Tja, hoe ouder je wordt en hoe meer ballen je in de lucht moet houden (werk, huishouden, kinderen) en hoe moeilijker je daar tijd of energie voor hebt.
Of je loopt het risico in een groep te belanden die elkaar al lang kent en waardoor je je een buitenstaander voelt. Er van uitgaande dat die groep ook vrijgezellen telt die actief op zoek zijn naar een partner met dezelfde waarden als jij hebt.
10j geleden deed ik ook aan online dating en verliep dat toch allemaal veel vlotter vond ik. Nu is het veel vluchtiger: minder energie steken in een profiel oa. Meerdere mannen hier hebben al aangegeven dat foto's voldoende moeten zijn. Dus ik moet het uitsluitende doen met een vleeskeuring?
En als je dan aan het kletsen slaat, is het veel haastiger. 3 zinnen en die persoon heeft mijn hart nog niet veroverd? Geghost. 10 zinnen en voila, boek maar al een date! Terwijl ik vroeger soms maanden stuurde eer er gedatet werd. Of waar het toch zeker weken duurde eer de vraag gesteld werd.
Dat is hetgeen mij zo tegensteekt momenteel.
Als ik in een hobby community vis, vallen waarschijnlijk veel niet-vrijgezellen van de boot, maar langs de andere kant selecteer je wel al op het type persoon, interesses of niveau waarnaar je op zoek bent. De hondenclub in de buurt bijvoorbeeld -> veel vrouwen. Zijn er geen singles, move on naar de volgende hondenclub in de buurt. Hetzelfde kan je doen met avondles Spaans, stijldansen, ... opnieuw veel single vrouwen daar.
Als ik in een online vrijgezellen community vis, is er een pre-selectie op singles MAAR heb ik minstens evenveel werk in de triage op type persoon interesse of niveau. Ik vind ook dat wat iemand online typt totaal niet overeenkomt met zijn gedrag of houding irl (BG is ook mijn 'dark side', waarschijnlijk zou niemand mij er op een BG BBQ uit kunnen pikken).
Dat, en de tijd en energie die ik moet steken in een profiel, berichten, SMSjes, ... hey FUCK die tijdverspilling, dan leer ik mijn hond liever op commando zitten, liggen en staan, Spaans EN de Tango.
Misschien dat vrouwen en mannen op dat vlak anders in elkaar zitten, maar ik heb het eerste contact liefst audiovisueel. Een vrouw die een filmpje van 15 seconden maakt om zichzelf voor te stellen, zodat ik tenminste haar stem kan horen, zegt mij meer dan 4 vellen tekst die ik moet memoriseren op straffe van gebrek aan interesse in haar verweten te worden.
En ik ben geen danscafé-ganger (ik lig liever om 23u braaf in mijn nest en wil geen vriendin die laat op stap gaat, waarom zou ik ze daar dan gaan zoeken?) maar een rumba of salsa met een vrouw op de dansles zegt mij onmiddelijk of ik mij fysiek tot haar aangetrokken voel.
Er zijn ook veel van mijn collega's aan een (soms helaas tweede) partner geraakt via bijscholing, avondles, interne opleiding, etc ... Als je in een groot bedrijf werkt kom je op die manier in contact met collega's van andere divisies die je anders nooit ontmoet zou hebben en waar iemand interessants kan tussen zitten, zonder dat het dan weer een directe collega is (wat zeker ook problemen kan geven).
Na iedere interne opleiding heb ik wel 10 interessante vrouwen van mijn leeftijd ontmoet waarvan de meesten mij voor het leven voortaan vriendelijk in de gang goeiedag knikken en waarvan er 2 of 3 vrijgezel waren die dan eens in de personeelscafetaria aan dezelfde tafel kwamen zitten om samen te eten en een babbeltje. Omdat het dan geen officiële date is, zijn mensen ook veel minder gestressed en meer zichzelf. Allez, behalve dan die ene buitenlandse Phd studente die tegen de muur liep. Mahola die was in de wolken.
Wordt toch eens wakker
