Oh boy.
Een aangetrouwde vrouw x van onze vriendengroep (Type Vlaams-conservatief, geld als belangrijkste drijfveer, recent een erfenis gekregen van een paar 100 000'en euro) die haar zinnetje wil doordrijven om een superduur cadeau te betalen voor een goede vriend van ons, persoon y. Een afscheidscadeau omdat persoon y voor een jaar als expat gaat werken in het buitenland. Ik wist eigenlijk in eerste instantie al niet dat het blijkbaar tot de Vlaamse cultuur behoorde om cadeaus te geven voor dergelijke gelegenheden. Ik heb dat eigenlijk nog nooit gezien in familie, in andere vriendenkringen en zelfs niet in diezelfde vriendenkring. Plots komt ze daar mee af, en dan is het wellicht asociaal om te zeggen "Ah, geven we daar cadeaus voor tegenwoordig?" dus ben er maar in meegegaan want ik gun persoon y dat natuurlijk wel.
Ze gaat zich dan in de omgeving van persoon y (familie en andere vrienden) al uitgebreid informeren en zich gaan opwerpen als de grote weldoener die fantastische cadeaus wil geven. En dan komt ze naar de groep met dat voorstel waar iedereen dan moet aan bijdragen. Een cadeau van +500 euro met 0,0 symbolische waarde. "Of dat ok is voor iedereen?" Euh.
Ja, aangezien het al allemaal op voorhand geregeld is kan ik niet meer anders dan "ja" zeggen zeker?
Of wat moet je dan zeggen? Dat het te duur is? Om dan voor iedereen in de vriendengroep EN de familie en andere vrienden van persoon y versleten te worden als de gierigaard die niet wou meebetalen?
Nog los van het financiële (ik kan gerust dat bedrag betalen) begrijp ik echt principieel niet hoe je zo hard uw mening kan doordrijven en iedereen zo voor voldongen feiten kan plaatsen. Jezelf profileren als grote weldoener met voornamelijk andermans geld omdat je iedereen erin meesleurt, vanuit een financieel bevoorrechte positie. Je moet er verdomme toch bitter weinig social feeling voor hebben me dunkt.
Iemand die nen deftigen architect weet die dingen wil overnemen en een bitje kan opvolgen?
