Je ergernissen van vandaag - Deel 1

[Pan]

Ik heb het gevoel dat ik zowat op het randje aan het komen ben om volledig te kraken.

On the upside, dat bespaart een chiropractorbezoek.

Kzit in hetzelfde schuitje btw

 

[BonIver]

En jep, gisteren is het dus prijs geweest hier in de buurt.
Het zal waarschijnlijk niet dezelfde persoon geweest maar bon.
Iemand ging dus in het bos wandelen met de hond netjes aan de lijn en plots komen er twee honden aangestormd.
Het beest aangevallen en gebeten totdat de eigenaar minuten later ook verscheen om de honden weg te trekken.
Het toont toch weer aan hoe vaak zoiets nog voorvalt helaas.
Ik word hier echt zeer boos van en er mogen heel strenge straffen op staan wat mij betreft.

Helaas zeer herkenbaar. Ik ben zelf een fervent MTB'er, maar wat er de afgelopen jaren allemaal al gebeurd is in de bossen is echt wraakroepend. Ik vertraag telkens als er een hond is, zeker als hij losloopt, maar het aantal keren dat ik moet wegsprinten omdat hij mij achtervolgt is niet meer te tellen.

Ook random voor uw wielen springen, naar uw been bijten/grommen, opspringen,... Leuk dat ge met uw beest gaat wandelen, maar hou die ofwel aan de lijn ofwel onder controle als er iemand passeert. En dan inderdaad heel vaak wat belachelijk weglachen. En als ik mij dan kwaad maak reageren ze ontzet want "hij doet toch niks".

 

[Squidward]

NB: ik snap hoe Hollywood en de cult van de eeuwige jeugd werkt maar mijn ergernis:

artikel op online krant ‘actrices van 48 en 49 op gejuich onthaald na foto zonder botox of filters, zij omarmen hun leeftijd!’

de foto

Als ik dan mijn eigen bezie, aan 8 jaar jonger… Verdikke, zal ik al maar 1 been in mijn kist zetten?

Squid in den ochtend:

 

[coldplayke]

NB: ik snap hoe Hollywood en de cult van de eeuwige jeugd werkt maar mijn ergernis:

artikel op online krant ‘actrices van 48 en 49 op gejuich onthaald na foto zonder botox of filters, zij omarmen hun leeftijd!’

de foto

Als ik dan mijn eigen bezie, aan 8 jaar jonger… Verdikke, zal ik al maar 1 been in mijn kist zetten?

Squid in den ochtend:

Als jij een professionele make up artist en fotograaf had, zou je er ook beter uitzien hoor.

 

[Mulan]

NB: ik snap hoe Hollywood en de cult van de eeuwige jeugd werkt maar mijn ergernis:

artikel op online krant ‘actrices van 48 en 49 op gejuich onthaald na foto zonder botox of filters, zij omarmen hun leeftijd!’

de foto

Als ik dan mijn eigen bezie, aan 8 jaar jonger… Verdikke, zal ik al maar 1 been in mijn kist zetten?

Squid in den ochtend:

Zelfs met de plamuurlaag op, ziet Cameron Diaz er 10 j ouder uit dan mij.

Damn, hoe jong zou ik er dan niet uit zien als ik me eens professioneel laat opmaken?!?

 

[Sylverscythe]

- Het continu fysiek wel ergens last van hebben. Als het mijn rug niet is dan is het wel mijn knie of hamstring die weer moeilijk doet. Ik weet dat er mensen zijn die een pak meer last hebben van bepaalde zaken dan ik. Maar ik begin er nu ook gewoon mentaal echt moe van te worden.

- Het continue gevoel van eenzaamheid en alleen zijn. Ik zie nog wel regelmatig mensen of vrienden maar ik haal er veel minder genot uit dan vroeger. Zelfs als ik bij kameraden ben voel ik mij vaak nog gewoon alleen en eenzaam.

- Ook het hele verhaal van op het werk. Omdat ik eindelijk ergens goed zat, ik was blij en gelukkig en ging bij wijze van spreken elke dag fluitend naar het werk. En nu sta ik met vrij veel tegenzin op 's ochtends. Omdat ik gewoon het gevoel heb van "Allé, nu voelde ik mij eindelijk ergens goed en gelukkig en dan wordt dat weer afgepakt.".

- Het complete gebrek aan energie. Ik heb precies nooit nog ergens fut voor. Ik voel mij de hele dag sloom, traag en lui. Echt niets van energie in mijn lijf. Waardoor ik mij dan weer slechter ga voelen. Ik eet nog amper deftig eten, als ik iets eet is het vrijwel altijd iets ongezonds of iets dat niet echt voedzaam is omdat ik gewoon de fut niet voel om iets te koken of om te gaan sporten.

En hoe meer ik daar allemaal op lig te focussen hoe slechter ik mij voel. Het gevoel van vrij weinig levensvreugde te hebben op dit moment. Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik écht het gevoel heb dat ik op eender willekeur moment compleet in tranen kan instorten.

Voor mij gaan er wel wat alarmbellen af genre depressie of burn-out. Zeker als je zegt minder plezier te halen uit zaken waar dit vroeger wel het geval was, en je enzaam te voelen.

Ik denk dat advies zoals "trek het je niet aan" hier ook weinig gaat uitmaken, en ik zou een psycholoog, of zoals Mulan zegt misschien eerst de huisarts, overwegen. Ook gewoon eens een 1 op 1 gesprek met een goede vriend zou al nuttig zijn.

Het helpt misschien om een doel te hebben in iets, ik vermoed dat dit misschien wat is weggevallen door de blessures?

NB: ik snap hoe Hollywood en de cult van de eeuwige jeugd werkt maar mijn ergernis:

artikel op online krant ‘actrices van 48 en 49 op gejuich onthaald na foto zonder botox of filters, zij omarmen hun leeftijd!’

Gohja als het jouw job was om er goed uit te zien, en je een groot deel van je tijd kon doorbrengen met personal coach, voedingsdeskundige, personal assistent, ... en ze je dan een fotoshoot geven met professionele make-up en belichting en al dat, zou je er ook beter uitzien dan 's morgens voor de spiegel

Hetzelfde gebeurt bij al die onmogelijk gespierde mannelijke acteurs, die staan soms op het punt flauw te vallen door tekort aan vocht, maar ze zien er strak uit.

 

[Guazala]

NB: ik snap hoe Hollywood en de cult van de eeuwige jeugd werkt maar mijn ergernis:

artikel op online krant ‘actrices van 48 en 49 op gejuich onthaald na foto zonder botox of filters, zij omarmen hun leeftijd!’

de foto

Als ik dan mijn eigen bezie, aan 8 jaar jonger… Verdikke, zal ik al maar 1 been in mijn kist zetten?

Squid in den ochtend:

Ik snap het probleem niet eigenlijk. Om in een wereld die draait om uiterlijk en waarin botox het normaal is, naar buiten te komen als vrouw van bijna 50 met ook de normale hoeveelheid rimpels van een vrouw van bijna 50, vind ik eigenlijk best van ballen getuigen.
Voor het wereldje waarin zij leeft is dat toch wel een serieuze afwijkingen van de norm.

Dat ze daarbij professioneel is opgemaakt en een lichaam heeft waar de personal training afdruipt, tja het blijft iemand die voor een groot stuk van z'n uiterlijk moet leven. Dus tuurlijk dat die haar fysiek beter gaat onderhouden dan de gemiddelde mens. Ge verwijt een academicus toch ook niet veel met z'n neus in de boeken te zitten en z'n mentale flexibiliteit te onderhouden?

 

[Carrion]

Als ik het zo lees, zie ik toch tekenen van depressie. Ik zou zeker eens naar de huisarts trekken - als je daar een goede band mee hebt- om dat bespreekbaar te maken, die overwelmende gevoelens van neerslachtigheid.

En pijn is een enorme energievreter, mijn specialist heeft al meer dan 1x aan de alarmbel getrokken op dat vlak bij mij en 2x gezegd dat ze vond dat ik wel hulp nodig had van antidepressiva. Op dat moment niet op ingegaan maar wel nauwer opgevolgd om idd depressie te voorkomen. Die gaan dat ook niet voor de lol voorstellen maar omdat pijn en depressieve gevoelens na verloop van tijd hand in hand gaan.

Sterkte!

Maar ik zou eigenlijk niet weten waarom ik depressief zou moeten zijn. Ik ben een middenklasse Vlaming met een vast contract, momenteel woon ik zelfs terug thuis en heb ik vrijwel geen enkele kost. En ik ben (zo ver ik weet) ook lichamelijk gezond. Ik durf dan een woord als depressie niet in de mond te nemen omdat ik niet het gevoel heb alsof ik daarvoor het recht heb.

Ik snap de raad om naar de dokter te gaan ermee. Maar ik heb dan zoiets van "tgoh, ik wil ze niet lastig vallen" en ik ben altijd zo iemand geweest die het gewoon zelf wel zal proberen op te lossen zonder andere mensen met mijn problemen lastig te vallen.

Voor mij gaan er wel wat alarmbellen af genre depressie of burn-out. Zeker als je zegt minder plezier te halen uit zaken waar dit vroeger wel het geval was, en je enzaam te voelen.

Ik denk dat advies zoals "trek het je niet aan" hier ook weinig gaat uitmaken, en ik zou een psycholoog, of zoals Mulan zegt misschien eerst de huisarts, overwegen. Ook gewoon eens een 1 op 1 gesprek met een goede vriend zou al nuttig zijn.

Het helpt misschien om een doel te hebben in iets, ik vermoed dat dit misschien wat is weggevallen door de blessures?

Ik heb zowat het gevoel alsof ik nergens nog plezier uit haal. Alles wat ik vroeger graag deed doe ik nu precies met tegenzin of zelfs soms tegen mijn goesting heb ik het gevoel.

- Vroeger keek ik veel naar films en series, en ik deed dit oprecht graag. Terwijl het tegenwoordig precies een taak is waar ik tegenop zie om eens naar een film ofzo te kijken.
- Gamen deed ik ook al eens graag, ook dat is iets dat ik tegenwoordig amper actief doe precies.
- Als ik ga wandelen kan ik niet echt meer van de omgeving genieten maar ben ik precies meer bezig met zelfmedelijden.
- Zoals je weet ging ik vroeger enorm vaak en religieus sporten. Tegenwoordig zit daar geen consistentie meer in of wat dan ook. En waar ik vroeger altijd uitkeek om nog eens wat te lopen of te trainen heb ik nu bijna altijd het gevoel van "meh, weer bench press, weer pull ups, etc".
- Ik lette echt goed op wat ik at. Ik at vrijwel altijd lekker en gezond, terwijl dat nu nog amper het geval is (met alle gevolgen van dien)

Er zit de laatste tijd precies niets meer in mij. Als ik tegenwoordig thuis kom van het werk doe ik vaak niets meer dan in mijn zetel zitten terwijl ik wat doelloos voor mezelf uit staar, wat random tv kijk of op het forum zit. Het klinkt misschien wat extreem om te zeggen, maar ik heb niet echt het gevoel dat ik momenteel leef maar gewoon onderga. Alsof ik na het werk gewoon thuis zit en in plaats van dat ik "leef" gewoon wacht tot ik kan gaan slapen.

 

[Pana]

Klinkt zeer bekend hier. Ook al gedacht of het "depressie" zou kunnen zijn maar evenwel lijkt dat zo'n zwaar begrip voor de situatie.
Vooral het gebrek aan energie is zenuwslopend. Het moet al 10+ jaar geleden zijn eer ik mij nog eens uitgeslapen heb gevoeld of met energie ben opgestaan.

 

[Sylverscythe]

Maar ik zou eigenlijk niet weten waarom ik depressief zou moeten zijn. Ik ben een middenklasse Vlaming met een vast contract, momenteel woon ik zelfs terug thuis en heb ik vrijwel geen enkele kost. En ik ben (zo ver ik weet) ook lichamelijk gezond. Ik durf dan een woord als depressie niet in de mond te nemen omdat ik niet het gevoel heb alsof ik daarvoor het recht heb.

Ik snap de raad om naar de dokter te gaan ermee. Maar ik heb dan zoiets van "tgoh, ik wil ze niet lastig vallen" en ik ben altijd zo iemand geweest die het gewoon zelf wel zal proberen op te lossen zonder andere mensen met mijn problemen lastig te vallen.



Ik heb zowat het gevoel alsof ik nergens nog plezier uit haal. Alles wat ik vroeger graag deed doe ik nu precies met tegenzin of zelfs soms tegen mijn goesting heb ik het gevoel.

- Vroeger keek ik veel naar films en series, en ik deed dit oprecht graag. Terwijl het tegenwoordig precies een taak is waar ik tegenop zie om eens naar een film ofzo te kijken.
- Gamen deed ik ook al eens graag, ook dat is iets dat ik tegenwoordig amper actief doe precies.
- Als ik ga wandelen kan ik niet echt meer van de omgeving genieten maar ben ik precies meer bezig met zelfmedelijden.
- Zoals je weet ging ik vroeger enorm vaak en religieus sporten. Tegenwoordig zit daar geen consistentie meer in of wat dan ook. En waar ik vroeger altijd uitkeek om nog eens wat te lopen of te trainen heb ik nu bijna altijd het gevoel van "meh, weer bench press, weer pull ups, etc".
- Ik lette echt goed op wat ik at. Ik at vrijwel altijd lekker en gezond, terwijl dat nu nog amper het geval is (met alle gevolgen van dien)

Er zit de laatste tijd precies niets meer in mij. Als ik tegenwoordig thuis kom van het werk doe ik vaak niets meer dan in mijn zetel zitten terwijl ik wat doelloos voor mezelf uit staar, wat random tv kijk of op het forum zit. Het klinkt misschien wat extreem om te zeggen, maar ik heb niet echt het gevoel dat ik momenteel leef maar gewoon onderga. Alsof ik na het werk gewoon thuis zit en in plaats van dat ik "leef" gewoon wacht tot ik kan gaan slapen.

Ik moet zeggen dat het allemaal klinkt zoals de typische Vlaming (inclusief de mijne) zijn visie op mentale gezondheid: ik heb geen reden om depressief te zijn zuiver rationeel, ik wil niemand lastig vallen, enz. Daarentegen geef je zelf toch wel aan dat je een beetje in een negatieve spiraal zit, weinig fut, geen plezier halen uit zaken, je een beetje laten gaan, ondergaan i.p.v. leven. Ik ken je niet hé, ik lees enkel het forum, maar lijkt me dat de combinatie werksituatie, relatiebreuk, hernia's bij veel mensen er wel zwaar zal inhakken. Rationeel gaat alles nog goed, maar we zijn geen zuiver rationele wezens. Hopen mensen hebben rationeel alles om gelukkig te zijn, maar kampen toch met depressies of andere mentale problemen denk ik.

Is het daarom een zware depressie? Geen idee, ik denk dat al die begrippen wel rekbaar zijn (en ik ben een leek hé). Misschien komt alles wel in orde zonder hulp, maar het lijkt me niet slecht er toch eens met iemand over te praten in het geval het slechter wordt. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de fysieke kant van die zaken, en ik denk dat er toch wel een kleine consensus is dat negatieve gedachten eigenlijk zichzelf versterken, omdat je hersenen meer en meer volgens "hun vertrouwde pad" werken.

Wat ik van mijn vrouw, en haar vriendin van dezelfde nationaliteit (die psychologe is) hoor is dat wij hier echt moeite hebben met hulp zoeken, en men er in hun thuisland toch (indien financieel mogelijk) veel sneller hulp voor inschakelt. En dat is dan ondanks alle stereotypen dat we het hier toch zo makkelijk hebben i.v.m. daar, die zuiver rationeel vaak kloppen.

 

[Deckard]

Dat suckt @Carrion. Zoals anderen al zeiden, misschien toch best eens met iemand erover praten. Je kan dan vinden dat je het recht niet hebt/ze niet wil lastig vallen maar misschien dat zoiets ook deel van het probleem wordt. En je huisarts of psycholoog kan er misschien beter over oordelen.
Ik ben helemaal niet geplaatst om medisch of dergelijk advies geven. Maar het lijkt mij toch beter om preventief een keer teveel de huisarts (of iemand anders) te bezoeken dan te weinig als het veel slechter gaat.

 

[DiffieHM]

Doe je iets van sport @Carrion ? Heb ook lang gesukkeld met van alles en nog wat. Sinds ik regelmatig ga lopen is dat eigenlijk een stuk beter. Zeker wanneer ik bv 's morgens een toertje ga doen voor het werk geeft dat een enorme boost aan mijn dag.

 

[Tomski]

Ik durf dan een woord als depressie niet in de mond te nemen omdat ik niet het gevoel heb alsof ik daarvoor het recht heb.

Imposter syndrome bij een andere aandoening. Het gaat ver @Carrion !

 

[Sylverscythe]

Doe je iets van sport @Carrion ? Heb ook lang gesukkeld met van alles en nog wat. Sinds ik regelmatig ga lopen is dat eigenlijk een stuk beter. Zeker wanneer ik bv 's morgens een toertje ga doen voor het werk geeft dat een enorme boost aan mijn dag.

Hij deed zeer intensief aan sport (krachttraining, lopen) maar heeft na aanhoudende rugklachten recent de diagnose van een dubbele hernia gekregen, iirc.

 

[Str8_6]

Maar ik zou eigenlijk niet weten waarom ik depressief zou moeten zijn. Ik ben een middenklasse Vlaming met een vast contract, momenteel woon ik zelfs terug thuis en heb ik vrijwel geen enkele kost. En ik ben (zo ver ik weet) ook lichamelijk gezond. Ik durf dan een woord als depressie niet in de mond te nemen omdat ik niet het gevoel heb alsof ik daarvoor het recht heb.

Ik snap de raad om naar de dokter te gaan ermee. Maar ik heb dan zoiets van "tgoh, ik wil ze niet lastig vallen" en ik ben altijd zo iemand geweest die het gewoon zelf wel zal proberen op te lossen zonder andere mensen met mijn problemen lastig te vallen.



Ik heb zowat het gevoel alsof ik nergens nog plezier uit haal. Alles wat ik vroeger graag deed doe ik nu precies met tegenzin of zelfs soms tegen mijn goesting heb ik het gevoel.

- Vroeger keek ik veel naar films en series, en ik deed dit oprecht graag. Terwijl het tegenwoordig precies een taak is waar ik tegenop zie om eens naar een film ofzo te kijken.
- Gamen deed ik ook al eens graag, ook dat is iets dat ik tegenwoordig amper actief doe precies.
- Als ik ga wandelen kan ik niet echt meer van de omgeving genieten maar ben ik precies meer bezig met zelfmedelijden.
- Zoals je weet ging ik vroeger enorm vaak en religieus sporten. Tegenwoordig zit daar geen consistentie meer in of wat dan ook. En waar ik vroeger altijd uitkeek om nog eens wat te lopen of te trainen heb ik nu bijna altijd het gevoel van "meh, weer bench press, weer pull ups, etc".
- Ik lette echt goed op wat ik at. Ik at vrijwel altijd lekker en gezond, terwijl dat nu nog amper het geval is (met alle gevolgen van dien)

Er zit de laatste tijd precies niets meer in mij. Als ik tegenwoordig thuis kom van het werk doe ik vaak niets meer dan in mijn zetel zitten terwijl ik wat doelloos voor mezelf uit staar, wat random tv kijk of op het forum zit. Het klinkt misschien wat extreem om te zeggen, maar ik heb niet echt het gevoel dat ik momenteel leef maar gewoon onderga. Alsof ik na het werk gewoon thuis zit en in plaats van dat ik "leef" gewoon wacht tot ik kan gaan slapen.

Is een sport waarin je samen met andere mensen bent niet iets? Volgens mij mis je de combinatie van sport en sociaal contact maar dan in de vorm van de uitdaging voor iets nieuws.

Zijn er geen andere sporten die je kan doen? Want bij fitness hebben de meeste het na een tijd gehad. Bvb mountainbiken alleen of in clubverband is iets dat nooit saai komt volgens mij.

 

[DiffieHM]

Hij deed zeer intensief aan sport (krachttraining, lopen) maar heeft na aanhoudende rugklachten recent de diagnose van een dubbele hernia gekregen, iirc.

Hier ook een ex-hernia patiënt (cervicaal). Was bij mij vooral door gebrek aan beweging en slechte houding. Sinds ik voldoende beweeg heb ik quasi geen last meer. Maar kan me voorstellen dat krachttraining ook niet altijd even gezond is.

 

[Carrion]

Doe je iets van sport @Carrion ? Heb ook lang gesukkeld met van alles en nog wat. Sinds ik regelmatig ga lopen is dat eigenlijk een stuk beter. Zeker wanneer ik bv 's morgens een toertje ga doen voor het werk geeft dat een enorme boost aan mijn dag.

Fitness, lopen en voetbal. Ik ken het effect van sporten, maar zelfs met die kennis krijg ik mij niet meer zover om effectief echt te sporten.

Hij deed zeer intensief aan sport (krachttraining, lopen) maar heeft na aanhoudende rugklachten recent de diagnose van een dubbele hernia gekregen, iirc.

Klopt gelijk een bus.

Is een sport waarin je samen met andere mensen bent niet iets? Volgens mij mis je de combinatie van sport en sociaal contact maar dan in de vorm van de uitdaging voor iets nieuws.

Zijn er geen andere sporten die je kan doen? Want bij fitness hebben de meeste het na een tijd gehad. Bvb mountainbiken alleen of in clubverband is iets dat nooit saai komt volgens mij.

Ik speel ook nog voetbal, dus ik sport ook wel in clubverband. En dat is nog zowat een van de enige dingen die ik nog graag doe momenteel.

 

[Muscleduck]

Ik heb het gevoel dat ik zowat op het randje aan het komen ben om volledig te kraken.

Het klinkt misschien 'makkelijk', maar ga naar de huisarts, doe uw verhaal, en die zet u thuis. Of vraag of die u wilt thuis zetten. Ik heb da nooit gedaan met als gevolg dat ik zeer lang thuis heb gezeten.

Als is het maar 2 weken, maar eens efkes er uit zijn en helemaal niks doen kan echt deugd doen. Ik deed zelf de eerste weken/maanden niks anders dan slapen.

 

[?therapy?]

Covid patient removed from hospital by anti-vaxxer

Triest
Normale mensen kunnen niet bij hun geliefden in het ziekenhuis. Deze gek stapt gewoon binnen en probeert dan iemand besmet met covid te overhalen om te vertrekken. Terwijl de man zelf met moeite kan ademen. Bah! Hopelijk kunnen ze deze zotten vervolgen hier in Ierland.

 

[RidderBauknecht]

Maar ik zou eigenlijk niet weten waarom ik depressief zou moeten zijn. Ik ben een middenklasse Vlaming met een vast contract, momenteel woon ik zelfs terug thuis en heb ik vrijwel geen enkele kost. En ik ben (zo ver ik weet) ook lichamelijk gezond. Ik durf dan een woord als depressie niet in de mond te nemen omdat ik niet het gevoel heb alsof ik daarvoor het recht heb.

Ik snap de raad om naar de dokter te gaan ermee. Maar ik heb dan zoiets van "tgoh, ik wil ze niet lastig vallen" en ik ben altijd zo iemand geweest die het gewoon zelf wel zal proberen op te lossen zonder andere mensen met mijn problemen lastig te vallen.

TL;DR: in het vetgedrukt.

Ik hoop dat ik niet verwijtend overkom want dat is allerminst mijn bedoeling, maar je ziet deze denkwijze bij heel veel mensen (en nog meer bij Vlamingen) en precies die denkwijze zorgt er voor dat veel mensen pas hulp gaan zoeken wanneer ze veel verder in de put zitten, terwijl ze eigenlijk al eerder (en sneller; want hoe dieper, hoe langer de recovery vaak) hadden kunnen geholpen worden. Pas op: ik zeg hier ook niet dat je depressief bent of iets dergelijk (ik kan die diagnose niet maken) maar er zijn inderdaad wel 'red flags' in wat je schrijft.

In het kort: zo werkt depressie niet. Kijk eens naar Chester Bennington bijvoorbeeld, de zanger van Linkin Park. Ik haal 'm maar aan omdat hij toch echt wel een van de stemmen van een generatie was en de meeste mensen hem kennen, maar er zijn nog genoeg voorbeelden te vinden van mensen die 'geen reden hadden om depressief te zijn'. De wereld aan zijn voeten, steenrijk, een succesvolle band, geliefd door miljoenen fans, ... Toch was hij zwaar op de sukkel met depressie. Een depressie kijkt niet naar jouw situatie hoor, dat is letterlijk iets dat mis gaat in je hersenen. Dat kan letterlijk iedereen overkomen (de ene is daar natuurlijk al wat vatbaarder voor dan de andere) en dat heeft eigenlijk op zich niks te maken met jouw leven.

Ik zou ze de kost niet willen geven, de mensen met een riant loon, quasi perfect gezinsleven, goeie vrienden, enzovoorts die toch sukkelen met een burn-out of een depressie. Zeggen 'ik heb geen reden om depressief te zijn' is een beetje (maar niet helemaal) in hetzelfde genre als een marathonloper die zegt 'ik zou niet weten waarom ik longkanker zou moeten hebben'. Het kan iedereen overkomen, ook mensen zonder risicofactoren.

Hulp zoeken (zelfs al is het maar een gesprekje met je huisarts: die zijn daar tegenwoordig ook veel beter voor opgeleid dan pakweg twintig jaar geleden heb ik de indruk) is nooit een slecht idee en hulp zoeken is nooit iets om je voor te schamen. Je valt die mensen daar ook niet mee lastig, dat is letterlijk hun job, en op tijd de signalen zien en er iets aan doen (indien nodig, en zelfs dan: dat kan ook gewoon een weekje of twee thuis zitten om jezelf op te laden zijn) kan je letterlijk maanden aan miserie besparen.

Vind jij dat je de dokter lastig valt als je daar aan komt met een kapotte knie? Nee toch? Dat moet dan ook behandeld worden. Desnoods zegt de dokter 'tgoh ja rust gewoon wat en die knie komt wel in orde' maar dan weet je dat tenminste. Ik zie niet in waarom dat met je mentale toestand / hersenen anders zou moeten zijn dan met eender welk ander lichaamsdeel.