Effe terzijde.
Valt toch op dat er veel (?) mensen alleen zijn met de eindejaarsfeesten.
Op werk dit jaar paar keer gehoord van alleenstaanden dat ze echt niks deden op kerst en oudjaar.
Niks.
Corona heeft heel wat individualisme gevoed. Iedereen zit meer verscholen in hun eigen 'bubbel', vroeger had men dagdagelijks contact met collega's, vandaag zit iedereen thuis achter zijn pc. Zelf doe ik groepslessen in de fitness, voor corona was dat een gezellige bende, nu is het een samenraapsel van loshangende klikskes. Vroeger kwamen wij bijvoorbeeld de week voor kerst in kersttenue naar de dansles, met halloween was iedereen verkleed en bestelden we na de les enkele flessen cava, dit jaar roepen lesgevers om iets speciaals te doen maar niemand doet moeite.
Wij vieren oudjaar onder ons 2. Iedereen viert in hun kleine bubbel (nieuw gezin met pasgeboren baby (er is niets open dus waarom de moeite doen een babysit te zoeken), rustig thuis met de zwangere vrouw (geen onnodig risico op besmetting), verschillende vrienden zijn naar het buitenland getrokken om eindelijk opnieuw de kerstdagen bij de familie door te brengen en nog anderen zitten effectief in quarantaine). We hebben wat besteld bij de traiteur en ons eens een betere fles champagne gekocht. De beloofde vrijheid blijft uit, dus blijft iedereen in zijn bubbel plakken, ondanks het feit dat er wel meer mag.
Vorig jaar was pas echt hels, heb mij nooit zo alleen gevoeld als vorig jaar. Je kon werkelijk niets, je zat ieder weekend alleen tussen 4 muren. Ik heb mij als single altijd goed kunnen bezighouden maar alles werd ons ontnomen (zelf ergens op een bankje iets drinken mocht niet meer
). Zo hebben wij elkaar ook gevonden. Mijn vriend zegt altijd dat wij ondanks elkaar online te ontmoet te hebben best een mooi verhaal aan ons kinderen kunnen vertellen 'in 2020 was er een ongeziene viruspandemie die iedereen in zijn kot opsloot..'. Met vooral de avondklok die een mooi excuus vormde om niet meer naar huis te rijden
.
.... 
