Als een vorig televisietijdperk, waartoe Game of thrones nog behoorde, voortgestuwd werd door dramatische plots – de ontknopingen, de plotse sterfgevallen, de parallelle verhaallijn en seizoensfinales – dan kabbelt de zilveren eeuw van ambient-televisie vooral voort op sfeerzetting. Atmosfeer primeert op verhaal. De afleveringen vlammen voorbij, zonder dat je goed en wel beseft wat je hebt gezien, waarom deze gebeurtenissen en personages je aanbelangen – en eerlijk gezegd, ze interesseren je ook niet erg. Je verkeert in een toestand van emotionele afstand, van licht gestimuleerde onverschilligheid. Dat is precies de bedoeling van een serie als Bridgerton. Als je niet oplet, dan mis je niets: alles wordt nog een keer uitgelegd. Ondertussen kun je genieten van de wervelende danssequenties, de koetsen die aankomen en vertrekken, de kleurrijk geklede mannen die Regency-interieurs binnen- en buitenlopen.