Maar ik zou eigenlijk niet weten waarom ik depressief zou moeten zijn. Ik ben een middenklasse Vlaming met een vast contract, momenteel woon ik zelfs terug thuis en heb ik vrijwel geen enkele kost. En ik ben (zo ver ik weet) ook lichamelijk gezond. Ik durf dan een woord als depressie niet in de mond te nemen omdat ik niet het gevoel heb alsof ik daarvoor het recht heb.
Ik snap de raad om naar de dokter te gaan ermee. Maar ik heb dan zoiets van "tgoh, ik wil ze niet lastig vallen" en ik ben altijd zo iemand geweest die het gewoon zelf wel zal proberen op te lossen zonder andere mensen met mijn problemen lastig te vallen.
Ik heb zowat het gevoel alsof ik nergens nog plezier uit haal. Alles wat ik vroeger graag deed doe ik nu precies met tegenzin of zelfs soms tegen mijn goesting heb ik het gevoel.
- Vroeger keek ik veel naar films en series, en ik deed dit oprecht graag. Terwijl het tegenwoordig precies een taak is waar ik tegenop zie om eens naar een film ofzo te kijken.
- Gamen deed ik ook al eens graag, ook dat is iets dat ik tegenwoordig amper actief doe precies.
- Als ik ga wandelen kan ik niet echt meer van de omgeving genieten maar ben ik precies meer bezig met zelfmedelijden.
- Zoals je weet ging ik vroeger enorm vaak en religieus sporten. Tegenwoordig zit daar geen consistentie meer in of wat dan ook. En waar ik vroeger altijd uitkeek om nog eens wat te lopen of te trainen heb ik nu bijna altijd het gevoel van "meh, weer bench press, weer pull ups, etc".
- Ik lette echt goed op wat ik at. Ik at vrijwel altijd lekker en gezond, terwijl dat nu nog amper het geval is (met alle gevolgen van dien)
Er zit de laatste tijd precies niets meer in mij. Als ik tegenwoordig thuis kom van het werk doe ik vaak niets meer dan in mijn zetel zitten terwijl ik wat doelloos voor mezelf uit staar, wat random tv kijk of op het forum zit. Het klinkt misschien wat extreem om te zeggen, maar ik heb niet echt het gevoel dat ik momenteel leef maar gewoon onderga. Alsof ik na het werk gewoon thuis zit en in plaats van dat ik "leef" gewoon wacht tot ik kan gaan slapen.
Wauw, ik herken mezelf 99% in uw verhaal.
Ik heb een deftige job met goed loon (netto rond het mediaan brutoloon in BE), eigen huis (alleja, 80% van de bank), getrouwd en 3 schatten van kinderen die het ook heel goed doen op school en elke keer ze me zien op me afstormen om me te knuffelen. Ook een heel goede band met ouders, schoonouders, .. Ik heb alles om perfect gelukkig te zijn.
Maar toch zie ik overal direct het negatieve van in, en het duurt een eeuwigheid om ergens een sprankeltje positiviteit te vinden.
Ik voel me constant mottig. Zoals je ook zegt, ik keek heel graag naar films, series en gamede ook heel graag. Nu start ik iets (na een halfuur twijfelen en kiezen) en ben ik het na 5 minuten beu. Ik kijk bijna geen nieuwe films/series meer, maar herbekijk zaken die ik al meermaals gezien heb. Terwijl ik kijk zit ik ook constant op TikTok, 9gag, BG,... puur om m'n hoofd bezig te houden en af te leiden van donkere gedachten.
Ik krijg mezelf ook niet meer in gang om te sporten, verbouwen, opruimen,... waardoor alles opstapelt en ik daar dan weer meer over begin te piekeren dat ik zoveel dingen nog moet doen. Qua eten prijs ik mezelf gelukkig dat ik een vrouw, en vooral kinderen heb, dus ik moet wel gezond koken voor hen. Anders was het hier elke dag McDo, Pizza, Kebab, Frieten, bucht in de airfryer,...
En ook, net zoals jij, wil/durf/kan ik de stap niet zetten om professionele hulp in te schakelen. Want ik geraak er vanzelf wel door. Terwijl ik goed genoeg weet dat dat niet (meer) kan. Ik wil psychologen niet extra belasten, want die hebben nu enorm veel werk door het aantal mensen die mentale problemen hebben door het Corona gedoe. Dan wil ik daar niet gaan tussenkruipen met "Prinsesje heeft probleempjes" (want zo voel ik mij naar de buitenwereld toe). Ik ben ook heel bang wat er allemaal naar boven kan komen.
Wat ook niet helpt bij mij is dat mijn huisarts mijn neef is, en dat een extra rem is om naar daar te gaan met psychologische problemen. Ik ben zijn grote neef en ik wil/kan/durf me niet kwetsbaar opstellen. (Typisch mannelijk zeker?)
Ik kan u 1 tip geven, ga zo snel mogelijk naar uw huisarts, en zoek een goede psycholoog (of laat u iemand aanraden door uw huisarts)