Het grote BeyondGaming Dating topic
- Onderwerp starter Voidski
- Startdatum
Radbraker
Well-known member
En het zal bij die ene date blijven.
Long story short: ze voelde aan dat we qua energie niet op hetzelfde niveau zaten en zoekt iemand die wat speelser, losser en flirteriger is.
Aan mijn karakter of looks lag het niet zei ze.
Haar buikgevoel zei dat het qua relatie wrs geen vonken zal geven en enkel maar vriendschappelijk zou afspreken.
Ik dacht dat je vooral tijdens de eerste deftige date elkaar beter leert kennen maar blijkbaar moet je de koe bij de horens vatten.
Ik vind dat ik best ook wel aan die "voorwaarden" voldoe maar ik heb het dus verkeerd aangepakt, dat heb ik ook laten weten aan haar maar het finale oordeel is dus al gevallen blijkbaar.
Op naar de volgende zeker?
D
Deleted member 611
Guest
Hier zeker al 40likes verzonden via FB dating, geen enkele respons.
Rot systeem dat mijn inziens gewoonweg niet deftig werkt.
Via Datic weeral twee profielen gerapporteerd van honey traps.
Heel tof, als ik dan hoor dat singles die al 4-6j. alleen zijn scheef durven worden bekeken en behandeld.
Rot systeem dat mijn inziens gewoonweg niet deftig werkt.
Via Datic weeral twee profielen gerapporteerd van honey traps.
Heel tof, als ik dan hoor dat singles die al 4-6j. alleen zijn scheef durven worden bekeken en behandeld.
en zoekt iemand die wat speelser, losser en flirteriger is.
Op naar de volgende zeker?
Goed, dat was hetgene wat ze zocht!
Soeplepel
Well-known member
Zo van die meiskes die denken dat hun eerste date gelijk in de films is. Als ge al via online app moet afspreken, dan is da toch normaal dat ge nog niet direct flirterig zijt? Gij weet toch ook niet hoe die in't echt is.. Had ge die nu in real life tegengekomen en 't was u ding, dan is da makkelijker om te flirten..
Radbraker
Well-known member
De allereerste ontmoeting was via een georganiseerde speeddate. Dan krijg je amper 5min de tijd om wat te babbelen.
Daar hadden we dus een match en kregen we elkaars contactgegevens.
Nu was het dus een echte deftige date avond van een 3tal uur ofzo waarin we elkaar wat beter leerde kennen zonder dat er een echte directe klik of chemie was 's avonds maar ik zag toch wel mogelijkheden en potentieel in iets serieus.
Mijn buikgevoel zegt dat er nog wat anders meespeelt dat ze niet opnieuw meer wil daten maar bon, dat zullen we niet weten.
Het enige wat ik mezelf verwijt is dat ik nog niet direct mijn nature zelve kan zijn op een eerste date zoals onder vrienden en collega's waar ik veel losser ben. Nu had ik iets meer stress en was ik wat stijfjes.
Toch beetje een rare visie.
FB dating werkt wel degelijk.
En als mensen singles anders behandelen of raar bekijken trek je met de verkeerde mensen op.
Morgen voor het eerst in lange tijd terug een date waar ik echt naar uitkijk. Bewust eens héél kort geflirt, alleen maar over onnozelheden gebabbeld en vervolgens voorgesteld iets te gaan drinken, eerst bij een zomerbar bij mij in de buurt, maar met dit weer zal het toch een gewoon café/bar bij haar in de buurt worden (afstand is toch wel 50 km). Benieuwd, denk dat ik al lang geen (misschien zelfs nooit) een langere date heb gehad met iemand waar ik zo weinig van af weet... Misschien is het gewoon zelfs dat waar ik naar uitkijk, ik ben een beetje een curieuze neus geef mij iets of iemand nieuw om te leren kennen en ik ben altijd wel minstens tijdelijk geïnteresseerd. (maar ik ben ook een open boek van zodra m'n interesse verdwijnt is dat ook zichtbaar) 
Akkoord, begin juli nog wel een Tinder-date gedaan, maar het is waarschijnlijk erg genoeg als ik toegeef dat ik die date voor minstens de helft gedaan heb omdat ik ook nog wel eens echt goesting had om naar De Zoo te gaan (haar voorstel overigens) en op uw eentje is dat zo raar.
Er was toen (gelukkig) duidelijk ook minder een klik langs haar kant, dus afscheid genomen van elkaar + laatste berichtjes uitgewisseld, na gewoon een leuke namiddag. Voor mij ergens wel een geruststelling geweest dat ik terug kon daten zonder iemand continu te vergelijken met d elaatste vrouw op wie ik verliefd was (zelfs al steekt het nog altijd een beetje als er een foto of story van haar in m'n FB feed opduikt).
Ik zou ook graag nog iemand mee uitvragen die ik een tijdje terug via een speeddate heb leren kennen (match dus), maar die reageert wel op mijn berichten, maar de afgelopen weken weinig tijd wegens werk, al zag ze daarna wel zitten. Mocht ik kunnen "kiezen", koos ik zelf zonder twijfel voor die vrouw van m'n speeddate, omdat die iets had dat me bij vrouwen meestal enorm aantrekt... maar ja, wil de druk daar ook niet te hoog leggen, die eerste date komt er hopelijk ook nog misschien.
Probleem is dat ik me er niet goed bij voel meerdere eerste dates tegelijkertijd te plannen, zelfs al weet je dat veel eerste dates niets worden, dan nog voelt het alsof je plant op "falen". Hoe kijken jullie daar tegenaan? Gewoon op meerdere paarden tegelijk wedden? De romanticus in mij vindt dat verkeerd.
Akkoord, begin juli nog wel een Tinder-date gedaan, maar het is waarschijnlijk erg genoeg als ik toegeef dat ik die date voor minstens de helft gedaan heb omdat ik ook nog wel eens echt goesting had om naar De Zoo te gaan (haar voorstel overigens) en op uw eentje is dat zo raar.
Er was toen (gelukkig) duidelijk ook minder een klik langs haar kant, dus afscheid genomen van elkaar + laatste berichtjes uitgewisseld, na gewoon een leuke namiddag. Voor mij ergens wel een geruststelling geweest dat ik terug kon daten zonder iemand continu te vergelijken met d elaatste vrouw op wie ik verliefd was (zelfs al steekt het nog altijd een beetje als er een foto of story van haar in m'n FB feed opduikt).
Ik zou ook graag nog iemand mee uitvragen die ik een tijdje terug via een speeddate heb leren kennen (match dus), maar die reageert wel op mijn berichten, maar de afgelopen weken weinig tijd wegens werk, al zag ze daarna wel zitten. Mocht ik kunnen "kiezen", koos ik zelf zonder twijfel voor die vrouw van m'n speeddate, omdat die iets had dat me bij vrouwen meestal enorm aantrekt... maar ja, wil de druk daar ook niet te hoog leggen, die eerste date komt er hopelijk ook nog misschien.
Probleem is dat ik me er niet goed bij voel meerdere eerste dates tegelijkertijd te plannen, zelfs al weet je dat veel eerste dates niets worden, dan nog voelt het alsof je plant op "falen". Hoe kijken jullie daar tegenaan? Gewoon op meerdere paarden tegelijk wedden? De romanticus in mij vindt dat verkeerd.
Als je nog in de fase zit waarin je maar enkele keren vrijblijvend hebt afgesproken zie ik niet wat er mis mee is. Het moet logistiek haalbaar zijn maar ik heb in mijn tinderperiode nu ook wel gewoon twee dates op twee opeenvolgende dagen gehad (en ook eens de 2de afgezegd omdat de eerste heel goed meeviel), je bent elkaar niet echt iets schuldig.
Mulan
Well-known member
@KnightOfCydonia
Ook ik had jaren geleden 2 eerste dates op 1 weekend, de eerste ervan viel heel goed mee, maar eerlijk gezegd dat ik de dag erop afgesproken had met iemand anders maar de interesse naar hem toe heel groot was. De 2de date was eentje die al eens was uitgesteld dus vond 't niet kunnen die de dag zelf nog te "dumpen" (zou ik zelf ook niet kunnen appreciëren) maar gewoon afgesproken en de klik was er niet van beide kanten. Klaar dan he
Ook ik had jaren geleden 2 eerste dates op 1 weekend, de eerste ervan viel heel goed mee, maar eerlijk gezegd dat ik de dag erop afgesproken had met iemand anders maar de interesse naar hem toe heel groot was. De 2de date was eentje die al eens was uitgesteld dus vond 't niet kunnen die de dag zelf nog te "dumpen" (zou ik zelf ook niet kunnen appreciëren) maar gewoon afgesproken en de klik was er niet van beide kanten. Klaar dan he
Dat denkt de rationele kant van mezelf dus ook, zeker zolang je geen "verdere" stappen onderneemt.
Maar toch, toen ik vorig jaar meer aan het daten was (nu pas herbegonnen) heb ik dat ook gedaan: 2 opeenvolgende dagen. Enerzijds voelde dat zelf verkeerd, anderzijds vond m'n zus (bij wie ik al wel eens voor datingadvies aanklop
) dat ook absoluut not done.Desondanks zijn geen van die twee opeenvolgende dates toen iets geworden, met geen van beiden een klik. Bij de ene gewoon omdat de communicatie heel stroef verliep (ik heb het merendeel van het babbelen moeten doen om het gesprek levendig te houden, en hoewel ik dat als eerder introvert persoon wel perfect kan als het moet, heb ik liever meer evenwicht daarin) en de andere had compleet andere levensdoelen (geen kinderen, maar wél een zwembad en veel reizen, haar volste recht uiteraard).
Screw2020
Active member
Ik heb lang gedacht over wat ik hier zou schrijven maar net wat inspiratie opgedaan. 't Is maar dat ik eigenlijk enigszins moedeloos wordt van wat ik lees. Iet of wat in de trant van "Heeft het überhaupt zin dat ik het probeer?"
Achtergrond: 30, man, Markske-achtig persoon dat zo'n 99% van de tijd in z'n hoofd leeft. Naar mijn beleving gepest te zijn tijdens m'n schooltijd, altijd buitenbeentje geweest. Dat heb ik uiteindelijk meegenomen tot en met nu. Veel te weinig sociale contacten gehad om goed te zijn aka onder een zelfgeïnstalleerde rots geleefd ('geleefd'). Comfortzone die zo groot is als m'n hoofd. Een hoofd dat quasi nooit stilstaat, enigszins continu in overdrive. Alles overganalyseerd tot er weinig of niks van overblijft. Alles theorie, geen praktijk. Wetende dat wat ik hier schrijf misschien te erg is in functie van de realiteit (ervaring versus realiteit an sich). Volgens mij kan hier nog wat maar 't is alleszins al een begin.
"Go with the flow", het principe waar ik angstzweet van krijg. Vooral indien er andere personen aan te pas komen en als dat op persoonlijk (informeel) vlak gebeurt.
Er is een wezenlijk verschil tussen de formele en informele benadering waarbij die eerste minder problemen ondervindt alhoewel die ongetwijfeld ook beïnvloedt wordt door het informele aspect.
Ik zou heel graag zowel letterlijk als figuurlijk nabij iemand zijn. Warmte ervaren?
Gevoelsmatig lijkt het vrij onmogelijk of anders gezegd 'hopeloos'. In praktisch en rationeel opzicht mogelijks niet maar ik heb geen flauw benul over hoe ik het zou kunnen aanpakken. Maar hoe langer het nog zal duren, hoe moeilijker het zal zijn om dichter bij real life te geraken.
Dit zal (voor sommigen) heel gek klinken maar ik vergelijk het met een zwerfkat die een plaats zoekt waar die wel zichzelf kan zijn. Nooit zelf een kat of ander huisdier gehad (op enkele guppies na dan) maar er is toch een voorkeur voor katten (vandaar de referentie, I guess).
Een klein stukje uit m'n verhaal, al was het maar om het (nog) eens van me af te schrijven. Dat werkt wel (een beetje)
Achtergrond: 30, man, Markske-achtig persoon dat zo'n 99% van de tijd in z'n hoofd leeft. Naar mijn beleving gepest te zijn tijdens m'n schooltijd, altijd buitenbeentje geweest. Dat heb ik uiteindelijk meegenomen tot en met nu. Veel te weinig sociale contacten gehad om goed te zijn aka onder een zelfgeïnstalleerde rots geleefd ('geleefd'). Comfortzone die zo groot is als m'n hoofd. Een hoofd dat quasi nooit stilstaat, enigszins continu in overdrive. Alles overganalyseerd tot er weinig of niks van overblijft. Alles theorie, geen praktijk. Wetende dat wat ik hier schrijf misschien te erg is in functie van de realiteit (ervaring versus realiteit an sich). Volgens mij kan hier nog wat maar 't is alleszins al een begin.
"Go with the flow", het principe waar ik angstzweet van krijg. Vooral indien er andere personen aan te pas komen en als dat op persoonlijk (informeel) vlak gebeurt.
Er is een wezenlijk verschil tussen de formele en informele benadering waarbij die eerste minder problemen ondervindt alhoewel die ongetwijfeld ook beïnvloedt wordt door het informele aspect.
Ik zou heel graag zowel letterlijk als figuurlijk nabij iemand zijn. Warmte ervaren?
Gevoelsmatig lijkt het vrij onmogelijk of anders gezegd 'hopeloos'. In praktisch en rationeel opzicht mogelijks niet maar ik heb geen flauw benul over hoe ik het zou kunnen aanpakken. Maar hoe langer het nog zal duren, hoe moeilijker het zal zijn om dichter bij real life te geraken.
Dit zal (voor sommigen) heel gek klinken maar ik vergelijk het met een zwerfkat die een plaats zoekt waar die wel zichzelf kan zijn. Nooit zelf een kat of ander huisdier gehad (op enkele guppies na dan) maar er is toch een voorkeur voor katten (vandaar de referentie, I guess).
Een klein stukje uit m'n verhaal, al was het maar om het (nog) eens van me af te schrijven. Dat werkt wel (een beetje)
Ik heb lang gedacht over wat ik hier zou schrijven maar net wat inspiratie opgedaan. 't Is maar dat ik eigenlijk enigszins moedeloos wordt van wat ik lees. Iet of wat in de trant van "Heeft het überhaupt zin dat ik het probeer?"
Achtergrond: 30, man, Markske-achtig persoon dat zo'n 99% van de tijd in z'n hoofd leeft. Naar mijn beleving gepest te zijn tijdens m'n schooltijd, altijd buitenbeentje geweest. Dat heb ik uiteindelijk meegenomen tot en met nu. Veel te weinig sociale contacten gehad om goed te zijn aka onder een zelfgeïnstalleerde rots geleefd ('geleefd'). Comfortzone die zo groot is als m'n hoofd. Een hoofd dat quasi nooit stilstaat, enigszins continu in overdrive. Alles overganalyseerd tot er weinig of niks van overblijft. Alles theorie, geen praktijk. Wetende dat wat ik hier schrijf misschien te erg is in functie van de realiteit (ervaring versus realiteit an sich). Volgens mij kan hier nog wat maar 't is alleszins al een begin.
"Go with the flow", het principe waar ik angstzweet van krijg. Vooral indien er andere personen aan te pas komen en als dat op persoonlijk (informeel) vlak gebeurt.
Er is een wezenlijk verschil tussen de formele en informele benadering waarbij die eerste minder problemen ondervindt alhoewel die ongetwijfeld ook beïnvloedt wordt door het informele aspect.
Ik zou heel graag zowel letterlijk als figuurlijk nabij iemand zijn. Warmte ervaren?
Gevoelsmatig lijkt het vrij onmogelijk of anders gezegd 'hopeloos'. In praktisch en rationeel opzicht mogelijks niet maar ik heb geen flauw benul over hoe ik het zou kunnen aanpakken. Maar hoe langer het nog zal duren, hoe moeilijker het zal zijn om dichter bij real life te geraken.
Dit zal (voor sommigen) heel gek klinken maar ik vergelijk het met een zwerfkat die een plaats zoekt waar die wel zichzelf kan zijn. Nooit zelf een kat of ander huisdier gehad (op enkele guppies na dan) maar er is toch een voorkeur voor katten (vandaar de referentie, I guess).
Een klein stukje uit m'n verhaal, al was het maar om het (nog) eens van me af te schrijven. Dat werkt wel (een beetje)
Ge weet wat ze zeggen hé: Voor elk Markske is een Bieken!
en ook: "vertongen! kieken!"
D
Deleted member 95
Guest
Je gaat dan toch wat coherenter uit de hoek moeten komen, vrees ik, zowel in theorie als in de praktijk.Ik heb lang gedacht over wat ik hier zou schrijven maar net wat inspiratie opgedaan. 't Is maar dat ik eigenlijk enigszins moedeloos wordt van wat ik lees. Iet of wat in de trant van "Heeft het überhaupt zin dat ik het probeer?"
Achtergrond: 30, man, Markske-achtig persoon dat zo'n 99% van de tijd in z'n hoofd leeft. Naar mijn beleving gepest te zijn tijdens m'n schooltijd, altijd buitenbeentje geweest. Dat heb ik uiteindelijk meegenomen tot en met nu. Veel te weinig sociale contacten gehad om goed te zijn aka onder een zelfgeïnstalleerde rots geleefd ('geleefd'). Comfortzone die zo groot is als m'n hoofd. Een hoofd dat quasi nooit stilstaat, enigszins continu in overdrive. Alles overganalyseerd tot er weinig of niks van overblijft. Alles theorie, geen praktijk. Wetende dat wat ik hier schrijf misschien te erg is in functie van de realiteit (ervaring versus realiteit an sich). Volgens mij kan hier nog wat maar 't is alleszins al een begin.
"Go with the flow", het principe waar ik angstzweet van krijg. Vooral indien er andere personen aan te pas komen en als dat op persoonlijk (informeel) vlak gebeurt.
Er is een wezenlijk verschil tussen de formele en informele benadering waarbij die eerste minder problemen ondervindt alhoewel die ongetwijfeld ook beïnvloedt wordt door het informele aspect.
Ik zou heel graag zowel letterlijk als figuurlijk nabij iemand zijn. Warmte ervaren?
Gevoelsmatig lijkt het vrij onmogelijk of anders gezegd 'hopeloos'. In praktisch en rationeel opzicht mogelijks niet maar ik heb geen flauw benul over hoe ik het zou kunnen aanpakken. Maar hoe langer het nog zal duren, hoe moeilijker het zal zijn om dichter bij real life te geraken.
Dit zal (voor sommigen) heel gek klinken maar ik vergelijk het met een zwerfkat die een plaats zoekt waar die wel zichzelf kan zijn. Nooit zelf een kat of ander huisdier gehad (op enkele guppies na dan) maar er is toch een voorkeur voor katten (vandaar de referentie, I guess).
Een klein stukje uit m'n verhaal, al was het maar om het (nog) eens van me af te schrijven. Dat werkt wel (een beetje)
Alle respect voor uw situatie, het leven is niet gemakkelijk, maar dit is gewauwel en het neigt bovendien nogal naar zelfmedelijden.
Bijvoorbeeld: "Wetende dat wat ik hier schrijf misschien te erg is in functie van de realiteit (ervaring versus realiteit an sich)"
Wat bedoel je daar zelfs mee? Je hebt helemaal niets geschreven dat concreet is.
iamhollywood
Well-known member
Ik snap dat dat geen aangenaam gevoel is. Maar zoals je zegt, het is een eerste date. Dat is een moment om andere mensen te leren kennen, een eerste indruk te winnen, niet om een relatie aan te gaan. Er is niets mis met meerdere mensen tegelijkertijd te leren kennen, er is geen enkele verbintenis. Leg geen druk op een eerste date, ga uit van zero verwachtingen en zie het als een avondje weg. Je kan uzelf enkel aangenaam verrassen als het dan wel een succes is.
Zelf een 2de date staat een 1ste date met iemand anders niet in de weg.
Ik vind dat je op meerdere paarden wedt als je met meerderen in een verdere fase zit, als er met meerderen gekust/gefoefeld wordt. Maw, als je de andere bewust het gevoel geeft dat er meer inzit.
Merci voor het begrip, maar dit valt bij mij dus in de categorie van rationeel wél weten, maar emotioneel zo niet aanvoelen.
Ik ben enerzijds ook iemand die héél moeilijk verliefd wordt, maar als dat wel gebeurd is bij een beetje het hek van de dam. Gelukkig nog nooit niet meegemaakt dat ik op twee verschillende personen tegelijk viel, want de eeuwige twijfelaar in mij zou m'n brein doen ontploffen.
Ergens is het misschien dus ook wel een stukje mezelf tegen mezelf beschermen. We zien wel zeker, ik hou de verwachtingen bewust laag op dit moment. Een fijn avondje uit is al veel in deze tijden, voor mij toch.
Mulan
Well-known member
Ik vind het wat verwarrend, bedoel je dat je weinig sociale contacten hebt, nog nooit een relatie hebt gehad en die stap nu wél zou willen zetten maar niet weet hoe?Ik heb lang gedacht over wat ik hier zou schrijven maar net wat inspiratie opgedaan. 't Is maar dat ik eigenlijk enigszins moedeloos wordt van wat ik lees. Iet of wat in de trant van "Heeft het überhaupt zin dat ik het probeer?"
Achtergrond: 30, man, Markske-achtig persoon dat zo'n 99% van de tijd in z'n hoofd leeft. Naar mijn beleving gepest te zijn tijdens m'n schooltijd, altijd buitenbeentje geweest. Dat heb ik uiteindelijk meegenomen tot en met nu. Veel te weinig sociale contacten gehad om goed te zijn aka onder een zelfgeïnstalleerde rots geleefd ('geleefd'). Comfortzone die zo groot is als m'n hoofd. Een hoofd dat quasi nooit stilstaat, enigszins continu in overdrive. Alles overganalyseerd tot er weinig of niks van overblijft. Alles theorie, geen praktijk. Wetende dat wat ik hier schrijf misschien te erg is in functie van de realiteit (ervaring versus realiteit an sich). Volgens mij kan hier nog wat maar 't is alleszins al een begin.
"Go with the flow", het principe waar ik angstzweet van krijg. Vooral indien er andere personen aan te pas komen en als dat op persoonlijk (informeel) vlak gebeurt.
Er is een wezenlijk verschil tussen de formele en informele benadering waarbij die eerste minder problemen ondervindt alhoewel die ongetwijfeld ook beïnvloedt wordt door het informele aspect.
Ik zou heel graag zowel letterlijk als figuurlijk nabij iemand zijn. Warmte ervaren?
Gevoelsmatig lijkt het vrij onmogelijk of anders gezegd 'hopeloos'. In praktisch en rationeel opzicht mogelijks niet maar ik heb geen flauw benul over hoe ik het zou kunnen aanpakken. Maar hoe langer het nog zal duren, hoe moeilijker het zal zijn om dichter bij real life te geraken.
Dit zal (voor sommigen) heel gek klinken maar ik vergelijk het met een zwerfkat die een plaats zoekt waar die wel zichzelf kan zijn. Nooit zelf een kat of ander huisdier gehad (op enkele guppies na dan) maar er is toch een voorkeur voor katten (vandaar de referentie, I guess).
Een klein stukje uit m'n verhaal, al was het maar om het (nog) eens van me af te schrijven. Dat werkt wel (een beetje)
D
Deleted member 95
Guest
Eerlijk gezegd, als ik uw posts correct interpreteer denk ik dat je jezelf een beetje voorliegt hier.
Je zit al in je hoofd met allerlei zaken die nog totaal niet aan de orde zijn, en dat legt bewust of onbewust (te) veel druk op wat in principe gewoon "een fijn avondje uit" zou moeten zijn.Wel goed dat ge de koe bij de horens hebt gevat bij deze, kan alleen maar helpen om op voorhand niet met een onrealistisch beeld te zitten. Have fun!
Eerlijk gezegd, als ik uw posts correct interpreteer denk ik dat je jezelf een beetje voorliegt hier.
Wel goed dat ge de koe bij de horens hebt gevat bij deze, kan alleen maar helpen om op voorhand niet met een onrealistisch beeld te zitten. Have fun!
Ik kan niet anders dan je gelijk geven
, maar helaas werkt mijn brein op alle vlakken zo en ik kan dat ook op datingvlak niet uitschakelen. Vogelhuisje bouwen? Eerst een plan tekenen. Straks naar de fitness? Checklist van oefeningen maken en vooruitgang tracken. Volgend jaar nieuwe auto? Best eens uitrekenen hoeveel zo'n omniumverzekering zou kosten...Dus ook op dating vlak denk ik te veel over bepaalde zaken na als: "is dat wel een goede locatie voor een geschikte date? Is er niets romantischer in de buurt?" of "zou je wel een date plannen op een zondagavond? Een woensdagavond is beter toch?."
Mijn "redding" is dat ik gelukkig nog veel socialer lijk doordat ik een beetje een flapuit ben en bizar genoeg kan ik gelukkig heel goed om met chaos, ik durf spontaan gemaakte plannen ook overhoop gooien wanneer dat nodig blijkt, maar starten zonder plan is dan weer iets wat moeilijker lukt.
Vergelijkbare onderwerpen
- Artikel
- Artikel
