Het grote BeyondGaming Dating topic

[Guazala]

Als een vrouw met kinderen/kleinkinderen overweegt om uit de relatie te stappen, dan moet er toch wel iets serieus mislopen denk ik. Bedrog, geweld, … zo’n zaken denk ik dan. Als een vrouw louter geen gevoelens meer heeft (voor welke reden het ook mag zijn) of er zit geen passie meer in de relatie, zou het me verbazen dat zij alsnog uit de relatie zou stappen ondanks kinderen/kleinkinderen. Misschien zorgt dat er wel voor dat er vrouwen zijn die hun partner stiekem bedriegen. En vice versa uiteraard.

Maar zo simplistisch is de werkelijkheid nu eenmaal niet. Je kan perfect ongelukkig zijn in een relatie zonder dat er schuld is of iemand iets essentieel heeft fout gedaan. Gewoon omdat mensen zo veel facetten hebben en sommige maar in bepaalde omstandigheden op de voorgrond komen, of omdat mensen nu eenmaal veranderen doorheen de tijd en bepaalde trekken daardoor uitvergroten of verdwijnen, omdat interesses veranderen....

En daardoor groeien mensen soms ongewild uit elkaar, vinden ze elkaar niet meer ondanks veel samen zijn.

En vroeger bleven die mensen samen, leefden naast elkaar en voelden zich eenzaam binnen een relatie. En nu hoeft dat niet meer.


Dat wil niet zeggen dat een relatie niet werken is en elkaar soms terug moeten vinden. Maar soms zijn de verschillen zo groot geworden dat de basis die er was gewoon te klein is geworden, omdat mensen in totaal verschillende richtingen geëvolueerd zijn. En dat is wat het is, zonder dat dat iemands schuld is.

 

[Spiderman]

Jullie hebben wel gelijk he, maar als ik dat allemaal hoor en besef, neemt dat mijn motivatie toch wel een beetje weg. Hoe blijven jullie gemotiveerd om er nog steeds voor te gaan ondanks alles?

 

[Mulan]

Maar is het niet spijtig? Ik zou bijvoorbeeld een relatie tot de dood willen dan er meerdere falen en van de ene relatie naar het ander te gaan. Maar wie zou geen relatie tot de dood willen? Veel mensen willen dat, niemand wil een relatie aangaan om terug uit elkaar te gaan, dat weet ik ook. Maar ik vind het allemaal triest.

Leest alsof je nog nooit een langdurige relatie hebt gehad.
"Een" relatie tot de dood interesseert me geen fluit, ik wil een GOEIE relatie die een verrijking voor mijn leven is. Indien dat ontbreekt: veel liever alleen hoor!

Als een vrouw met kinderen/kleinkinderen overweegt om uit de relatie te stappen, dan moet er toch wel iets serieus mislopen denk ik. Bedrog, geweld, … zo’n zaken denk ik dan.

Bij ons was het heel simpel: we zijn uit elkaar gegroeid en waar ik vroeger dacht: "onze relatie is 10% ambras en frustraties en 90% samen lachen, leven en bij elkaar willen zijn" bleek op het einde van de rit die verhouding bijna omgekeerd. Als je elke dag vol frustraties zit naar de ander en hij je maar niet lijkt te begrijpen (en zo voelt die ander dat ook ongetwijfeld vroeg of laat aan hoor!) Dan ben je jezelf, je partner en de kinderen ongelukkig aan het maken. Dan is uit elkaar gaan vaak een veel stabielere, rustgevender beslissing dan wel bij elkaar te blijven. Ondanks dat er niet scheefgepoept wordt of de ander als boksbal wordt gebruikt. En neen, dat zie je niet aankomen. Het leven overvalt je, tegenslagen gebeuren en voor je het weet kijk je naar een halve vreemde. Ofwel in de spiegel, ofwel de persoon naast je in bed. Gelukkig leren we bij, groeien we,... Maar dat kan je dichter bij elkaar brengen maar ook uit elkaar laten groeien. En daar kan je vrede mee nemen, of je kan zeggen: "fuck it, ik verdien beter en ik wil deze shit niet meer!"

Als een vrouw louter geen gevoelens meer heeft (voor welke reden het ook mag zijn) of er zit geen passie meer in de relatie, zou het me verbazen dat zij alsnog uit de relatie zou stappen ondanks kinderen/kleinkinderen.

Als het gewoon apathie is, zal die stap idd moeilijk zijn. Als het frustratie, boosheid of haat is... Wordt die makkelijker gezet.

 

[Mulan]

Jullie hebben wel gelijk he, maar als ik dat allemaal hoor en besef, neemt dat mijn motivatie toch wel een beetje weg. Hoe blijven jullie gemotiveerd om er nog steeds voor te gaan ondanks alles?

Omdat elke relatie start uit verliefdheid en hoop. En als je dat gevoel hebt, heb je veel goesting om je te smijten en negeer je die negatieve stem.

Met wat geluk leer je ook uit je negatieve ervaringen en weet je wat waarschuwingssignalen zijn, kies je bewust wel of niet voor bepaalde karaktertrekken,...
Hoe ouder je wordt, hoe voorzichtiger. Je zal wat langer daten ipv snel bij elkaar in te trekken, je wordt toleranter tegenover bepaalde negatieve kanten omdat je wat minder naïef wordt,...
Het type relatie dat ik wou toen ik 30 was is absoluut al niet meer het type relatie dat ik nu zou willen. Idem met bepaalde eigenschappen in een partner die ik vroeger aantrekkelijk vond, zie ik nu als "red flags" omdat ik met een zwaardere rugzak ook de nadelen ervan kan zien.

 

[Tanuki_]

Maar is het niet spijtig? Ik zou bijvoorbeeld een relatie tot de dood willen dan er meerdere falen en van de ene relatie naar het ander te gaan. Maar wie zou geen relatie tot de dood willen? Veel mensen willen dat, niemand wil een relatie aangaan om terug uit elkaar te gaan, dat weet ik ook. Maar ik vind het allemaal triest. De sprookjeswereld die we van kinds af aan zien in tekenfilmpjes rammen een ideaal door ons hoofd, en je bekijkt de wereld rooskleurig, maar met de tijd besef je dat het niet zo is en dat de ware liefde, die ene persoon waarmee je je leven zou spenderen, niet bestaat… of dat de kans voor die persoon tegen te komen zodanig klein is in een mensenleven.

Tuurlijk is het heel spijtig als het niet lukt. Ik ga ook geen relatie aan met het idee van "binnen een paar jaar gaat het toch fout aflopen" maar je moet ook realistisch blijven. Ik probeer er ook altijd aan te werken en m'n best te doen om open te communiceren en het een zo groot mogelijke slaagkans geven, maar als het niet gaat gaat het niet. Er is ook niet die 'ene' persoon die je maar moet zien te vinden of je bent verdoemd alleen te blijven, er zijn veel mensen die bij je zouden passen en het is kwestie van geluk hebben in combinatie met 'buitenkomen' om er iemand van te ontmoeten. Soms moet je ook eens een stap terug doen en denken van wat wil ik nu eigenlijk. Ik dacht bijvoorbeeld dat ik een idee had van het type persoon dat bij mij zou passen en dus ook het type dat ik zocht, maar achteraf gekeken was dat een fout (of toch te beperkend) beeld. Op dat vlak maken apps zoals Tinder het natuurlijk niet gemakkelijk, maar probeer toch wat open-minded te blijven en misschien verrast iemand je wel. Waarmee ik niet wil zeggen dat je niet kritisch mag zijn, 't is natuurlijk uiteindelijk een belangrijk iets.

Also: waarom heb je geen bio op je Tinder-profiel? Toen ik er nog op zat was dat voor mij ook een directe nee, tenzij de foto's op zich mij genoeg intrigeerden om toch rechts te swipen (was maar sporadisch).

Als een vrouw met kinderen/kleinkinderen overweegt om uit de relatie te stappen, dan moet er toch wel iets serieus mislopen denk ik. Bedrog, geweld, … zo’n zaken denk ik dan. Als een vrouw louter geen gevoelens meer heeft (voor welke reden het ook mag zijn) of er zit geen passie meer in de relatie, zou het me verbazen dat zij alsnog uit de relatie zou stappen ondanks kinderen/kleinkinderen. Misschien zorgt dat er wel voor dat er vrouwen zijn die hun partner stiekem bedriegen. En vice versa uiteraard.

Denk je dat, of vind je dat? Waarom zou een vrouw met kinderen/kleinkinderen niet uit een relatie kunnen/willen stappen? Verdienen zij het niet om samen te zijn met iemand waar ze een connectie voor voelen, liefde voor hebben, zich geapprecieerd bij voelen? Mensen groeien nu eenmaal uit elkaar, beseffen na een tijd dat dit toch niet is wat ze zochten, leven op den duur naast elkaar ipv samen met elkaar, etc. Dat hoeft niet iemands schuld te zijn, er moet niet een groot dramatisch incident zijn. Moest mijn mama afkomen dat ze wil weggaan omdat zij het gevoel heeft dat zij en mijn pa op verschillende golflengtes leven dan zou ik veel liever hebben dat ze dat doet dan nog de rest van haar leven ongelukkig moet zijn. Natuurlijk hoop ik dan wel dat ze er eerst aan proberen werken hebben maar als blijkt dat het niet lukt heeft het geen nut om daar te blijven aan sleuren

EDIT: VERDORIE GUA EN MULAN SNELLE BEZEN

 

[Spiderman]

Als je elke dag vol frustraties zit naar de ander en hij je maar niet lijkt te begrijpen (en zo voelt die ander dat ook ongetwijfeld vroeg of laat aan hoor!) Dan ben je jezelf, je partner en de kinderen ongelukkig aan het maken. Dan is uit elkaar gaan vaak een veel stabielere, rustgevender beslissing dan wel bij elkaar te blijven. Ondanks dat er niet scheefgepoept wordt of de ander als boksbal wordt gebruikt. En neen, dat zie je niet aankomen. Het leven overvalt je, tegenslagen gebeuren en voor je het weet kijk je naar een halve vreemde. Ofwel in de spiegel, ofwel de persoon naast je in bed. Gelukkig leren we bij, groeien we,... Maar dat kan je dichter bij elkaar brengen maar ook uit elkaar laten groeien. En daar kan je vrede mee nemen, of je kan zeggen: "fuck it, ik verdien beter en ik wil deze shit niet meer!"

Je hebt dat zo mooi gezegd, daar kan ik niets op zeggen.

Omdat elke relatie start uit verliefdheid en hoop. En als je dat gevoel hebt, heb je veel goesting om je te smijten en negeer je die negatieve stem.

Ik had in een boek gelezen dat liefde een vergissing is dat een mens schade toebrengt, en dat de tweeling van liefde, zijnde hoop, een gevaarlijke illusie is. Vallen we dan niet telkens in dezelfde fout? Of hoe moeten we dat zien… dat we steeds op ons hoede moet zijn of niet te veel verliefd/hoopvol zijn in het leven omdat dit kan terugslaan?

 

[MisterV]

Ik had in een boek gelezen dat liefde een vergissing is dat een mens schade toebrengt, en dat de tweeling van liefde, zijnde hoop, een gevaarlijke illusie is. Vallen we dan niet telkens in dezelfde fout? Of hoe moeten we dat zien… dat we steeds op ons hoede moet zijn of niet te veel verliefd/hoopvol zijn in het leven omdat dit kan terugslaan?

If it's in a book, it must be true valt onder dezelfde categorie als if it's on the internet, it must be true.

 

[Tanuki_]

Ik had in een boek gelezen dat liefde een vergissing is dat een mens schade toebrengt, en dat de tweeling van liefde, zijnde hoop, een gevaarlijke illusie is. Vallen we dan niet telkens in dezelfde fout? Of hoe moeten we dat zien… dat we steeds op ons hoede moet zijn of niet te veel verliefd/hoopvol zijn in het leven omdat dit kan terugslaan?

Ik voelde het ook zo aan na een relatie waarbij ik serieus gekwetst geweest was. Ik dacht zo'n pijn dat wil ik nooit meer meemaken, laat die liefde maar voor wat het is. Maar zo kan je je (of ik toch mijn) leven niet leiden. Als je alles in het leven zou moeten laten uit angst dat er iets fout kan lopen, dan kan je u evengoed nu al in uw doodskist leggen.

 

[Mulan]

Ik had in een boek gelezen dat liefde een vergissing is dat een mens schade toebrengt, en dat de tweeling van liefde, zijnde hoop, een gevaarlijke illusie is. Vallen we dan niet telkens in dezelfde fout? Of hoe moeten we dat zien…

Ik heb enorm veel liefde en hoop voor mijn kind, dat is dan ook fout volgens jou? Een gevaarlijke illusie? Dan stop ik beter met tijd en energie investeren in haar om haar een zo mooi mogelijke kans in het leven te geven, I guess...

dat we steeds op ons hoede moet zijn of niet te veel verliefd/hoopvol zijn in het leven omdat dit kan terugslaan?

Als je continu op je hoede "moet" zijn en niet te veel hoop mag hebben dat iets positief zal uitdraaien, begin er dan niet aan. Dan ga je nergens aan beginnen met de juiste mindset. Of dat nu een relatie is met een partner of een nieuwe job of een nieuwe hobby: als je op voorhand al beslist dat het negatief zal uitdraaien, dan ZAL het negatief uitdraaien.

Wanneer je beslist iemand een kans te geven, is het net als een muntje opgooien: 50% kans dat het goed zal gaan, 50% kans dat het OP TERMIJN tegen zal vallen. En die termijn kan 2 maanden zijn maar kan evengoed 20 jaar zijn.

Mijn huwelijk is uiteindelijk gestrand. Maar ik heb er enorm veel uit geleerd. Positieve dingen maar ook negatieve lessen. Ik heb een fantastische dochter die ik anders niet gehad zou hebben én ik heb lessen geleerd om fouten in de toekomst niet nog eens te maken. Dus al is het "eindresultaat" negatief volgens jou (de relatie is "mislukt"), de ervaring zelf is dat niet. Ik heb geleerd lief te hebben, te compenseren, te communiceren, te delen, geduld te hebben,... Allemaal op een manier die in het niets verdwijnt met andere dagdagelijkse ervaringen. Jezelf elke kans op een volwaardige relatie ontnemen, is ook jezelf de kans ontnemen om heel belangrijke lessen en vaardigheden aan te leren.

 

[TooChé]

@Spiderman
Ik val wss in herhaling, maar ik denk dat je best eens wat professioneel advies gaat zoeken.
No offence, maar mij lijkt alsof je absoluut niet goed in je vel zit

 

[derp]

Ik vind dat veel mensen hier ook wel rap zijn om toch redelijk stellig 'zoek professioneel advies' raad rond te strooien.

a) dat lost ook niet alles op in het leven
b) ik weet niet of het echt iemand helpt wanneer er allemaal vreemden op het internet zeggen dat er iets niet normaal is met u.
c) wie hier is er niet een tijdje melodramatisch geweest wanneer zijn/haar relatie net ten einde is gelopen? Want ik zie toch vooral dat laatste gebeuren eerlijk gezegd.

Allez, ge moogt ook gewoon een beetje met een gebroken hart rondlopen en de liefde effe kut vinden na een breakup he. Snap wel dat er veel meer water dan dat onder de brug gevloeid is in dit topic, maar toch.

 

[MisterV]

a) dat lost ook niet alles op in het leven

Dat lost niks op in het leven. Dat geeft alleen inzichten waarmee je het zelf kan oplossen.

b) ik weet niet of het echt iemand helpt wanneer er allemaal vreemden op het internet zeggen dat er iets niet normaal is met u.

Ergens wel terechte opmerking. Maar ook: 't Is niet omdat je de raad krijgt professionele hulp in te schakelen dat dat wil zeggen dat er gigantisch veel mis met u is. Wél dat je gebaat zou zijn met gesprekken met een buitenstaander die er met een professionele blik naar kijkt.

c) wie hier is er niet een tijdje melodramatisch geweest wanneer zijn/haar relatie net ten einde is gelopen? Want ik zie toch vooral dat laatste gebeuren eerlijk gezegd.

Die 'zoek professioneel advies' raad gaat hier al wat langer mee en komt niet alleen uit de laatste pagina's.

 

[Sylverscythe]

Ik vind dat veel mensen hier ook wel rap zijn om toch redelijk stellig 'zoek professioneel advies' raad rond te strooien.

a) dat lost ook niet alles op in het leven
b) ik weet niet of het echt iemand helpt wanneer er allemaal vreemden op het internet zeggen dat er iets niet normaal is met u.
c) wie hier is er niet een tijdje melodramatisch geweest wanneer zijn/haar relatie net ten einde is gelopen? Want ik zie toch vooral dat laatste gebeuren eerlijk gezegd.

Allez, ge moogt ook gewoon een beetje met een gebroken hart rondlopen en de liefde effe kut vinden na een breakup he. Snap wel dat er veel meer water dan dat onder de brug gevloeid is in dit topic, maar toch.

Ik heb al langer het idee dat in bepaalde threads hier men nogal graag perfect normaal gedrag begint te catalogeren onder aandoeningen eerlijk gezegd. Dan begint er iemand over wat gefaalde dates en dat hij geen lief vindt, en komen er replies over hoe er misschien een probleem is met sociale vaardigheden.

Hier ook, het gaat misschien het "typische" gedrag een beetje voorbij, maar mijn indruk is eerder iemand die nogal jong en naïef is, dan iemand die best een psycholoog opzoekt.

 

[derp]

Mag gesuggereerd worden, ik denk gewoon soms met iets meer empathie, geduld, en meer vanuit een eerlijke toegeving dat het eigenlijk niet mogelijk is om hier in de thread op basis van een paar posts écht een persoonlijkheidsanalyse van iemand te gaan maken, noch om de mate waarin hij/zij daadwerkelijk psychologische hulp nodig heeft goed in te schatten. Het is niet goed om iemand zijn problemen te minimaliseren maar ze opblazen kan evenzeer nefast zijn.

Er is een groot verschil tussen zeggen: 'ik heb een soortgelijke situatie meegemaakt en ik ben toen met iemand gaan praten, ik heb toen veel bijgeleerd en dat heeft mij veel geholpen want x, y of z' en vlakaf zeggen dat iemand niet goed in zijn vel zit, maar kan zijn dat dat aan mij ligt. Niet persoonlijk op u bedoeld hoor @TooChé, heb dat hier al vaker gelezen.

Het is nogal wiedes dat iemand die het gevoel heeft heel hard te hebben geprobeerd om iets te doen lukken en die het deksel op zijn neus heeft gekregen niet goed in zijn vel zit, ongeacht de +- unanieme mening dat hij het niet echt goed heeft aangepakt.

 

[Mulan]

Hangt ook van je visie af op psychologische hulp natuurlijk.
Voor sommigen moet je al compleet onbekwaam zijn om in het dagdagelijkse leven te kunnen functioneren eer die een psycholoog zullen adviseren, voor anderen is "een emotioneel onbehagen" al voldoende om eens te zeggen: "ga anders eens met een psycholoog praten?"

Zoals @MisterV terecht aanhaalt: een psycholoog zal je problemen niet fixen maar kan je wel helpen met inzichten verschaffen/verduidelijken.
Voor velen hier staat "praat eens met een psycholoog" niet gelijk aan "want er is iets grondig mis met jou en eigenlijk bedoel ik dat je bij een psychiater zou moeten gaan, wacko!"

 

[MisterV]

Ik denk dat wie zelf al bij een psycholoog heeft gezeten daar met een andere blik naar kijkt en dat ook rapper gaat adviseren aan anderen.

 

[TooChé]

Ik heb nog nooit psychologische hulp gekregen (of nodig gehad).
Maar als ik die posts interpreteer, dan lijkt mij alsof het wel verder gaat dan enkel liefdesverdriet.
Nuja, op een digitaal is het misschien een compleet foutieve perceptie, dat kan

 

[Lobmans]

Dat is wel een lastige, aangezien het ook tal van andere zaken kan zijn:
- ze praten/daten met anderen en jij bent lagere prioriteit
- ze gebruiken Tinder niet om te daten maar tijd te verdoen of instagram followers
- fake accounts
- enzovoort

Of ze vult een dood momentje overdag wel eens op met tien minuten zitten swipen op Tinder, maar wil voor een babbel met nieuwe matches wel uitgebreid de tijd nemen en ze wacht dus met sturen tot ze rustig de tijd heeft 's avonds in de zetel ipv tussen de soep en de patatten vlugvlug "hey" te sturen maar eigenlijk niet echt de kans te hebben een fatsoenlijk gesprek aan te knopen, wetende dat dat mss een minder geïnteresseerde indruk zou geven? Als ze überhaupt al gezien zou hebben dat ze een match met u heeft, want ik kan me voorstellen dat veel gebruikers notificaties van Tinder niet hebben aanstaan en matches en berichten enkel zien als ze bewust de app openen.

 

[RidderBauknecht]

Ik vind dat veel mensen hier ook wel rap zijn om toch redelijk stellig 'zoek professioneel advies' raad rond te strooien.

a) dat lost ook niet alles op in het leven
b) ik weet niet of het echt iemand helpt wanneer er allemaal vreemden op het internet zeggen dat er iets niet normaal is met u.
c) wie hier is er niet een tijdje melodramatisch geweest wanneer zijn/haar relatie net ten einde is gelopen? Want ik zie toch vooral dat laatste gebeuren eerlijk gezegd.

Allez, ge moogt ook gewoon een beetje met een gebroken hart rondlopen en de liefde effe kut vinden na een breakup he. Snap wel dat er veel meer water dan dat onder de brug gevloeid is in dit topic, maar toch.

Zoals @MisterV al zei wil 'professionele hulp' niet per se zeggen dat er iets grondig mis is met die persoon.

Ik bekijk psychologen (daar waar de meesten naartoe gaan; psychiaters is al wel voor de zwaardere zaken) eigenlijk als een soort kinesist voor de hersenen. Als je die hersenen overbelast hebt, of je gebruikt die op een bepaalde manier verkeerd, of je hebt gewoon wat advies nodig over hoe je het best je hersenen gebruikt dan kan je langs de psycholoog gaan. Dan krijg je input van iemand die daarvoor is opgeleid, en je kan je zegje doen bij iemand die volledig los staat van je eigen leven, hebben, en houden. Veel mensen (daarom niet jij) bekijken 'professionele hulp' nog al te vaak onder het licht van psychiaters en zware gesprekken in stoffige kamers, met analyses, diagnoses, pillen, enzovoorts, maar dat hoeft zo niet te zijn.

Ik durf te stellen dat meer dan 75% van de mensen in onze maatschappij gebaat zouden zijn bij een semi-regulier gesprek met een psycholoog. Niet al te serieus, niet al te dwingend, maar gewoon om alles eens even van een afstandje te kunnen bekijken, en misschien wat input van een neutrale partij te kunnen krijgen. Een soort 'jaarlijkse controle' zoals bij de tandarts. De tandplak er af, alles eens goed reinigen, en indien nodig (bij gaatjes) wat opvolgen. Kan nooit slecht zijn. Maar goed, dat drijft me te ver offtopic.

 

[ThomasMore]

Ik las een tijdje terug, en dat kan een complete grap zijn, maar dat singles die openstaan voor een leuke babbel/date/relatie in Noorwegen tijdens het hiken een groene muts dragen.

Zo'n officieus signaal tijdens het dagdagelijks leven zou misschien helpen denk ik dan, misschien niet in elke context natuurlijk, want kan me inbeelden dat dat ook negatieve neveneffecten kan hebben, ... Kan me vooral inbeelden dat sommige mannen dan vrouwen al te vaak gaan lastigvallen, maar dat is misschien de negatieve ingesteldheid in mij.

Ik denk dat het net verwarrend kan zijn, die officieuze signalen. Je kan dan gerust iemand met een groene muts tegenkomen die helemaal niet openstaat voor babbel/relatie.

Er zijn nog van die voorbeelden: vrouw die links een enkelbandje draagt zou openstaan voor vrije liefde, rechts zou ze op vrouwen vallen, ergens een print van een ananas of flamingo op en je zou openstaan voor swingen.

Persoonlijk geloof ik er niet in en lijkt het me alleen maar iets dat voor meer verwarring kan zorgen