Persoonlijk denk ik dat je een karikatuur van "moderne datingcultuur" afzet tegenover een geromantiseerd beeld van hoe het vroeger was. Wat is de beginfase anders dan kijken "of je het leuk hebt met elkaar, of je hobbies deelt, of de gesprekken wat spannend zijn,..."?
"hoe mensen in het leven staan, hoe ze een gezin zien, hoe ze ethisch en moreel denken, waar hun sterktes en zwaktes liggen etc. hetgeen toch veel meer een basis vormt voor een langdurige relatie (waar veel mensen toch nog naar op zoek zijn)." --> dat lijkt me nog altijd waar mensen naar kijken hoor, enkel is dat niet iets voor de eerste paar ontmoetingen (nu niet en volgens mij vroeger ook niet).
Ik vind dat je de "datingcultuur" van onze grootouders nogal romantisch ziet hoor, dat kwam vaak neer op uit het eigen of naburig dorp een geschikte partner vinden na wat thé dansants of andere ontmoetingen, en dan met druk van de hele maatschappij maar een relatie starten en snel aan kinderen beginnen. Ik denk dat die focus op een gezond en stabiel gezin eerder neerkwam op een focus op een gezin, ten koste van persoonlijk geluk indien nodig. Het zou me zeer sterk lijken dat men op het punt dat men over een relatie sprak al een grondig idee had over "hoe ze een gezin zien, hoe ze ethisch en moreel denken, waar hun sterktes en zwaktes liggen", men paste gewoon allemaal in dezelfde mal (desnoods met enige druk). En uiteraard moest je partner uit dezelfde sociale cirkel komen (dezelfde zuil).
Ja, de wereld was vroeger simpeler, en men had minder keuzestress ("doe maar gewoon, dat is al gek genoeg"), en daar kwamen meer relaties uit. Of die relaties gelukkiger waren, dat lijkt me niet gegarandeerd.
Maar de rest geeft gewoon een groter gemis bij velen.
