaan zodat ze haar ook nog even konden zien, al was het online.. Mijn broer is dan direct van het werk naar het ziekenhuis gegaan (1u rijden).
Op een gegeven moment zag ik haar duim bewegen en wat later kreeg ze ook een spastische trek in haar been.
Nog wat later ging haar mond langzaam aan dicht en hoorde ik ze niet meer snurken/ademen (of het moest zeer stil zijn geweest)..maar ik zag haar hartslag nog wel in haar hals slaan. Enkele minuten later is dat ook gestopt en heb ik de verpleegster er bijgehaald die haar dood dan bevestigd heeft.
Uiteindelijk bleek ik toch niet zo ongevoelig te zijn als ik dacht. De dag ervoor heel de avond zitten wenen.. Schrik dat ik haar stem ooit zal vergeten.
Ook zitten wenen in het ziekenhuis zelf als mijn ouders erbij waren, maar ik voelde mij super op mijn gemak toen ik alleen was met haar. Ook totaal geen vies gevoel nagehouden aan het feit dat ze naast mij gestorven is. Super blij dat ze, ondanks de vele eenzame weken/maanden in het rusthuis (door corona), wel met gezelschap is kunnen sterven. Heb haar zowel gedurende haar coma als bij het overlijden durven aanraken.. Moet wel eerlijk zijn dat ik even twijfelde, maar eigenlijk is er niks vies aan.
En mannen...zijt maar zeker dat iemand in coma u kan horen. Toen ik praatte, stopte ze altijd even met snurken
PS- Mijn broer kwam dan 10 minuten na het overlijden aan en voelde zich echt schuldig dat hij "te laat" was.
Heb hem ook echt moeten pushen even alleen te zijn met haar.. Hij ging ervan uit dat hij het lichaam achteraf nog kon zien...wat dus niet zo bleek te zijn. Mijn vader & nonkel wouden dit niet, ondanks de uitdrukkelijke vraag van enkele kleinkinderen. Spijtig..maarja..
Ze is uiteindelijk zaterdag overleden. Oorspronkelijk mocht er maar 4 man in totaal bezoeken. Zaterdag ben ik opgestaan en had ik iets van "Eh, fuck it ze..ik ga gewoon. In het slechtste geval weigeren ze mij de toegang gewoon eh.."
Ik voor het ziekenhuis aan het parkeren. Bellen mn ouders dat er nu meer bezoek toegelaten is en ze waren verwonderd dat ik zo vastberaden was en al terplaatse was. Uiteindelijk samen mijn grootmoeder gaan bezoeken. Bleek ze de nacht van vrijdag op zaterdag in coma te zijn gegaan. Ze was ook niet meer aan apparatuur verbonden. Ze stond gewoon met haar mond open te "slapen", ze ademde ook onregelmatig. Soms stopte ze enkele seconden met ademen om daarna terug diep in- en uit te ademen.
Na een tijdje zijn mijn ouders vertrokken en ben ik 1.5u alleen bij haar gebleven. Wat alleen met haar zitten praten (al was het uiteraard een monoloog). Paar verhalen/situaties van vroeger aangehaald. Haar ook bedankt voor de zaken/wijsheden die ze bijgebracht heeft in mijn leven alsook gezegd dat we mekaar later wel weer zouden terugzien.
Uiteindelijk ook nog een videocall met mijn broer en nicht gedaan zodat ze haar ook nog even konden zien, al was het online.. Mijn broer is dan direct van het werk naar het ziekenhuis gegaan (1u rijden).
Op een gegeven moment zag ik haar duim bewegen en wat later kreeg ze ook een spastische trek in haar been.
Nog wat later ging haar mond langzaam aan dicht en hoorde ik ze niet meer snurken/ademen (of het moest zeer stil zijn geweest)..maar ik zag haar hartslag nog wel in haar hals slaan. Enkele minuten later is dat ook gestopt en heb ik de verpleegster er bijgehaald die haar dood dan bevestigd heeft.
Uiteindelijk bleek ik toch niet zo ongevoelig te zijn als ik dacht. De dag ervoor heel de avond zitten wenen.. Schrik dat ik haar stem ooit zal vergeten.
Ook zitten wenen in het ziekenhuis zelf als mijn ouders erbij waren, maar ik voelde mij super op mijn gemak toen ik alleen was met haar. Ook totaal geen vies gevoel nagehouden aan het feit dat ze naast mij gestorven is. Super blij dat ze, ondanks de vele eenzame weken/maanden in het rusthuis (door corona), wel met gezelschap is kunnen sterven. Heb haar zowel gedurende haar coma als bij het overlijden durven aanraken.. Moet wel eerlijk zijn dat ik even twijfelde, maar eigenlijk is er niks vies aan.
En mannen...zijt maar zeker dat iemand in coma u kan horen. Toen ik praatte, stopte ze altijd even met snurken
PS- Mijn broer kwam dan 10 minuten na het overlijden aan en voelde zich echt schuldig dat hij "te laat" was.
Heb hem ook echt moeten pushen even alleen te zijn met haar.. Hij ging ervan uit dat hij het lichaam achteraf nog kon zien...wat dus niet zo bleek te zijn. Mijn vader & nonkel wouden dit niet, ondanks de uitdrukkelijke vraag van enkele kleinkinderen. Spijtig..maarja..
Veel sterkte, ook moedig dat je daar zo bij gebleven bent op dat moment.
Mijn ma heeft hetzelfde met haar vader gedaan en ik weet dat dat voor veel mensen niet zo gemakkelijk is.
Mooi dat ze die laatste momenten niet alleen is moeten zijn maar dat er iemand die ze graag zag bij haar was. Ook al zal ze dat misschien niet (helemaal) bewust mogen hebben meegemaakt, zeker in deze tijden is het wel een zegen dat je dat kon doen.
Mijn ma heeft hetzelfde met haar vader gedaan en ik weet dat dat voor veel mensen niet zo gemakkelijk is.
Mooi dat ze die laatste momenten niet alleen is moeten zijn maar dat er iemand die ze graag zag bij haar was. Ook al zal ze dat misschien niet (helemaal) bewust mogen hebben meegemaakt, zeker in deze tijden is het wel een zegen dat je dat kon doen.
Str8_6
Well-known member
Veel sterkte. Ik heb hetzelfde gedaan bij mijn grootmoeder omdat ik daar ook opgegroeid ben en tot de dag van vandaag ben ik daar enorm dankbaar voor dat ik haar nog kon bedanken en eens vastpakken en gewoon haar hand vasthouden zodat ze niet alleen was.
Toen ze mijn stem hoorde gingen haar ogen ook terug even open. Dus ik denk idd dat ze je nog horen.
Toen ze mijn stem hoorde gingen haar ogen ook terug even open. Dus ik denk idd dat ze je nog horen.
gumball4000
Well-known member
Als ik de laatste 10 jaar van haar leven samenvat, is ze er fysiek wel enorm op achteruit gegaan.
Gaande van een vrouw met obesitas (ma genre +110-120Kg) naar iemand die volgens mij amper 50Kg woog. Op een gegeven moment wou ze vermageren omdat ze zich te dik voelde. Toen is het bergaf gegaan.
Op die 10 jaar is ze enkele keren in huis gevallen waarvan 1x zelfs een hele nacht op de grond lag. Daarna is ze met een rollator beginnen stappen. Dat vond ze zelfs niet erg. Ze vond het zelfs "cool" dat er een licht op zat..."dan kan ik zelfs 's nachts over straat wandelen" lol
De laatste jaren at ze niet veel meer. Mijn nonkel woonde juist naast haar en bracht haar altijd een portie eten. Wanneer ik op bezoek ging en vroeg of ze goed gegeten had, was het antwoord "Jaja, kheb een kiwi en een yoghurtje gegeten"..uiteraard echt niet voldoende. Ik ben zelfs één keer met haar alleen op restaurant geweest. En van een normale portie, kon ze amper 1/3de eten.
Na een tijd kreeg ze een verzakking van haar baarmoeder en begon ze incontinent te worden. Ge merkte het ook altijd als ge bij haar thuis kwam. een deel van haar huis stonk gewoon super hard naar de urine. ==> Hierop heeft ze thuisverpleging aangevraagd..ging goed voor 1-2 jaar. En vorig jaar zouden mijn nonkel (aka de buur van mijn oma) op verlof gaan en wouden haar niet alleen thuislaten, dus hadden ze een maand in het rusthuis geboekt. Eigenlijk was dit meer bij wijze van test, om te zien wat ze ervan zou vinden. Na die maand vroegen ze haar wat ze ervan vond, ze zei dat het oké was..maar tegen mij zei ze letterlijk "Ja bon, het is hier nu niet zo plezant hé. Oké ja ik word hier wel beter verzorgd door de verpleging en als er iets is, zijn ze er direct bij...maar ik zit hier tussen oude mensen en voel me hier oud en nutteloos. Maar bon...als ik hier zit, moeten mijn zonen zich niet meer ontfermen over mij en zijn ze gerust"
De laatste maanden had ze soms minder heldere momenten. Momenten waar ze niet snapte wat mensen bedoelden. Als ik haar belde was ze ook redelijk kort, vaak duurden gesprekken nooit langer dan 5 minuten, terwijl het vroeger vaak 15-20min kon duren. Vaak zei ze "ja de verpleging komt, kga afleggen eh"
Ze belde mijn vader onlangs om te vragen waar hij bleef, aangezien het al zo laat was.. bleek het woensdag te zijn en bezoek was enkel op zondag mogelijk. Dus ze had ook geen tijdsbesef meer.
En als hij dan op bezoek kwam, wou ze al na 15 minuten vertrekken, want ze "moest zich klaarmaken omdat ze bijna ging eten"..terwijl het nog zeker 1.5u zou duren vooralleer ze zou eten.
De laatste gesprekken dat ik met haar had, zei ze wel soms dat ze eigenlijk op de dood zat te wachten. Ze voelde zichzelf wat als "last van de maatschappij", ook al ontkende ik dat. Nuja, denk dat het ook vooral met corona had te maken. Ge ziet daar tussen de mensen..maar ge ziet uw eigen familie amper.
Ach, er waren ook grappige momenten
. De keren dat ze zei "Seg, ik hoor ulle amper door mijne gsm eh..volgens mij is die kapot". Mijn broer belde die dan..klapte ze haar gsm open en hield die gewoon voor haar gezicht ipv aan haar oor (gsm stond niet op speaker voor de duidelijkheid) "zie, ik hoor da dus ni eh".Was een telefoon die ze al lang had en ze wist precies niet meer dat ge die aan uw oor moest houden
. Ze was verwonderd dat ge het aan uw oor moest plaatsen .
Laatst bewerkt:
Tonerider
Well-known member
Zelf ook altijd behoefte gehad om nog even met mn grootouders te klappen vlak na hun overlijden ook al geloof ik niet in leven na de dood. Iedereen verwerkt het anders en heeft andere behoeftes op dat vlak. Wens jou en je familie veel sterkte en begrip in het rouwproces.
D
Deleted member 611
Guest
Veel sterkte Gumball.
Reverz
Well-known member
Vanmiddag mijn vriendin in tranen aan de lijn (weeral)... één van haar 2 directrices heeft zich 2 weken laten thuis zetten en vertrekt na de krokus terug naar Brussel om terug les te gaan geven op haar oude school. Das nu toch geen reden om te wenen zou je dan denken, maar er gaat natuurlijk een hele historie aan vooraf.
Lang verhaal kort: dit is de laatste ontwikkeling in een hele reeks pesterijen en afrekeningen op haar school.
De "échte" directrice hebben ze (een aantal vast benoemden die tegen elke verandering zijn) eigenlijk weggepest. Zij was in september 2019 aan het roer gekomen en zij heeft vol goeie moed geprobeerd van de mesthoop die achtergelaten is door de vorige directrice op te kuisen. Meer zorguren toewijzen aan klassen met meer zorgkinderen en visa versa en dat soort logische, maar in het onderwijs blijkbaar waanzinnige, maatregelen... Die hebben ze dus anderhalf jaar lang haar leven zo zuur gemaakt dat ze net voor kerstmis gezegd heeft "hier stopt het voor mij of ik ga er zelf onderdoor".
2 andere mensen hebben dan die haar taken moeten overnemen tot einde schooljaar. Ook 2 mensen die het goed voor hebben met de school maar die hier eigenlijk niet om gevraagd hebben en die ze natuurlijk ook van alle kanten stokken in de wielen steken.
Ondertussen heeft 1 van die vast benoemden, na jaren in het lager gestaan te hebben, plots beslist dat ze vanaf krokus terug naar het kleuter komt... de beginnende kleuterjuf die in die klas stond mag bij gevolg per direct beschikken (Hoe kan zoiets zelfs gewoon???, midden in een schooljaar dan nog...). Weeral iemand uit de weg geruimd die te hard werkt naar hun goesting... en de rest zal nu wel gewoon volgen vermoed ik.
Ik heb vanmiddag alleszins gezegd tegen mijn vriendin dat ze gewoon ASAP uit die giftige omgeving weg moet en op een andere school werk moet zoeken en dat als onderwijs stad Gent haar transfer niet goed wil keuren dat ze haar gewoon moet laten thuis zetten met burn-out (tis sowieso al stilaan kantje boordje als ik ze de laatste weken bezig zie)
Mijn bloed kookt, misschien nog het meest van al omdat je er gewoon niks tegen kan doen. Van hogerop willen ze er duidelijk niks aan doen, liever den doofpot in. Die directrice stapt volgens mij alleen maar op met kerstmis omdat ze gewoon geen steun voelt van bovenaf...
Ondertussen is er daar nu een hele leegloop aan de gang waardoor er tegen het eind van dit schooljaar minstens een handvol goeie leerkrachten (+ ondersteunend personeel) andere oorden op zoekt. Resultaat? Volgende jaar halen ze daar een paar nieuwe beginnende leerkrachten binnen die zich niet kunnen weren en die laten ze gewoon spartelen. En dan gaan we collectief verschieten dat er teveel beginnende leerkrachten hun eerste 5 jaar gewoon niet overleven in het onderwijs...
En wie is er dan uiteindelijk het slachtoffer van dit soort stinkende beerputten? Diegenen waar ons onderwijs eigenlijk rond zou moeten draaien in the first place: de kinderen.
Triest, echt fucking triest.
Lang verhaal kort: dit is de laatste ontwikkeling in een hele reeks pesterijen en afrekeningen op haar school.
De "échte" directrice hebben ze (een aantal vast benoemden die tegen elke verandering zijn) eigenlijk weggepest. Zij was in september 2019 aan het roer gekomen en zij heeft vol goeie moed geprobeerd van de mesthoop die achtergelaten is door de vorige directrice op te kuisen. Meer zorguren toewijzen aan klassen met meer zorgkinderen en visa versa en dat soort logische, maar in het onderwijs blijkbaar waanzinnige, maatregelen... Die hebben ze dus anderhalf jaar lang haar leven zo zuur gemaakt dat ze net voor kerstmis gezegd heeft "hier stopt het voor mij of ik ga er zelf onderdoor".
2 andere mensen hebben dan die haar taken moeten overnemen tot einde schooljaar. Ook 2 mensen die het goed voor hebben met de school maar die hier eigenlijk niet om gevraagd hebben en die ze natuurlijk ook van alle kanten stokken in de wielen steken.
Ondertussen heeft 1 van die vast benoemden, na jaren in het lager gestaan te hebben, plots beslist dat ze vanaf krokus terug naar het kleuter komt... de beginnende kleuterjuf die in die klas stond mag bij gevolg per direct beschikken (Hoe kan zoiets zelfs gewoon???, midden in een schooljaar dan nog...). Weeral iemand uit de weg geruimd die te hard werkt naar hun goesting... en de rest zal nu wel gewoon volgen vermoed ik.
Ik heb vanmiddag alleszins gezegd tegen mijn vriendin dat ze gewoon ASAP uit die giftige omgeving weg moet en op een andere school werk moet zoeken en dat als onderwijs stad Gent haar transfer niet goed wil keuren dat ze haar gewoon moet laten thuis zetten met burn-out (tis sowieso al stilaan kantje boordje als ik ze de laatste weken bezig zie)
Mijn bloed kookt, misschien nog het meest van al omdat je er gewoon niks tegen kan doen. Van hogerop willen ze er duidelijk niks aan doen, liever den doofpot in. Die directrice stapt volgens mij alleen maar op met kerstmis omdat ze gewoon geen steun voelt van bovenaf...
Ondertussen is er daar nu een hele leegloop aan de gang waardoor er tegen het eind van dit schooljaar minstens een handvol goeie leerkrachten (+ ondersteunend personeel) andere oorden op zoekt. Resultaat? Volgende jaar halen ze daar een paar nieuwe beginnende leerkrachten binnen die zich niet kunnen weren en die laten ze gewoon spartelen. En dan gaan we collectief verschieten dat er teveel beginnende leerkrachten hun eerste 5 jaar gewoon niet overleven in het onderwijs...
En wie is er dan uiteindelijk het slachtoffer van dit soort stinkende beerputten? Diegenen waar ons onderwijs eigenlijk rond zou moeten draaien in the first place: de kinderen.
Triest, echt fucking triest.
Heb een recept waar ze "bosui" in moeten hebben. Aangezien ik niet zeker ben of dat wel lenteui is zoals ik denk ga ik dat dus googlen.
5 VIJF 5 fokking keer ben ik op de pagina van de vogelbescherming uitgekomen
Wat ben ik toch een bosuil, sjans dat ik niet op dat Antwerps voetbalstadium ben uitgekomen.
5 VIJF 5 fokking keer ben ik op de pagina van de vogelbescherming uitgekomen
Wat ben ik toch een bosuil, sjans dat ik niet op dat Antwerps voetbalstadium ben uitgekomen.
En die smeerlapperij moet dan affiches maken over "nultolerantie voor pestgedrag voor onze studenten"...
Zoiets mogen ze van mij ook eens languit in de media smeren, zodat er toch iets moet veranderen.
Er zelf uitstappen is 1 ding, maar staat de school eigenlijk geen stap verder.
Zeer triestig, dit.
ja kweet wel maar het werd als eerste voorgesteld en heb er 5x op geklikt
Heb een vriendin die in het Brusselse lesgeeft en EXACT hetzelfde meemaakt.
Veel sterkte @gumball4000 en bedankt voor die mooie verhalen. Mijn grootouders zijn allemaal al overleden en was ook te jong toen om het allemaal goed te beseffen of er hard over na te denken (13 jaar bij de laatste).
Maar mijn ouders worden dit jaar ook 70 en 68. Maar zulke verhalen doen mij er toch ook altijd over nadenken en piekeren over hoe het allemaal zal verlopen als ze zelf niet meer deftig uit de voeten kunnen. En hoe ik er zelf mee zal omgaan moesten ze aan hun einde komen. Van mensen dicht bij mij is er nog niemand overleden (hout vasthouden) dus het zal een serieuze mokerslag worden als dat ooit komt.
Maar mijn ouders worden dit jaar ook 70 en 68. Maar zulke verhalen doen mij er toch ook altijd over nadenken en piekeren over hoe het allemaal zal verlopen als ze zelf niet meer deftig uit de voeten kunnen. En hoe ik er zelf mee zal omgaan moesten ze aan hun einde komen. Van mensen dicht bij mij is er nog niemand overleden (hout vasthouden) dus het zal een serieuze mokerslag worden als dat ooit komt.
- Status
Vergelijkbare onderwerpen
- Artikel
- Artikel
