Je ergernissen van vandaag - Deel 1

Status
Niet open voor verdere reacties.
Muggen die mij al heel de week terroriseren. Het is 3h52. Ik heb 15 minuten zitten zoeken vooraleer ik de eerste doodgemept heb. Zalig gaan slapen, dacht ik, hoor ik weer dat kut geluid langs mijn oren zoemen. Terug licht aan en zoeken, bam, mug 2 dood. Eindelijk rust. Hoor ik terug een rond mij zoeven. Ben mij nu in de logeerkamer gaan leggen zo opgefokt als iets, over 3h gaat de wekker, joepie.
 
Eerst en vooral, bedankt aan iedereen die geantwoord heeft op mijn post. Het deed deugd om te lezen dat het toch niet zo erg is dat ik mezelf momenteel slecht voel en dat ik niet de enige ben die met dergelijke zaken worstelt van tijd tot tijd. Als jullie het mij niet kwalijk nemen ga ik niet elke post quoten om individueel te antwoorden, er zijn immers maar zoveel uren in een werkdag dat een mens kan posten eh :unsure:

De echt professionele hulp ga ik voorlopig nog even achterwegen houden. Niet dat ik er niet in geloof of het advies hierover niet ten harte neem, maar ik voel momenteel dat ik zelf nog niet klaar ben om die stap te zetten. En dat lijkt mij toch ook iets belangrijks als het komt op dergelijke hulp te zoeken en te aanvaarden.

Ik heb gisteren wel nog even een teamlead aangesproken en ik heb vandaag een gesprek ivm de beslissingen die genomen zijn begin deze week. Om eens duidelijk te maken hoe de vork precies in de steel zit en ook hoe ik mij op dit moment persoonlijk voel en hoe die beslissing (on)rechtstreeks daar ook wel zijn invloed op heeft. Blij dat ze op zo'n korte termijn (gisteren net voor ik vertrok een mailtje gestuurd en een half uur later al een sms gekregen van m'n lead) iets hebben vastgelegd. Toont alleszins aan voor mij dat ze toch ook belang hechten aan hoe de werknemers zich voelen.

Gisteren dan toch ook nog een paar kleine dingen gedaan om toch iets anders te doen dan gewoon meteen in mijn zetel te gaan zitten als ik thuis kwam van het werk.

- Met de hond gaan wandelen toen ik thuis kwam
- Nadien mezelf toch naar de fitness gesleept. Maar wel met het gedacht "Geen schema, geen routine, gewoon efkes de oefeningen doen die ik graag doe of op dat moment zin in had"
- Achteraf nog eens een goed doucheke gepakt (was toch ook al weer 4-5 dagen geleden :unsure: )

It ain't much, but it's something ¯\_(ツ)_/¯
 
Heel groot probleem! En steeds dat: “hij zal niks doen hoor!”.
En ook in 90% vd gevallen luistert die hond niet. De honden zijn gewoon baas over het baasje.

er is veel te doen rond de wolven en die paar schapen die ze doodbijten, echter er zijn nog steeds véél meer incidenten (ook dodelijke bij mensen) met honden.
Maar dat is blijkbaar geen probleem!
Idd. Zie maar naar de krantenartikels en de bijhorende straffen. Vaak ook geen schuldbesef terwijl de slachtoffers levenslang zwaar verminkt zijn.
Hier zouden wat mij betreft echt heel zware straffen op mogen komen hoor.
 
Ooit eens door een hond gebeten in het park die aan een veel te lange leiband zat. Was met mijn vrienden als kind daar aan het voetballen. Volgens de eigenaar had ik de hond geprovoceerd door heen en weer te lopen "want onze Samson da's een brave die doet niets". Word er eigenlijk nog kwaad van wanneer ik nog terugdenk aan het feit dat die marginale de schuld op een klein kind verlegde.
Zo iemand zouden ze gewoon een verbod moeten opleggen. Een kind de schuld geven, dan ben je pas slecht bezig. En heb je dus echt 0,0 schuldbesef en verantwoordelijkheidsbesef.
 
Zo iemand zouden ze gewoon een verbod moeten opleggen. Een kind de schuld geven, dan ben je pas slecht bezig. En heb je dus echt 0,0 schuldbesef en verantwoordelijkheidsbesef.
klopt als het een loslopende hond betreft, maar sommige ouders mogen ook wel eens deftig hun kinderen in de gaten houden. Onlangs aan het wandelen met onze Rottweiler in een park en komt er plots een kleine van een jaar of 5 helemaal alleen afgestormd op onze hond en vliegt rond zijn nek. En papa kwam op zijn gemak af terwijl dat hij bezig was met de smartphone.

Gelukkig doet die van mij geen vlieg kwaad, anders stond er in het nieuws als krantekop: "Rottweiler bijt kind in het gezicht."

Die vader komt er dan zo bij alsof dat allemaal normaal is. Ik heb hem dan gezegd dat hij veel geluk heeft dat hij geen varkensvlees lust. Je had die zijn gezicht moeten zien.. Hij wist niet of hij moest lachen of boos zijn. :laugh:
 
Mijn vriendin is zwanger van ons tweede kindje maar statistisch gezien is het nog te vroeg om het te vertellen. Ze is nu misselijk en heeft toevallig ook een paar dagen last gehad van haar darmen. Onze schoonmoeder weet dus nog van niets maar met haar overbezorgdheid vraagt ze al aan mij of haar dochter niet depressief is omdat ze zo vroeg gaat slapen :shutup:
 
Eerst en vooral, bedankt aan iedereen die geantwoord heeft op mijn post. Het deed deugd om te lezen dat het toch niet zo erg is dat ik mezelf momenteel slecht voel en dat ik niet de enige ben die met dergelijke zaken worstelt van tijd tot tijd. Als jullie het mij niet kwalijk nemen ga ik niet elke post quoten om individueel te antwoorden, er zijn immers maar zoveel uren in een werkdag dat een mens kan posten eh :unsure:

De echt professionele hulp ga ik voorlopig nog even achterwegen houden. Niet dat ik er niet in geloof of het advies hierover niet ten harte neem, maar ik voel momenteel dat ik zelf nog niet klaar ben om die stap te zetten. En dat lijkt mij toch ook iets belangrijks als het komt op dergelijke hulp te zoeken en te aanvaarden.

Ik heb gisteren wel nog even een teamlead aangesproken en ik heb vandaag een gesprek ivm de beslissingen die genomen zijn begin deze week. Om eens duidelijk te maken hoe de vork precies in de steel zit en ook hoe ik mij op dit moment persoonlijk voel en hoe die beslissing (on)rechtstreeks daar ook wel zijn invloed op heeft. Blij dat ze op zo'n korte termijn (gisteren net voor ik vertrok een mailtje gestuurd en een half uur later al een sms gekregen van m'n lead) iets hebben vastgelegd. Toont alleszins aan voor mij dat ze toch ook belang hechten aan hoe de werknemers zich voelen.

Gisteren dan toch ook nog een paar kleine dingen gedaan om toch iets anders te doen dan gewoon meteen in mijn zetel te gaan zitten als ik thuis kwam van het werk.

- Met de hond gaan wandelen toen ik thuis kwam
- Nadien mezelf toch naar de fitness gesleept. Maar wel met het gedacht "Geen schema, geen routine, gewoon efkes de oefeningen doen die ik graag doe of op dat moment zin in had"
- Achteraf nog eens een goed doucheke gepakt (was toch ook al weer 4-5 dagen geleden :unsure: )

It ain't much, but it's something ¯\_(ツ)_/¯
:hug:
 
Mijn vriendin is zwanger van ons tweede kindje maar statistisch gezien is het nog te vroeg om het te vertellen. Ze is nu misselijk en heeft toevallig ook een paar dagen last gehad van haar darmen. Onze schoonmoeder weet dus nog van niets maar met haar overbezorgdheid vraagt ze al aan mij of haar dochter niet depressief is omdat ze zo vroeg gaat slapen :shutup:

Daarom is het ergens ook beter (enfin "beter", iedereen moet dat natuurlijk voor zichzelf beslissen) om van zodra ge het zelf weet, toch al énkele zeer naaste mensen ook op de hoogte te brengen. Op die manier hebt ge altijd altijd iemand om op terug te vallen als er in de eerste weken wat moeilijkheden zijn (zoals ik het begrijp in het geval van uw vriendin gewoon wat typische kwaaltjes), of in het ergste geval het effectief fout afloopt en er een vroege miskraam zou zijn.
 
Daarom is het ergens ook beter (enfin "beter", iedereen moet dat natuurlijk voor zichzelf beslissen) om van zodra ge het zelf weet, toch al énkele zeer naaste mensen ook op de hoogte te brengen. Op die manier hebt ge altijd altijd iemand om op terug te vallen als er in de eerste weken wat moeilijkheden zijn (zoals ik het begrijp in het geval van uw vriendin gewoon wat typische kwaaltjes), of in het ergste geval het effectief fout afloopt en er een vroege miskraam zou zijn.
Is inderdaad de bedoeling maar we zouden het dan wel op een gezelliger moment willen zeggen met een etentje ofzo.

Niet echt leuk om enthousiast te moeten zijn met een spastische darm :tongue:
 
Kind en gezin, wat een amateuristische kutklub is me dat toch.

Een creche sluiten omwille van een papier dat niet ophangt voor onbepaalde tijd, aan de ouders, zoek het maar uit!
maak je een attest inkomsten tarief, geef je nergens aan dat je een pleegkind hebt, maar toch gaat het systeem daar ineens vanuit. Bel je om dat aan te passen: ja dat gaat niet, prettige dag nog verder...

Khad al geen hoge dunk van die club daar, maar nu is het helemaal huilen met de pet op
 
Hoe jumpy een mens geworden is sinds die 🤬🤬🤬 Covid.
Er zitten hier enkele collega’s met wat normaal een doodsimpel september-hoestje zal zijn maar er zitten er hier een paar zich zichtbaar zorgen te maken / op te fokken. En ik begrijp het ook wel, da’s al zo lang nu als je ene hoort hoesten dat je haast het pleuris verschiet.
 
Hoe jumpy een mens geworden is sinds die 🤬🤬🤬 Covid.
Er zitten hier enkele collega’s met wat normaal een doodsimpel september-hoestje zal zijn maar er zitten er hier een paar zich zichtbaar zorgen te maken / op te fokken. En ik begrijp het ook wel, da’s al zo lang nu als je ene hoort hoesten dat je haast het pleuris verschiet.
Da's het resultaat van de mensen anderhalf jaar lang een angststoornis aan te praten eh
 
Klopt, we schelen 9j maar ik draag geen make-up en word eerder 35-37 geschat (door mensen met evenveel takt als ne baksteen op dat vlak, dus niet om te slijmen 🤪) dus mochten we met gelijke wapens strijden (professionele make-up) zou ik er minimum 15j jonger uit zien.. :unsure:
Put your money (photo) where your mouth is!

Da's het resultaat van de mensen anderhalf jaar lang een angststoornis aan te praten eh
Da's echt zo'n argument dat ik nooit ga snappen. De media bericht feiten, en dat is dan ineens 'angst aanpraten'. Je kiest zelf om angstig te worden he.
 
Laatst bewerkt:
Hoe jumpy een mens geworden is sinds die 🤬🤬🤬 Covid.
Er zitten hier enkele collega’s met wat normaal een doodsimpel september-hoestje zal zijn maar er zitten er hier een paar zich zichtbaar zorgen te maken / op te fokken. En ik begrijp het ook wel, da’s al zo lang nu als je ene hoort hoesten dat je haast het pleuris verschiet.
Ik denk dat we stilaan gaan evolueren naar een maatschappij waar het in hoesten in het openbaar minder sociaal aanvaard gaat zijn dan een scheet laten. En is op zich ook logisch hè.
 
niet meteen een ergernis, maar toch ergens wel een bedroefde dag.

zus van mijn oma is gestorven op haar 93e.

dat mensje heeft geen kinderen, was al 22 jaar haar man kwijt. zat dus eigenlijk al 22 jaar ALLEEN weg te kwijnen thuis, om de 2 weken kwam eens iemand boodschappen doen voor haar (ofwel ik ofwel mijn moeder).

deze zomer kon ze opeens niet meer stappen. we brachten haar tegen haar zin naar een rusthuis (kon niet anders).
wonder boven wonder fleurde ze daar ontzettend op, zat ze onder lotgenoten en kon ze terug sociaal zijn.
amper 2 weken heeft ze daar kunnen "open bloeien".

achteraf gezien hadden we haar daar veel eerder moeten plaatsen, maar ze wou niet.
echt zonde van die 22 jaar denk ik dan.
 
klopt als het een loslopende hond betreft, maar sommige ouders mogen ook wel eens deftig hun kinderen in de gaten houden. Onlangs aan het wandelen met onze Rottweiler in een park en komt er plots een kleine van een jaar of 5 helemaal alleen afgestormd op onze hond en vliegt rond zijn nek. En papa kwam op zijn gemak af terwijl dat hij bezig was met de smartphone.

Gelukkig doet die van mij geen vlieg kwaad, anders stond er in het nieuws als krantekop: "Rottweiler bijt kind in het gezicht."

Die vader komt er dan zo bij alsof dat allemaal normaal is. Ik heb hem dan gezegd dat hij veel geluk heeft dat hij geen varkensvlees lust. Je had die zijn gezicht moeten zien.. Hij wist niet of hij moest lachen of boos zijn. :laugh:
Absoluut mee eens.
Dat is het zelf zoeken uiteraard.
Maar in mijn situatie bijvoorbeeld. Ik was aan het joggen en de hond schrok dat ik plots tevoorschijn kwam. Als ik een kind was geweest ik zou niet willen weten wat er gebeurd was.
Of hoe het kind gereageerd zou hebben op de hond. In die situatie is de eigenaar van de hond gewoon sowieso in fout omdat de hond daar niet zou moeten zijn.
 
Hoe jumpy een mens geworden is sinds die 🤬🤬🤬 Covid.
Er zitten hier enkele collega’s met wat normaal een doodsimpel september-hoestje zal zijn maar er zitten er hier een paar zich zichtbaar zorgen te maken / op te fokken. En ik begrijp het ook wel, da’s al zo lang nu als je ene hoort hoesten dat je haast het pleuris verschiet.
Ik had dat al lang voor covid zulle, en daar heeft covid niets aan veranderd.
Als er zieken waren volgde de 1 na de ander (werkplek in 1 grote loft met +- 60 anderen)

En ik ben op anderhalf jaar thuiswerk nog geen dag ziek geweest.

Dus wat mij betreft mogen ze van mij ook ver wegblijven met hun "september hoestjes" :)
(voorlopig nog geen issue, want we keren maar deeltijds terug naar de werkvloer vanaf eind oktober.)
 
Status
Niet open voor verdere reacties.
Terug
Bovenaan