Pfff echt... Mensen kunnen toch eigenlijk fucking ambetant doen zonder reden hé. Hoe ouder ik word hoe meer ik met verbazing kijk naar het egoïsme van mensen. Ik moet echt steeds meer moeite doen om niet cynisch te worden. Is het leven niet al moeilijk genoeg dat je perfect te vermijden problemen gewoon vermijdt?
- In het professionele leven is dat heel vaak het geval, maar daar schrik ik niet van en daar kan ik ook wel tegen. Business is business.
- In het semi-professionele leven zoals met mijn verbouwingen waarbij je dan aangename contacten hebt met aannemers die je soms via via kent, maar die er toch hun hand niet voor omdraaien om gewoon heel onbeleefd te reageren of zelfs niet te reageren. Dan denk je toch: als ik u nu nog eens ontmoet op een feestje van onze gemeenschappelijke vriend, voel je dan werkelijk geen enkele schaamte omwille van uw gedrag? Don't care blijkbaar. Of andere vreemde aannemers met wie je een goede klik lijkt te hebben maar die dan op het einde van de rit toch nog die laatste druppel geld uit u willen wringen.
- Ook nog van de verbouwingen: hoe hard de buren op mijn kap hebben gezeten omwille van stof en lawaai, terwijl ik er alles aan gedaan heb om dit zoveel mogelijk te vermijden. Precies of ze willen mijn inspanningen niet zien, en blijven mij gewoon bikkelhard behandelen alsof ik overal lak aan heb. Ik snap dat niet.
- En nu vandaag zelfs in de vriendenkring. We zijn ergens een gemeenschappelijk engagement aangegaan die we beiden wat uit het oog verloren zijn en dat moest voor het einde van het jaar in orde zijn. Bij de reminder van een 3de partij, schrok ik van mijn vergetelheid en heb ik meteen plichtsbewust alles in het werk gesteld om mijn engagement na te komen. "Kost": € 350 en een dag verlof moeten nemen. Ter informatie ook naar mijn vriend diezelfde heads-up gestuurd. Reactie: "Ach ja, juist, ik heb ook die reminder gekregen. Ik zal er eens voor kijken." Na een week nog steeds geen nieuws, dus nogmaals gepolst. "Goh ja, ik heb eigenlijk weinig tijd. Ik ga proberen negotiëren (bij die 3de partij) om er onderuit te geraken, niet zeker dat het zal lukken maar we zullen wel zien."
Probleem is natuurlijk: indien het niet lukt, ben IK wel de klos.
Allez gast. Moet ik nu echt op mijn blote knieën liggen smeken om gewoon uw engagementen na te komen zoals we samen overeen gekomen zijn?! Doe normaal.
Als ik het erover heb met (andere) vrienden (over dit gevoel in het algemeen, niet specifiek deze cases) komt vaak de boodschap dat ik voor mezelf mijn ethische lat heel hoog leg (een stuk uit eergevoel, "op mij kan je bouwen" en een stuk uit "wat zullen de mensen wel niet van mij denken?"), en dat ik dat dan automatisch ook verwacht van de anderen naar mij toe. Terwijl ik dat gewoon de logica zelve vind.
Ik sta graag in het leven met veel generositeit te geven, opdat je ook veel generositeit zou terugkrijgen. Vooral mentale generositeit bedoel ik dan. Dat principe geeft mij energie. Maar ik begin te vermoeden dat het leven veel simpeler zou zijn door me overal als een bullebak op te stellen, niets te geven zodat je ook niet teleurgesteld kan zijn in wat je al dan niet terugkrijgt. Als je niets geeft en af en toe krijg je per ongeluk wat terug, dan is de balans nog steeds positiever dan wat ze vandaag is. Welkom, cynisme. Word jij mijn nieuwe leidraad in het leven?
da zou vlug teruggestuurd geweest zijn. eerder de helft daarvan. maar inderdaad gewoon gaten niet geboord, afwerking soms wat minder. per geluk ooit veel tools kado gekregen om een aantal dingen letterlijk recht te trekken.
www.vrt.be
)
