Dat mijne 17 jarige JR mij géén enkele minuut met rust laat vandaag. Ik ga ermee wandelen maar na een tijdje zakt meneer door zijn achterpootjes. Dan komen wij terug thuis, ik help hem dan in zijn hondenmandje. Nog géén minuut later hoor ik hem richting papa wandelen, staat hij te loeren naar mij en héél luid te huilen zoals een wolf. Ik hoor hem al denken: Wanneer gaan we opnieuw wandelen? NU papa?
Als ik hem dan buitenzet in de tuin, dan blaft hij even, hij wandelt wat rond, gaat terug naar binnen, dan zakt ie weer door zijn achterpoten. Ik help hem dan terug zijn mandje in. Nog geen minuut later, tjippel tjippel tjippel!

Wéér hetzelfde liedje.
Dan denk ik: Kereltje blijf toch eens even liggen en recupereer, uw achterpootjes zijn versleten! Maar neen, dat doet hij juist niet, zo is hij nu weer uren (!) aan één stuk bezig, zonder ophouden. Net nu vrouwlief niet thuis is natuurlijk.