- Het continu fysiek wel ergens last van hebben. Als het mijn rug niet is dan is het wel mijn knie of hamstring die weer moeilijk doet. Ik weet dat er mensen zijn die een pak meer last hebben van bepaalde zaken dan ik. Maar ik begin er nu ook gewoon mentaal echt moe van te worden.
- Het continue gevoel van eenzaamheid en alleen zijn. Ik zie nog wel regelmatig mensen of vrienden maar ik haal er veel minder genot uit dan vroeger. Zelfs als ik bij kameraden ben voel ik mij vaak nog gewoon alleen en eenzaam.
- Ook het hele verhaal van op het werk. Omdat ik eindelijk ergens goed zat, ik was blij en gelukkig en ging bij wijze van spreken elke dag fluitend naar het werk. En nu sta ik met vrij veel tegenzin op 's ochtends. Omdat ik gewoon het gevoel heb van "Allé, nu voelde ik mij eindelijk ergens goed en gelukkig en dan wordt dat weer afgepakt.".
- Het complete gebrek aan energie. Ik heb precies nooit nog ergens fut voor. Ik voel mij de hele dag sloom, traag en lui. Echt niets van energie in mijn lijf. Waardoor ik mij dan weer slechter ga voelen. Ik eet nog amper deftig eten, als ik iets eet is het vrijwel altijd iets ongezonds of iets dat niet echt voedzaam is omdat ik gewoon de fut niet voel om iets te koken of om te gaan sporten.
En hoe meer ik daar allemaal op lig te focussen hoe slechter ik mij voel. Het gevoel van vrij weinig levensvreugde te hebben op dit moment. Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik écht het gevoel heb dat ik op eender willekeur moment compleet in tranen kan instorten.