D
Deleted member 621
Guest
Op vriendschappelijk gebied zeer herkenbaar. (Misschien kan daar ook eens een topic over worden geopend? Soms heb ik het idee dat dit over het algemeen taboe is itt moeite hebben om een relatie te krijgen.)Ik herken mezelf in veel van wat ge zegt, @Tonerider (en @Noscoped420). Ik had vroeger en nu ook moeite met bepaalde situaties en sociale angst. Op school een paar keer in problemen gekomen omdat ik niet durfde bellen voor opdrachten of stages (nu ga ik ook bijna nergens waar ge niet online kunt reserveren), ook nooit echt op mijn gemak geweest bij 't uitgaan tenzij ik eerst wat alcool binnenkapte. Constant mij zorgen maken over dat er iets aan mijn gezicht zou hangen of tussen mijn tanden zou zitten waar niemand dan iets van zou zeggen en achteraf met mij lachen. Op school vroeger ook zeer veel moeite gehad als klasgenoten met iets lachten en ik was niet in on the joke, ook al was het iets onschuldig of had het zelf niet met mij te maken. Als ik een nieuwe job start duurt dat toch zeker een paar maanden voor ik goed durf babbelen tegen mensen (en vaak hebben ze dan al beslist dat ge een asociale zijt) ook al wil ik dat echt en vind ik iedereen aangename mensen. In een (kleine of grote) groep waar ik weinig of niemand ken sla ik ook serieus dicht. Zelf op Twitch durf ik niet kijken naar mensen met een kleine view count omdat ik mij dan zo... aanwezig voel. Ik kan het niet goed uitleggen, maar ik heb het idee dat ge wel begrijpt wat ik bedoel.
Door die angsten heb ik ook geen grote vriendenkring en ik schaam me daar soms wel om. Ik denk dan ook dat kerels dat een enorme afknapper gaan vinden en heb dan al geen zin meer om een poging te doen om iemand te vinden. Terwijl ik echt graag omga met (bepaalde) mensen en geen asociale ben, maar die interactie is gewoon heel erg lastig. 1 on 1 lukt me meestal wel op het moment zelf (of toch beter) maar dan heb ik het zeer lastig achteraf. Dan ga ik in mijn hoofd heel het gesprek opnieuw beleven en mezelf keihard afschieten op wat ik allemaal heb gezegd of zou gezegd moeten hebben (ik denk een beetje gelijk als uwe paniek maar dan achteraf), terwijl dat écht niet nodig is en ik best wel spontaan en vriendelijk en grappig overkom (van horen zeggen, sorry voor de humblebrag). Maar die zin om niet meer te daten is er bij mij ook vaak, gewoon omdat het soms al lastig is nog voor ge eraan begint.
Er zijn trouwens zeker nog beschikbare 30 plussers die geen kinderen hebben en willen
Ik ben al blij dat ik onlangs met twee dames van hier/Discord heb afgesproken, want behalve hen beperkt mijn sociaal contact mij tot de enige vriendin uit mijn kindertijd die ik nog over heb (maar haar leven is ook totaal anders dan dat van mij en afspreken doen we nog heel zelden), en mijn vriend die ik ook als mijn beste vriend beschouw. Ook zijn we de voorbije zomer samen naar de forumbarbecue geweest; zeker voor mij als heel onzeker persoon in een grote en onbekende groep een hele uitdaging, maar ik vind het toch een prestatie dat ik het gedaan heb.
Ergens is het ook een beetje mijn eigen schuld dat ik nu vrijwel geen vrienden heb, want ik sloot mij als tiener vrijwillig op in mijn kamer of zat achter de computer de hele dag, waar ik mij bezighield met mijn grootste hobby: muziek leren kennen via Youtube en Last.fm (voornamelijk rock en metal, liefst zo oud en uiteindelijk zo obscuur mogelijk). Als meisje toch redelijk uitzonderlijk, wat ook al totaal niet meehielp. Ook in het muziekforum ben ik zo goed als de enige vrouw die post. Ik voelde mij er altijd heel alleen in (en nu nog).
Ik heb al twee keer de naam "muzieknerd" gekregen - bedoeld als compliment. Fijn, maar tegelijkertijd voel ik mij daar "raar" mee.
Ik ben wel nostalgisch naar mijn puberteit soms, want het leven was toen - behalve de problemen op school - eigenlijk zo simpel.
Ik had nog geen idee over de impact die dit later als volwassene zou hebben, want als tiener denk je daar niet over na. Je weet niet beter, dus de gedachte om daaraan te denken komt gewoon niet in je op.
Gewoon de hele dag muziek luisteren en that's it.
Op school kon ik moeilijk over mijn hobby praten (of ik durfde niet "want ze gaan mij (nog) raar(der) vinden". Eeuwig en altijd deze gedachte... zelfs vandaag heb ik er nog vaak genoeg last van) en zelfs bij de metalkids en hippies vond ik meestal geen aansluiting. Het enige wat een beetje hielp is dat ik een paar jaar KSO volgde (ik denk dat ik daar geen tekeningetje bij moet maken?), maar zelfs daar hoorde ik er nooit echt bij.
In de klas durfde ik ook nooit iets zeggen, wat dit nog erger maakte en natuurlijk maakte dat ik nóg meer in mijn schuld kroop. De vicieuze cirkel zonder einde. Met sommige leerkrachten kon ik er wel over praten na de les, maar dat bleef erbij.
Ik deed verschillende online contacten op, en met sommige van hen heb ik nog steeds contact, maar puur online. Ik zie die eigenlijk als een soort beste online-vrienden.
Eigenlijk leid ik vrijwel een "online" leven sindsdien. Ook mijn twee vorige relaties kreeg ik via de online-weg. Ik probeer er niet te veel bij na te denken of dat kan me wel wat depressief maken. Met online contacten hebben an sich is natuurlijk niks mis, maar het feit dat ik er zo veel meer heb dan "echte" vrienden...
Nu, Tanuki, wat betreft angst dat mannen het een afknapper zouden vinden dat je sociale angsten hebt; bij mezelf viel dit altijd heel goed mee. Of ze waren zelf zo, of aanvaardden het gewoon. Eigenlijk was het voor mezelf altijd makkelijker om een lief te vinden dan een vriendin. Soms vind ik dat wel jammer, want een vriendschap kan zoveel waard zijn. Tel daar nog eens bij dat er nog altijd veel meer mannen dan vrouwen naar mijn genre muziek luisteren. Ik denk zelfs dat ik met mannen sneller een klik voel dan vrouwen, maar gewoon eens een vriendin hebben lijkt mij gewoon leuk. Alleen ben ik hier al jaren naar opzoek, maar lijk ik deze niet te vinden.
Ook ik heb geen kinderwens, en ben ik met andere dingen in het leven bezig dan andere vrouwen heb ik de indruk.
.
