Wel grappig dat beide ergernissen samenkomen:
- Een ergernis die gaat om de verbouwingen van de buren, waarop ik reageer dat hij wel een punt heeft. Ergo: soms klagen buren terecht.
- Een ergernis van mij die gaat om het overmatig zagen van de buren omwille van onze verbouwingen, hoewel ik er alles aan heb gedaan om het met zo minimaal mogelijke overlast uit te voeren. Ergo: buren moeten ook niet overdrijven.
Ik vind het echt schrijnend hoe mijn begripvolle attitude, mijn attitude om de vrede te bewaren, mijn attitude om toe te geven aan elke klacht, ... op geen enkel moment lijkt geapprecieerd te worden. Beetje cynisch zelfs. Vrienden en kennissen van ons die ook verbouwd hebben, verklaren mij zot als ik uitleg in welke mate ik tegemoet kom aan klachten.
Heb ik nu extreem onverdraagzame buren of bestaat er ergens een psychologisch effect dat indien je tegemoet komt aan klachten, ze zich bevestigd zien in die klachten waardoor ze de neiging zullen hebben om nog meer te klagen? A la: "Dat is een brave, die doet altijd wat ik zeg, dus laat ons ook onbenulligheid x nog eens aankaarten!". Want het begint serieus hard te lijken op dat laatste eerlijk gezegd.
En als dat psychologisch effect bestaat, wat is dan het alternatief? Er tegenin gaan? Lijkt me toch riskant om een zure relatie te krijgen met de buren wanneer je alle klachten afwimpelt als gezaag?