Ja, Jipser, maar je moet ook gewoon toegeven dat je in een luxe positie zit met al jouw kansen.
Je gaat telkens zo hard gaan vergelijken tussen jouw dates zodat je nooit tot iets standvast wil komen en geniet eigenlijk duidelijk van de aandacht van het daten.
Perfectie bestaat echt niet, hoor, maar ik begrijp uiteraard als je zo veel kansen hebt, dat je kieskeurig mag zijn.
Kijk, stel je eens in mijn plaats: als ik ooit een date zou kunnen halen uit die dating apps (wat ik nu wel betwijfel), dan ga ik wel mijn best doen om het contact te laten groeien, als het gevoel goed zou zitten (belangrijk uiteraard die voorwaarde).
Maar bij jou lees ik eigenlijk heel veel warmte in jouw dates, en dan toch uiteindelijk geen concrete binding, uit een soort van angst of gevoel dat het gras waarschijnlijk toch nog net iets groener zou kunnen zijn bij iemand anders.
Bwaaaa. Ja en neen.
Laat me even verduidelijken dat ik er 30 ben. Ik vermoed dat dat iets jonger is dan het gemiddelde hier en het ´datingleven´ van mijn leeftijdsgenoten ook nog iets actiever is. Ik heb twee serieuze relaties achter de rug, en hoop ergens ook wel om ooit iemand tegen te komen waarmee ik het klassieke gezinsbeeld kan opbouwen.
Stel dat dat er van zou komen (ik weet het, hypothetisch) dan wilt dat zeggen dat dit mijn laatste jaren zijn om het er van te pakken.
Ik mag niet klagen over mijn hoeveelheid dates, en dat ligt zeker niet aan mijn looks. Ik denk dat, afgaande van uw post, uw ingesteldheid/zelfbeeld het grootste probleem is.
Ik ben zeer kieskeurig, ik ben ook een persoon die heel sterk weet wat hij wilt. Ik heb heel goede matches gehad, waarvan ik niks fout kon zeggen, maar ik het toch niet voelde. Twijfel ik daar soms over? Absoluut! Ik had al lang van´t straat kunnen zijn. Heb ik er spijt van? Hell no.
Ik zie te veel bij mijn leeftijdsgenoten dat ze zich settelen uit gemak en niet uit grote liefde. En dat zijn situaties die ik zelf probeer te vermijden. Dus ja, ik ben kieskeurig, want ik ben liever vrijgezel dan dat ik in een relatie stap waarbij ik zelf niet 100% overtuigd ben.
En geloof me, mijn hoofd maalt non-stop. Toen ik na mijn laatste date, waar er langs mijn kant wel gevoelens waren, naar een feestje ging, kwam ik iemand tegen met wie ik een tijd heb gedate maar het zelf niet voelde. Mijn vrienden verklaarde me zot dat ik daar neen tegen zei. En ik stond daar, wat triest van mijn afwijzing, te kijken naar de zeer knappe en wulpse dame die ik enkele maanden daarvoor zelf had afgewezen. Misschien was het karma. Maar het pikte. En toch wist ik dat het de juiste keuze was om er niet mee verder te gaan.
Liever semi gelukkig als single dan ongelukkig ik een relatie.
Tldr: pinten op een zondag
