Het grote BeyondGaming Dating topic

[Topperman]

Begin november iemand leren kennen, eerste en tweede dates was er echt wel een klik.
Vanaf de 3e date voelde het voor mij te snel gaan aan. Ze wou officieel weten of ik haar "vriend" was, we spraken bijna dagelijks af hoewel het wat tegen mijn gevoel in ging om zo vaak af te spreken. Ze zegt dat me mist, me graag ziet. Na een paar weken wisten ook haar kinderen van mijn bestaan.
We zijn dan even wat trager gegaan, meer terug "gedate" ipv al gewoon bij elkaar op de zetel hangen. Maar ergens daarvoor is bij mij een twijfel ingeslopen en die krijg ik maar niet weg. Ik ben niet hopeloos verliefd, zij wel.
En als ze dan voor de zoveelste keer stuurt dat ze me mist en ik daar niet op reageer (want ik kan best wel even zonder iemand te missen) quote ze zichzelf met een "oei geen reactie *zweetlachsmiley*" en dat soort zaken.

Dit alles zorgde ervoor dat ik me geclaimd voelde, ze wou wel trager gaan maar ze liet aan alles toch uitschijnen dat ze mij al gebombardeerd heeft tot de man van haar leven (ja ik snap dat wel, maar toch ! ) en dat ze x aantal stappen verder gewoon op mij ligt te wachten.

Dit vrat aan mij, want als ik een lijst moest maken van hoe mijn toekomstige vrouw zou moeten zijn vinkt ze zeer veel af en ik zou eigenlijk niet weten wat ik anders wel zou willen. Maar de twijfel blijft.

Recent met haar een gesprek gehad hierover dat kwetsend was natuurlijk, met als resultaat dat we even contact verbreken om dingen te laten bezinken. Maar nu vreet aan mij natuurlijk dat ik haar kwets, en ook dat ik haar toch wel waardeer, maar echt verliefd kan ik me niet noemen.

Misschien geeft dit me de kans haar eens te missen. Anderzijds ligt ze nog steeds op mij te wachten en te hopen dat ik een definitieve keuze maak.

Ik wil voor de toekomst gewoon zonder twijfel voor iemand kunnen gaan, maar in hoeverre is dat haalbaar, en het biedt ook geen garantie uiteraard. Maar met te weinig vonken en kriebels een relatie starten, is dat wel wijs? Beiden eind de 30, kinderen.. dus geen zin in spelletjes.

 

[Enj0i^]

Klinkt ingewikkeld Topperman, ik volg je ook wel dat wanneer ik nu terug zou daten ik het echt wel heel rustig aan zou willen nemen. Gewoon hangen bij elkaar op de zetel lijkt me te vermijden, daar is nog tijd genoeg voor later
In het begin zou alle tijd gewoon leuke tijd moeten zijn en dan erna gewoon terug naar je eigen huis!

Voor mezelf is het best wel even slikken, terug de apps geïnstalleerd nu een kleine twee weken en heb echt praktisch geen matches. Het is nu niet dat ik heel selectief naar rechts swipe nochtans...

Het blijft toch heel moeilijk om dat niet persoonlijk te nemen en het niet op je zelfvertrouwen te laten werken

 

[Slyke]

Voor mezelf is het best wel even slikken, terug de apps geïnstalleerd nu een kleine twee weken en heb echt praktisch geen matches. Het is nu niet dat ik heel selectie naar rechts swipe nochtans...

Herkenbaar. Behalve wat fake likes die u moeten doen overtuigen om een betalend abonnement te nemen, niks concreet opgeleverd hier.
Vooral in de beginperiode lijken er veel profielen te passeren die 'normaal' lijken en waarmee je jezelf wel ziet matchen - na een tijd krijg je alleen nog profielen te zien die er op zitten voor andere doeleinden.

Maar goed, onthoud vooral dat vrouwen veel selectiever/kieskeuriger zijn dan mannen.
Bij mannen zie je effectief een swipe-gedrag in de trant van 'ja, waarom niet? Ze is misschien niet het perfecte plaatje, maar ik zie toch wel wat mogelijkheden, dus ik swipe naar rechts'.

Dat er sommige mannen zijn die iedereen naar rechts swipen, zal misschien best zijn, maar toch een minderheid (toch niet bij diegenen waarmee ik er al over gesproken heb).

 

[Agony]

Vrouwen.. ugh..

 

[Jipser]

Begin november iemand leren kennen, eerste en tweede dates was er echt wel een klik.
Vanaf de 3e date voelde het voor mij te snel gaan aan. Ze wou officieel weten of ik haar "vriend" was, we spraken bijna dagelijks af hoewel het wat tegen mijn gevoel in ging om zo vaak af te spreken. Ze zegt dat me mist, me graag ziet. Na een paar weken wisten ook haar kinderen van mijn bestaan.
We zijn dan even wat trager gegaan, meer terug "gedate" ipv al gewoon bij elkaar op de zetel hangen. Maar ergens daarvoor is bij mij een twijfel ingeslopen en die krijg ik maar niet weg. Ik ben niet hopeloos verliefd, zij wel.
En als ze dan voor de zoveelste keer stuurt dat ze me mist en ik daar niet op reageer (want ik kan best wel even zonder iemand te missen) quote ze zichzelf met een "oei geen reactie *zweetlachsmiley*" en dat soort zaken.

Dit alles zorgde ervoor dat ik me geclaimd voelde, ze wou wel trager gaan maar ze liet aan alles toch uitschijnen dat ze mij al gebombardeerd heeft tot de man van haar leven (ja ik snap dat wel, maar toch ! ) en dat ze x aantal stappen verder gewoon op mij ligt te wachten.

Dit vrat aan mij, want als ik een lijst moest maken van hoe mijn toekomstige vrouw zou moeten zijn vinkt ze zeer veel af en ik zou eigenlijk niet weten wat ik anders wel zou willen. Maar de twijfel blijft.

Recent met haar een gesprek gehad hierover dat kwetsend was natuurlijk, met als resultaat dat we even contact verbreken om dingen te laten bezinken. Maar nu vreet aan mij natuurlijk dat ik haar kwets, en ook dat ik haar toch wel waardeer, maar echt verliefd kan ik me niet noemen.

Misschien geeft dit me de kans haar eens te missen. Anderzijds ligt ze nog steeds op mij te wachten en te hopen dat ik een definitieve keuze maak.

Ik wil voor de toekomst gewoon zonder twijfel voor iemand kunnen gaan, maar in hoeverre is dat haalbaar, en het biedt ook geen garantie uiteraard. Maar met te weinig vonken en kriebels een relatie starten, is dat wel wijs? Beiden eind de 30, kinderen.. dus geen zin in spelletjes.

Hier in quasi de omgekeerde situatie. Sinds een week of 3 zitten afspreken met iemand waarbij het opvallend vlot ging. Spraken twee keer per week af en stuurden ook wel dagelijks. Het afspreken was vooral bij haar thuis omdat we beiden niet veel tijd hadden in onze agenda, al had het als het van mij had afgehangen mss bij 1 keer per week afspreken gebleven.

Nu, na een week of 3 merk ik dat er bij mij wel gevoelens zijn, deels ook omdat we constant zitten te kussen en cosy te wezen. Maar langs haar kant wordt er gecommuniceerd dat er nog geen/weinig gevoelens zijn, maar dat ze het nog wilt 'laten groeien' en 'nog niet klaar is voor een nieuwe relatie' (haar vorige relatie is ook nog tamelijk recent. Op zich fijn dat ze eerlijk is, maar wel een serieuze mindfuck. Zeker omdat de keren dat we afspraken het initiatief meer van haar kant kwam dan van mijn kant. Laatste 2 dates zijn geëindigd met wat woorden omdat er telkens, na een hele avond samen wezen en niet van elkaar te kunnen afblijven, van haar kant de boodschap kwam dat ze nog niet klaar is om zich te 'engageren'. En dat alles veel te snel is gegaan (wat ook compleet klopt, we hebben elkaar ondertussen een keer of 8 gezien en vanaf date 1 leek het alsof we elkaar al heel lang kende).

Na de laatste keer ben ik zelf tamelijk lastig vertrokken omdat ik zwaar met het gevoel zit dat ze met mijn voeten aan het spelen is. Heel verwarrend om constant signalen te krijgen dat iemand interesse heeft, zowel verbaal als fysiek, maar als puntje bij paaltje komt telkens weer te vertrekken met een afgewezen gevoel. Geen idee wat ik nu moet doen, de ene kant zegt van het gewoon zo te laten, maar langs de andere kant ben ik wel tamelijk zeker dat ik met haar zou willen doorgaan en haar mss wat tijd moet gunnen.

En nu dus in de constante tweestrijd van 'ik ben cool en kies voor mezelf, dus ik stop met haar te zien/sturen vs. ik wil niet iets laten schieten wat zou kunnen uitdraaien op iets heel goeds'.

 

[Topperman]

Hier in quasi de omgekeerde situatie. Sinds een week of 3 zitten afspreken met iemand waarbij het opvallend vlot ging. Spraken twee keer per week af en stuurden ook wel dagelijks. Het afspreken was vooral bij haar thuis omdat we beiden niet veel tijd hadden in onze agenda, al had het als het van mij had afgehangen mss bij 1 keer per week afspreken gebleven.

Nu, na een week of 3 merk ik dat er bij mij wel gevoelens zijn, deels ook omdat we constant zitten te kussen en cosy te wezen. Maar langs haar kant wordt er gecommuniceerd dat er nog geen/weinig gevoelens zijn, maar dat ze het nog wilt 'laten groeien' en 'nog niet klaar is voor een nieuwe relatie' (haar vorige relatie is ook nog tamelijk recent. Op zich fijn dat ze eerlijk is, maar wel een serieuze mindfuck. Zeker omdat de keren dat we afspraken het initiatief meer van haar kant kwam dan van mijn kant. Laatste 2 dates zijn geëindigd met wat woorden omdat er telkens, na een hele avond samen wezen en niet van elkaar te kunnen afblijven, van haar kant de boodschap kwam dat ze nog niet klaar is om zich te 'engageren'. En dat alles veel te snel is gegaan (wat ook compleet klopt, we hebben elkaar ondertussen een keer of 8 gezien en vanaf date 1 leek het alsof we elkaar al heel lang kende).

Na de laatste keer ben ik zelf tamelijk lastig vertrokken omdat ik zwaar met het gevoel zit dat ze met mijn voeten aan het spelen is. Heel verwarrend om constant signalen te krijgen dat iemand interesse heeft, zowel verbaal als fysiek, maar als puntje bij paaltje komt telkens weer te vertrekken met een afgewezen gevoel. Geen idee wat ik nu moet doen, de ene kant zegt van het gewoon zo te laten, maar langs de andere kant ben ik wel tamelijk zeker dat ik met haar zou willen doorgaan en haar mss wat tijd moet gunnen.

En nu dus in de constante tweestrijd van 'ik ben cool en kies voor mezelf, dus ik stop met haar te zien/sturen vs. ik wil niet iets laten schieten wat zou kunnen uitdraaien op iets heel goeds'.

Ik vermoed dat zij er evenzeer door opgevreten wordt en ze niet bewust met je voeten speelt. Ze zal je appreciëren om wie je bent maar als het gevoel er niet 100% is, is het moeilijk om de klik te maken. Zeker als je niet weet waarom het gevoel er niet 100% is. Je wilt dan ook niet het idee geven dat het wel 100% is als je in je achterhoofd hebt dat je de ander misschien gaat kwetsen.
Ik ken haar geschiedenis ook niet natuurlijk. Hoe oud zijn jullie?

Bij jullie is het ook nog maar 3 weken, ik denk eerlijk gezegd dat je het misschien moet stopzetten. Dat zal haar de gelegenheid geven om te zien of ze hierdoor gekwetst is, jou mist, en volledig voor jou te gaan. Ofwel niet, maar dan was het misschien ook de beste keuze.

Haar tijd gunnen en op haar wachten gaat haar niet helpen een gevoel voor jou te ontwikkelen vrees ik

 

[BigBear]

Ik ben absoluut geen specialist ter zake, maar ik wil toch even neerschrijven dat ik het met bovenstaande helemaal oneens ben. Ik denk dat je iemand wel degelijk tijd moet geven om gevoelens te ontwikkelen. Meer zelfs, ik ben er van overtuigd dat dat de beste manier is om een sterke relatie te kunnen ontwikkelen.
Een paar pagina's eerder was er commentaar op vrouwen die verlangen om op de eerste date smoorverliefd te worden, en het anders meteen voor gezien houden. Die commentaar was mijn inziens terecht. Verliefdheid is iets dat over gaat, de vraag is wat er daarna nog overblijft.

Mijn advies is dan ook om haar de tijd en ruimte te geven die ze nodig heeft. Blijf afspreken met haar, en respecteer haar gevoelens zonder daar gekwetst of boos over te geraken. Als het goed zit tussen jullie, gaat het vanzelf groeien...

 

[Green Mamba]

Ik ben absoluut geen specialist ter zake, maar ik wil toch even neerschrijven dat ik het met bovenstaande helemaal oneens ben. Ik denk dat je iemand wel degelijk tijd moet geven om gevoelens te ontwikkelen. Meer zelfs, ik ben er van overtuigd dat dat de beste manier is om een sterke relatie te kunnen ontwikkelen.
Een paar pagina's eerder was er commentaar op vrouwen die verlangen om op de eerste date smoorverliefd te worden, en het anders meteen voor gezien houden. Die commentaar was mijn inziens terecht. Verliefdheid is iets dat over gaat, de vraag is wat er daarna nog overblijft.

Mijn advies is dan ook om haar de tijd en ruimte te geven die ze nodig heeft. Blijf afspreken met haar, en respecteer haar gevoelens zonder daar gekwetst of boos over te geraken. Als het goed zit tussen jullie, gaat het vanzelf groeien...

Aansluitend vond ik deze wel passend.

 

[Slyke]

Ik denk dat je iemand wel degelijk tijd moet geven om gevoelens te ontwikkelen. Meer zelfs, ik ben er van overtuigd dat dat de beste manier is om een sterke relatie te kunnen ontwikkelen.

Ja, wanneer je een emotionele verbintenis kan creëren, maakt het een mogelijke relatie sowieso veel intenser en passioneler.
Uiteraard, om die verbintenis te kunnen opbouwen, is het belangrijk dat je met elkaar blijft praten en tegelijkertijd elkaars grenzen probeert te respecteren.

Ik ben momenteel ook aan het sturen met iemand.
Vorige week had ik even het gevoel dat ze het gesprek wou afbouwen, terwijl ik dan deze week opeens een duidelijk signaal van haar krijg dat ze onze gesprekken apprecieert en haar goed voelt bij alles wat we tegen elkaar zeggen.

Om maar te zeggen, het is soms heel moeilijk om in te schatten hoe iemand anders denkt en dat kan leiden tot frustratie en een gevoel om iemand links te laten liggen.
Terwijl het even goed mogelijk is dat die andere kant gewoon wat tijd wil om alles een plaats te geven en te laten groeien.

Ik ben alvast bereid om haar alle tijd en ruimte te geven, want voor mij is ze dat absoluut het waard.
Wordt het uiteindelijk niks, dan hoef ik mezelf alvast niks te verwijten.

 

[Z3r0]

en haar mss wat tijd moet gunnen.

Dit.

 

[Topperman]

Ik hoop dat jullie gelijk hebben.

 

[Jipser]

Ik vermoed dat zij er evenzeer door opgevreten wordt en ze niet bewust met je voeten speelt. Ze zal je appreciëren om wie je bent maar als het gevoel er niet 100% is, is het moeilijk om de klik te maken. Zeker als je niet weet waarom het gevoel er niet 100% is. Je wilt dan ook niet het idee geven dat het wel 100% is als je in je achterhoofd hebt dat je de ander misschien gaat kwetsen.
Ik ken haar geschiedenis ook niet natuurlijk. Hoe oud zijn jullie?

Bij jullie is het ook nog maar 3 weken, ik denk eerlijk gezegd dat je het misschien moet stopzetten. Dat zal haar de gelegenheid geven om te zien of ze hierdoor gekwetst is, jou mist, en volledig voor jou te gaan. Ofwel niet, maar dan was het misschien ook de beste keuze.

Haar tijd gunnen en op haar wachten gaat haar niet helpen een gevoel voor jou te ontwikkelen vrees ik

Ik ben absoluut geen specialist ter zake, maar ik wil toch even neerschrijven dat ik het met bovenstaande helemaal oneens ben. Ik denk dat je iemand wel degelijk tijd moet geven om gevoelens te ontwikkelen. Meer zelfs, ik ben er van overtuigd dat dat de beste manier is om een sterke relatie te kunnen ontwikkelen.
Een paar pagina's eerder was er commentaar op vrouwen die verlangen om op de eerste date smoorverliefd te worden, en het anders meteen voor gezien houden. Die commentaar was mijn inziens terecht. Verliefdheid is iets dat over gaat, de vraag is wat er daarna nog overblijft.

Mijn advies is dan ook om haar de tijd en ruimte te geven die ze nodig heeft. Blijf afspreken met haar, en respecteer haar gevoelens zonder daar gekwetst of boos over te geraken. Als het goed zit tussen jullie, gaat het vanzelf groeien...

Beide heel andere insteek, maar bedankt voor de inzichten.

We zijn beiden eind de 20, en allebei een serieus rugzakje. Met als verschil dat ik al anderhalf jaar single ben, en heel het ´proces´ ook al doorlopen heb. Bij haar is het veel recenter.

Het is gewoon heel frustrerend dat het nu lijkt alsof ik mezelf opdring, terwijl het voor mij voelt alsof ze zelf alle gedragingen in de hand heeft ´gewerkt´. Want zoals ik al zei, moest het van mij hebben afgehangen hadden we elkaar nog maar 2 keer gezien terwijl het nu op hele korte tijd heel veel is geweest en dat maakt het wel heel verwarrend.

Zoals het er nu naar uitziet zie ik ze volgende week nog eens, en ga ik wel proberen om wat ´klassieker´ af te spreken zoals iets gaan drinken, eten of een uitstapje (al heb ik voor dat laatste zelf amper tijd) en zeker niet bij haar thuis af te spreken.

EDIT: waarschijnlijk toch niks, want ze vond onze communicatie veel te vermoeiend voor zo kort te daten. Dat het vermoeiend is klopte, maar telkens een hele avond lopen kussen, knuffelen en in bed duiken om achteraf te horen ´ik weet niet wat ik wil´ is ook vermoeiend. Dus ik vrees dat het hierbij gaat blijven en den deze, na een stuk of 10 dates op een jaar tijd het eventjes voor bekeken gaat houden. Het rotte is dat ik met een gevoel blijf zitten dat het aan mij ligt terwijl ik deze keer wel tamelijk zeker kan zijn dat dit niet zo is

 

[derp]

Hier in quasi de omgekeerde situatie. Sinds een week of 3 zitten afspreken met iemand waarbij het opvallend vlot ging. Spraken twee keer per week af en stuurden ook wel dagelijks. Het afspreken was vooral bij haar thuis omdat we beiden niet veel tijd hadden in onze agenda, al had het als het van mij had afgehangen mss bij 1 keer per week afspreken gebleven.

Nu, na een week of 3 merk ik dat er bij mij wel gevoelens zijn, deels ook omdat we constant zitten te kussen en cosy te wezen. Maar langs haar kant wordt er gecommuniceerd dat er nog geen/weinig gevoelens zijn, maar dat ze het nog wilt 'laten groeien' en 'nog niet klaar is voor een nieuwe relatie' (haar vorige relatie is ook nog tamelijk recent. Op zich fijn dat ze eerlijk is, maar wel een serieuze mindfuck. Zeker omdat de keren dat we afspraken het initiatief meer van haar kant kwam dan van mijn kant. Laatste 2 dates zijn geëindigd met wat woorden omdat er telkens, na een hele avond samen wezen en niet van elkaar te kunnen afblijven, van haar kant de boodschap kwam dat ze nog niet klaar is om zich te 'engageren'. En dat alles veel te snel is gegaan (wat ook compleet klopt, we hebben elkaar ondertussen een keer of 8 gezien en vanaf date 1 leek het alsof we elkaar al heel lang kende).

Na de laatste keer ben ik zelf tamelijk lastig vertrokken omdat ik zwaar met het gevoel zit dat ze met mijn voeten aan het spelen is. Heel verwarrend om constant signalen te krijgen dat iemand interesse heeft, zowel verbaal als fysiek, maar als puntje bij paaltje komt telkens weer te vertrekken met een afgewezen gevoel. Geen idee wat ik nu moet doen, de ene kant zegt van het gewoon zo te laten, maar langs de andere kant ben ik wel tamelijk zeker dat ik met haar zou willen doorgaan en haar mss wat tijd moet gunnen.

En nu dus in de constante tweestrijd van 'ik ben cool en kies voor mezelf, dus ik stop met haar te zien/sturen vs. ik wil niet iets laten schieten wat zou kunnen uitdraaien op iets heel goeds'.

Ik vind dat eigenlijk allemaal direct heel intens. Zowel qua hoeveelheid afspreken, als gevoelens, als direct moeilijke situatie over het wel/niet hebben van gevoelens. Allez ja, ik apprecieer dat ook wel als het in het begin wat op het gemak is, en ik ben ook rap weg bij het minste idee dat de persoon aan de andere kant van de lijn te snel meer wil dan ik kan bieden op dit moment.

 

[Topperman]

Ik vind dat eigenlijk allemaal direct heel intens. Zowel qua hoeveelheid afspreken, als gevoelens, als direct moeilijke situatie over het wel/niet hebben van gevoelens. Allez ja, ik apprecieer dat ook wel als het in het begin wat op het gemak is, en ik ben ook rap weg bij het minste idee dat de persoon aan de andere kant van de lijn te snel meer wil dan ik kan bieden op dit moment.

Waarom ben je dan weg? Geloof je er niet in dat het nog kan komen?

 

[Jipser]

Ik vind dat eigenlijk allemaal direct heel intens. Zowel qua hoeveelheid afspreken, als gevoelens, als direct moeilijke situatie over het wel/niet hebben van gevoelens. Allez ja, ik apprecieer dat ook wel als het in het begin wat op het gemak is, en ik ben ook rap weg bij het minste idee dat de persoon aan de andere kant van de lijn te snel meer wil dan ik kan bieden op dit moment.

Dat klopt ook volledig... Enige is dat achteraf die intensiteit in mijn schoenen wordt geschoven ook al heb ik quasi nooit het initiatief genomen tot het kussen/gezellig wezen/in bed duiken. Zoals ik zei, had het van mij afgehangen hadden we mss een keer of 2 afgesproken.

Maar na meerdere keren uitgenodigd te worden, en te vertrekken met een afgewezen gevoel, ben ik mijn geduld wel wat verloren. Daar heb ik wel een serieuze fout in gemaakt.

En zit wel met het gevoel dat er nu iets weg is dat heel goed had kunnen uitdraaien

 

[aXl_]

Dat klopt ook volledig... Enige is dat achteraf die intensiteit in mijn schoenen wordt geschoven ook al heb ik quasi nooit het initiatief genomen tot het kussen/gezellig wezen/in bed duiken. Zoals ik zei, had het van mij afgehangen hadden we mss een keer of 2 afgesproken.

Maar na meerdere keren uitgenodigd te worden, en te vertrekken met een afgewezen gevoel, ben ik mijn geduld wel wat verloren. Daar heb ik wel een serieuze fout in gemaakt.

En zit wel met het gevoel dat er nu iets weg is dat heel goed had kunnen uitdraaien

De tijdsspanne waarin jullie samen zijn was ook wel kort om nu al "woorden" of drama te hebben.

Voor mijn huidige vrouw heb ik een tijd met iemand gedate waarbij ze na misschien een dikke maand ofzo ook afkwam met "frustraties" (zo het stadium van "net geen ruzie") en zaken die niet geheel liepen zoals ze zich dat had voorgesteld.
Ik kan me herinneren dat ik toen dacht: "hoe lang zijn wij nu samen? En nu al deze drama? What the fuck is dees, hier heb ik toch helemaal geen boodschap aan?"

Als ik uw post lees heb ik eerder de indruk dat het beter was geweest om die frustraties even los te laten ipv ze te uiten naar haar en het date-gebeuren te sturen naar neutraler terrein. Zoals idd activiteiten samen, ipv afspreken bij haar thuis zolang zij niet aangeeft dat ze klaar is voor meer.

Imo hoort daten niet "vermoeiend" te zijn. Als het dat is, dan zit er iets scheef.

 

[Jipser]

De tijdsspanne waarin jullie samen zijn was ook wel kort om nu al "woorden" of drama te hebben.

Voor mijn huidige vrouw heb ik een tijd met iemand gedate waarbij ze na misschien een dikke maand ofzo ook afkwam met "frustraties" (zo het stadium van "net geen ruzie") en zaken die niet geheel liepen zoals ze zich dat had voorgesteld.
Ik kan me herinneren dat ik toen dacht: "hoe lang zij wij nu samen? En nu al deze drama? What the fuck is dees, hier heb ik toch helemaal geen boodschap aan?"

Als ik uw post lees heb ik eerder de indruk dat het beter was geweest om die frustraties even los te laten ipv ze te uiten naar haar en het date-gebeuren te sturen naar neutraler terrein. Zoals idd activiteiten samen, ipv afspreken bij haar thuis zolang zij niet aangeeft dat ze klaar is voor meer.

Imo hoort daten niet "vermoeiend" te zijn. Als het dat is, dan zit er iets scheef.

Klopt volledig. Gewoon heel frustrerend want al de rest ging uitzonderlijk goed. En zoals ik al zei was ik degene met de frustraties, maar die waren er ook niet zomaar.

En da´s al de tweede keer dat ik met iemand date, waarvan de intenties meer van hun dan van mijn kant komen, om daarna een ´ik weet niet wat ik wil´ reactie te krijgen. Het bewust daten voor iets stabiels is zo echt wel lastig aan het worden.

Gelukkig heb ik de komende maand en half absoluut ook geen tijd om te daten dus dat komt goed uit.

 

[derp]

ik kan alleen maar voor mezelf spreken maar ik heb echt geen tolerantie voor ‘gedoe’ met iemand die ik een paar weken ken. Dus ja, zoals hier boven al gezegd, ook al zijt ge gefrustreerd, ook al vindt ge dat ge daar goede redenen voor hebt, ik denk dat het beter was om uzelf af te vragen waarom, misschien met iemand anders er over te praten, een toerke te gaan lopen, of zelf proberen dan meer richting te geven hoe ge dan zou willen dat het daten dan wél verloopt.

Misschien zijt ge gewoon een beetje een romanticus, is ook niks mis mee, ik snap gewoon niet goed hoe dat haar ‘schuld’ is dat gij gevoelens ontwikkelt.

 

[Jipser]

ik kan alleen maar voor mezelf spreken maar ik heb echt geen tolerantie voor ‘gedoe’ met iemand die ik een paar weken ken. Dus ja, zoals hier boven al gezegd, ook al zijt ge gefrustreerd, ook al vindt ge dat ge daar goede redenen voor hebt, ik denk dat het beter was om uzelf af te vragen waarom, misschien met iemand anders er over te praten, een toerke te gaan lopen, of zelf proberen dan meer richting te geven hoe ge dan zou willen dat het daten dan wél verloopt.

Misschien zijt ge gewoon een beetje een romanticus, is ook niks mis mee, ik snap gewoon niet goed hoe dat haar ‘schuld’ is dat gij gevoelens ontwikkelt.

Uhm, doordat ze, telkens, als eerste, degene was die m´n hand vastpakte. De eerste was om te komen knuffelen. De eerste was om mij te kussen.
Alsook door zelf voorstellen te geven om af te spreken (wat heel fijn verloopte) om daarna weer aan te geven dat ze wat tijd wilt. Het klopt dat ik teveel de romanticus ben geweest, maar heb daar bewust wat afstand van genomen.

Maar als je keer op keer communiceert dat je het rustig aan wilt doen om een half uur later op uw schoot te zitten is nu niet echt een duidelijk signaal geven.

Heb idd wel de fout gemaakt van mijn frustraties te uiten, een fout die ik wel al vaker heb gemaakt. Alhoewel, is dat echt fout?

 

[Enj0i^]

Uhm, doordat ze, telkens, als eerste, degene was die m´n hand vastpakte. De eerste was om te komen knuffelen. De eerste was om mij te kussen.
Alsook door zelf voorstellen te geven om af te spreken (wat heel fijn verloopte) om daarna weer aan te geven dat ze wat tijd wilt. Het klopt dat ik teveel de romanticus ben geweest, maar heb daar bewust wat afstand van genomen.

Maar als je keer op keer communiceert dat je het rustig aan wilt doen om een half uur later op uw schoot te zitten is nu niet echt een duidelijk signaal geven.

Heb idd wel de fout gemaakt van mijn frustraties te uiten, een fout die ik wel al vaker heb gemaakt. Alhoewel, is dat echt fout?

Bwa frustraties uiten op een deftige manier kan nooit fout zijn.

In mijn (ex-)relatie hebben we 9 jaar nooit onze frustraties geuit, en dan komt de rekening toch uiteindelijk ooit