Je ergernissen van vandaag - Deel 1

Status
Niet open voor verdere reacties.
Bekijk het even vanuit die receptie hun standpunt: Een random persoon belt, heeft bij zichzelf de diagnose gesteld dat ze iets heeft ( want zonder langs de huisarts te passeren ). Die dringt aan om een specialist te zien, als je dan eindelijk toegeeft is het niet goed want het dringende probleem waarvoor ze niet het gewone pad wil bewandelen moet wel binnen haar planning passen.

En aangezien dat grotendeels met belastingsgeld betaald wordt is de sceptische aanpak uiteraard de betere.
Klinkt inderdaad aannemelijk. Alleen ben ik daar wel ‘klant’ van vijftien jaar en heeft ze kunnen zien dat er reeds twee keer een abnormaal gezwel is weggenomen. Voor mij is dat dus niet ‘de specialist’, dat is gewoon al mijn dokter van toen ik nog veel jonger was. Dezelfde dokter die mij reminders stuurt voor controles en checkups en die sinds mijn eerste bezoek nooit gevraagd heeft om eerst de huisdokter te bezoeken.
 
Ik heb nood aan een gynaecoloog. Ik bel naar die dienst van het AZ Groeninge (ging ook daar voor de 2 zwangerschappen).

Squidward: ik heb probleem x (simpel maar dokter nodig voor antibiotica) en probleem y (gaat niet weg, familie heeft voorgeschiedenis, kan ernstig zijn of niet maar dokter nodig)
Receptie: Ah………… *stilte*
S: dus ik had graag een afspraak?
R: Ja…. *stilte*… ja maar hoe weet u dat allemaal?
S: Eh… ik ben er 41, ik heb dit nog voorgehad en voor het andere zijn er precedenten?
R: En uw huisdokter? Zou u daar niet naartoe gaan?
S: *mild wtf moment* Ik zou graag dit soort dokter zien.
R: *zucht maar echt een zucht* Ja……. Ok ja dan eh dan kan dat volgende dinsdag om 8u15.
S: Zou u eventueel iets hebben op……. (Mijn lessen starten om 8u25)
R: Mevrouw, wilt u een afspraak of niet?
S: Nee, ik denk toch dat ik elders ga, toch bedankt.

Ik denk niet dat ik moeilijk deed? Maar als het zo een geval is van ‘kan meevallen of kan een zware dobber worden’ dan was ik toch plots een beetje het vertrouwen in die dienst kwijt. Ik ga nu naar Roeselare waar ze heel gewoon mijn afspraak hebben vastgelegd. U wil dokter? U kan dokter zien. Simpel.

Ik denk wel dat idealiter voor ons zorgsysteem de huisarts het eerste contactpunt is en die je dan doorverwijst. Misschien wou de persoon aan de receptie dat duidelijk maken.

Maar in dit geval lijkt het me dat je ondertussen wel weet dat je een gynaecoloog nodig hebt, dus lijkt me nogal verkeerd aangepakt en onvriendelijk van de receptie.

Bekijk het even vanuit die receptie hun standpunt: Een random persoon belt, heeft bij zichzelf de diagnose gesteld dat ze iets heeft ( want zonder langs de huisarts te passeren ). Die dringt aan om een specialist te zien, als je dan eindelijk toegeeft is het niet goed want het dringende probleem waarvoor ze niet het gewone pad wil bewandelen moet wel binnen haar planning passen.

En aangezien dat grotendeels met belastingsgeld betaald wordt is de sceptische aanpak uiteraard de betere.

Klinkt inderdaad aannemelijk. Alleen ben ik daar wel ‘klant’ van vijftien jaar en heeft ze kunnen zien dat er reeds twee keer een abnormaal gezwel is weggenomen. Voor mij is dat dus niet ‘de specialist’, dat is gewoon al mijn dokter van toen ik nog veel jonger was. Dezelfde dokter die mij reminders stuurt voor controles en checkups en die sinds mijn eerste bezoek nooit gevraagd heeft om eerst de huisdokter te bezoeken.
Aangezien ik zelf in een zorgpraktijk werk (en zelf standaard 4maand moet wachten op niet-dringende afspraak bij de gynaecoloog) kan ik je zeggen dat het systeem zo werkt:
- niet dringend? De patiënt kan doorgeven wanneer die een afspraak wil.
- wél dringend? De agenda bepaalt wanneer de patiënt een afspraak wil en dan wordt er geen rekening gehouden met voorkeuren. Dringend= al de rest moet dan maar wijken. Er zijn ook vastgelegde noodgaatjes in onze agenda's voor de dringende zaken en neen, die kunnen geen half uur opschuiven want daar staan de afspraken van mensen die deze wél ruim op voorhand hadden geboekt... 🤷🏼‍♀️
 
In de week moest ik een getuigenverklaring gaan afleggen bij de politie om 14u30. Ik stond toen juist met de vroege en aangezien het zo'n +-20min rijden was paste dat eigenlijk redelijk goed als ik direct kon vertrekken.

Ik mij dus een beetje haasten om daar op tijd te zijn. Eenmaal aangekomen zeiden ze tegen mij dat ik eventjes moest wachten. Uiteindelijk heb ik daar ruim een uur moeten wachten vooraleer ik mijn verklaring kon afleggen. :rolleyes: Dat heeft dan ook nog eens bijna twee uur geduurd waardoor ik pas na 18u terug thuis was.

Kan begrijpen dat je eventjes moet wachten, maar dit vond ik erover. Op een bepaald punt had ik heel veel zin om gewoon tegen die vrouw achter het loket te zeggen dat ik weg ben en ze een nieuwe afspraak konden maken. Maar ik heb me ingehouden want 1 dag naar de klote zien gaan vond ik al meer dan genoeg.
 
Ik weet waarom zo`n mensen dat doen, maar toch: hoe kunt ge uw eigen kinderen vermoorden?


:headshake:
 
sebiet naar een appartementje gaan zien en ik zit vol stress.
tword allemaal zo concreet: ik kan nog altijd niet geloven dat de vrouw van mijn leven niet meer de vrouw van mijn leven is. 17 jaar samen...
Dat blijft gewoon zo fucking wreed raar aanvoelen. En constant zit ik ook ergens met een angstgevoel dat het een verkeerde stap is. Al die verschillende emoties die op me afkomen + mijn eeuwige twijfelgedrag.
Rationeel weet ik dat het op is, maar innerlijk blijft de twijfel mij bestormen.
Mijn avatar is echt wel hoe ik me momenteel voel.

Als het een troost kan zijn. Volgend jaar deze tijd ga je je al veel beter voelen en misschien zelfs beklagen dat je de stap niet eerder gezet hebt.

Het is ook normaal na 17 jaar heb je een bepaalde zekerheid opgebouwd, dingen die zij deed dat je nu zelf gaat moeten doen. Het begin zal ook niet makkelijk zijn maar het komt goed.

Ik spreek niet uit ervaring maar vrienden van mij genoeg die het tegen gekomen hebben.
 
sebiet naar een appartementje gaan zien en ik zit vol stress.
tword allemaal zo concreet: ik kan nog altijd niet geloven dat de vrouw van mijn leven niet meer de vrouw van mijn leven is. 17 jaar samen...
Dat blijft gewoon zo fucking wreed raar aanvoelen. En constant zit ik ook ergens met een angstgevoel dat het een verkeerde stap is. Al die verschillende emoties die op me afkomen + mijn eeuwige twijfelgedrag.
Rationeel weet ik dat het op is, maar innerlijk blijft de twijfel mij bestormen.
Mijn avatar is echt wel hoe ik me momenteel voel.
Ik was er vanmiddag vergeten op te antwoorden, maar het wordt ècht beter! Alleen niet snel...
Elke beslissing waar je bewust over hebt nagedacht, is de juiste. Daar geloof ik heel hard in.
Blijf vooral jezelf de vraag stellen of je twijfels komen vanuit de angst voor het onbekende, of omdat je wél graag verder wil met de situatie ZOALS ZE NU IS en niet hoe ze was of zou kunnen zijn.
Dikke knuffel!
 
Als het een troost kan zijn. Volgend jaar deze tijd ga je je al veel beter voelen en misschien zelfs beklagen dat je de stap niet eerder gezet hebt.

Het is ook normaal na 17 jaar heb je een bepaalde zekerheid opgebouwd, dingen die zij deed dat je nu zelf gaat moeten doen. Het begin zal ook niet makkelijk zijn maar het komt goed.

Ik spreek niet uit ervaring maar vrienden van mij genoeg die het tegen gekomen hebben.
Moest het niet zo'n triestig verhaal zijn zat hier nochtans een heel goeie mop in.

Sorry @Tonerider :unsure:

Maar alles komt wel op zijn pootjes terecht uiteindelijk.
 
Als het een troost kan zijn. Volgend jaar deze tijd ga je je al veel beter voelen en misschien zelfs beklagen dat je de stap niet eerder gezet hebt.

Het is ook normaal na 17 jaar heb je een bepaalde zekerheid opgebouwd, dingen die zij deed dat je nu zelf gaat moeten doen. Het begin zal ook niet makkelijk zijn maar het komt goed.

Ik spreek niet uit ervaring maar vrienden van mij genoeg die het tegen gekomen hebben.

Ik was er vanmiddag vergeten op te antwoorden, maar het wordt ècht beter! Alleen niet snel...
Elke beslissing waar je bewust over hebt nagedacht, is de juiste. Daar geloof ik heel hard in.
Blijf vooral jezelf de vraag stellen of je twijfels komen vanuit de angst voor het onbekende, of omdat je wél graag verder wil met de situatie ZOALS ZE NU IS en niet hoe ze was of zou kunnen zijn.
Dikke knuffel!
bedankt voor the kind words.
Had nooit gedacht dat ik in die situatie zou eindigen. Ik wou beter doen dan mijn ouders, maar uiteindelijk is het zelfs tien jaar minder lang geweest dan bij hen.
Appartementje zag er wel goed uit (pal in centrum Beveren-Waas), dus ga morgen de nodige papieren opsturen om me kandidaat te stellen. En dan afwachten (en ondertussen ook wel naar andere zoeken voor in geval dat van Beveren niets wordt).
Moest het niet zo'n triestig verhaal zijn zat hier nochtans een heel goeie mop in.

Sorry @Tonerider :unsure:

Maar alles komt wel op zijn pootjes terecht uiteindelijk.
humor heelt. En TMI: dat was al een tijdje zo hoor :unsure:
 
Alles komt goe, Toon de Ridder.

Zelfde situatie gezeten,.wel geen 17 jaar samen maar toch lang genoeg om dat permanente gemis te hebben achteraf.
Tis ook goe gekomen, heel goe zelfs.
 
Na maanden proberen is mijn vrouw eindelijk zwanger, maar vandaag heeft ze last van hevige bloedingen en hebben we schrik van een miskraam. Nu naar het spoed geweest maar ik mag niet mee binnen terwijl mijn vrouw nog geen Nederlands kan. En nu moet ik 2u buiten wachten vooraleer de resultaten beschikbaar zijn, maar ik weet ook niet hoe het met mijn vrouw gaat. Het wachten in onwetendheid, ik kan hier niet meer tegen..
 
Status
Niet open voor verdere reacties.
Terug
Bovenaan