Weer eens hét cliché van een appartement bezitten met allemaal aangename mede-eigenaars, maar één die moeilijk moet doen om moeilijk te doen.
Er is hier een garage die deels privaat is en deels gemeenschappelijk. In het gemeenschappelijke deel plaats ik onze fietsen (ik heb zelf geen auto), en ik heb een afstandsbediening voor de garagepoort. Heel normaal, toch?
Niet als het aan één idioot ligt (die hier dan nog niet eens meer woont, enkel zijn garagestrook aan een veel te dure prijs probeert te verkopen).
Door een mail naar de syndicus dat over iets compleet anders ging, maar wel te maken had met de garagepoort, is die pipo er dus achter gekomen dat ik een afstandsbediening heb.
Hoezo, die wist dat niet?
Omdat ik zelf geen parkeerplaats bezit "en het niet in de akte staat dat mede-eigenaars zonder privé in de garage een afstandsbediening mogen hebben"
(waarom eigenlijk?) doet die daar nu dus moeilijk over, en gaat het blijkbaar worden voorgelegd op de volgende vergadering.
Na mijn reactie dat ik o.a. toch moeilijk met mijn fiets via de voordeur kan binnengaan, vindt die klaarblijkelijk dat ik dat
toch moet doen.
En dat allemaal omwille van een stomme afstandsbediening. Het zou om te lachen zijn moest het niet zo frustrerend zijn.
Ik dacht écht dat ik alles al had gezien...
Enfin, natuurlijk kan die mens op zijn kop gaan staan, en ik weet goed genoeg dat ik de andere mede-eigenaars aan mijn kant heb, maar wat is dit vermoeiend zeg.
Ik heb het echt gehad met appartementen eerlijk gezegd.